Posts tonen met het label Datzelaar denkt. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Datzelaar denkt. Alle posts tonen

maandag 7 mei 2012

Boek

Een boek dus, denkt Datzelaar. Hij kijkt vertwijfeld naar het lege vel papier in de typemachine. Speciaal gekocht voor deze gelegenheid. Niet het vel papier natuurlijk, maar de machine. Als je dan schrijver wordt, moet het ook echt zijn. Dus met typemachine, pijp, pijptabak en port. Het liefst in een tuinhuis, zoals Roald Dahl, maar dat past niet op zijn balkon. Aan de keukentafel dus maar.

Hij loopt al langer met het idee. Laatst hoorde hij ergens dat je binnen 48 uur actie moet ondernemen op serieuze ideeën. Anders stopt je onderbewustzijn ze in het laatje 'leuk voor later'. Zie ze daar nog maar eens uit te krijgen. Dat laatje zit inmiddels boordevol en klemvast. Goeie naam voor een wijnlokaal, grinnikt Datzelaar. 'Boordevol en Klemvast'.

Een boek is toch iets heel anders dan een reclametekst, bedenkt hij. Of poëzie. Niet aan denken, allemaal ontwijkend gedrag. Angst voor de leegte. Creatieangst. Writer's block. Nu al. Hij herkent het nog wel uit zijn opleiding. Iedere eerste letter kan fout zijn. Met frisse tegenzin kijkt hij naar de typemachine. Stof kleeft aan de hamertjes.

Aarzelend heft hij één vinger op. Hoe zat dat ook weer met tabs. Positionering in het midden. Waarom heeft hij het zichzelf zo moeilijk gemaakt? Een typemachine is onvergeeflijk. Een fout is niet te herstellen. Niet onzichtbaar, althans. Doorzetten, fluistert hij. 'P' -een droge tik. Zo. Actie. Het laatje is vermeden. 'roloog', typt hij erachter.

Altijd mooi, een boek met een proloog. En een epiloog natuurlijk. En daartussenin een boek, maar dat is bijzaak. Eerst de proloog maar schrijven. En koffie, vooral dat.

zondag 6 mei 2012

Moeten

Lekker, denkt Datzelaar. Gewoon doen waar je zin in hebt. Geen verwachtingen, geen verplichtingen. Toch is hij er niet zo goed in. Het eindigt meestal rond bedtijd in een lijstje. Van dingen waar hij zin in gehad zou hebben vandaag. Dingen die hij niet gedaan heeft. Te druk met nietsdoen.

Als anderen hem op zo'n moment vertellen wat hij zou moeten doen, doet hij helemáál niets meer. Zoals het afgelopen jaar. Mensen met verwachtingen van hem. Gebaseerd op wat eigenlijk? Hij grinnikt. Hoe meer men moet, des te minder men doet. Mooi voor op een tegeltje. En toch hebben ze gelijk, denkt hij. Misschien maar eens wat meer discipline opbrengen. Vaker iets doen wat van hem verwacht wordt. Als hij daar zin in heeft. Of het nut van inziet. Wie weet. Ooit.

Datzelaar kijkt uit het raam. Maar eens bedenken wat hij vandaag gaat doen. Eigenlijk nergens zin in. Hij schenkt koffie in en gaapt.

dinsdag 9 augustus 2011

Norm

'Ja, maar dat is moeilijk, met mijn ADHD', zegt het meisje. Ze hangt half aan een metrolus en praat met een vriendinnetje. Allebei een jaar of vijftien, schat Datzelaar op het oog. Ze ziet er normaal uit. Doet niet druk. Of raar. Of gek. Ze lijkt hem gewoon een meisje van vijftien.

Datzelaar vraagt zich wat dat toch is tegenwoordig. Alle kinderen lijken wel ziek. Ze hebben allemaal een afkorting die aangeeft dat ze niet voldoen aan de norm. Verzonnen en opgelegd door de grijze massa die geen afwijkingen duldt. De ultieme uitdrukking van het laffe gemiddelde. Alsof iemand er ooit van gedroomd heeft om een platte eenheidsworst uit de zesjescultuur te worden.

En toch is het ontstaan vanuit een goeie gedachte, peinst Datzelaar. Gelijke kansen voor iedereen. Gelijke mogelijkheden. Maar hij vraagt zich steeds vaker af of dat niet een beetje is doorgeschoten. Een kans aan iemand gunnen wil niet zeggen dat die hem ook benut. Een doel voor iemand stellen betekent niet dat die dat ook wil bereiken. Misschien ziet diegene het niet eens als kans. Of doel. Gelijke kansen voor iedereen lijkt hem nog steeds mooi, maar niet zonder nooduitgang.

Datzelaar houdt juist altijd wel van mensen die afwijken. Drukke mensen. Stille mensen. Denkers. Doeners. Dat geeft het leven kleur. Hij vraagt zich af of er in zijn tijd ook al ADHD was. Of PDD-NOS. Of een andere onbegrijpelijke uitdrukking die iemands status als outcast aangeeft. Hij denkt van niet. Vroeger was je dan gewoon 'een druk kind'.

Jij bent niet raar, meisje, de maatschappij is raar, besluit Datzelaar, als hij opnieuw naar het meisje kijkt.

zondag 7 augustus 2011

Ramadan

Het is warm. Geen zin om te koken en dus tijd voor barbecue. Datzelaar weet nog steeds niet hoe je dat eigenlijk schrijft, maar is te lui om het op te zoeken. Is verder ook niet belangrijk. Hij besluit langs de islamitische slager te gaan. Voor lekker vlees. De keurslager kan er niet aan tippen.

Eigenlijk is 'slagerij' een te klein woord. Een kleine supermarkt is het. Met een hoekje voor de slagerij. Zo'n supermarktje zoals vroeger. Met schapjes. Met yoghurt en melk. Groenten en conserven. Waar alles afgeprijsd wordt met een prijstang. Klikklikklik. Oranje labeltjes. Niet die anonieme barcodes en bliepjes. Een klein kassaatje. Hij komt er graag. Nostalgie. Het doet hem denken aan de oude supermarkt van toen hij klein was. En supermarktjes die je soms in kleine kustplaatsjes nog tegenkomt. Omdat die het wel overleven zonder 'hulp' van de grote ketens. Maar met hulp van de Duitse toeristen. Wie had dat gedacht, in de oorlog, denkt Datzelaar onwillekeurig.
Het enige verschil met die supermarktjes is het assortiment. Veel- en vreemdtalige artikelen vullen nu de schappen. Exotische heerlijkheden, zoet, hartig en allemaal halal, volgens de verpakking. Als Datzelaar de winkel binnenloopt groet de eigenaar hem. Datzelaar vraagt hoe het met de man gaat. Eigenlijk meer uit beleefdheid dan uit belangstelling, realiseert hij zich. Het maakt de man niet uit. 'Goed, dankuwel, en met u?', zegt hij. Hij heeft een vriendelijke lach, zachte ogen en een baard. 'Ook goed, kan niet anders hè, met dit weer', antwoordt Datzelaar een beetje obligaat.
Dan kijkt de man hem ineens indringend aan. Zijn blik verscherpt. Alsof hij iets ingefluisterd krijgt, denkt Datzelaar. 'Het zit niet in het weer mijnheer. Het zit in onszelf. Geluk. We willen altijd maar van alles, maar het is er al. En als het tegenzit; ach, wat niet goed is voor ons is altijd wel goed voor een ander. Daar moesten we ook eens om denken.' Datzelaar is verbaasd. Het is zijn eigen visie, maar vergeet dat weleens.

Dat zegt hij dan ook. De man beaamt het. Ineens ontstaat een gesprek over dromen. Vluchten in drugs. Drank. En het willen van van alles en nog wat. Een hele filosofie over het leven tuigen zij op, staand tussen de groenten. Tot de man ineens zegt: 'Maar neemt u me niet kwalijk, mijnheer'. Zijn ogen staan weer zacht. Datzelaar neemt hem niets kwalijk. Hij is hem juist dankbaar. En omgekeerd, verzekert de man hem.

Als de man wegloopt kijkt Datzelaar hem na. Hij realiseert zich ineens dat het Ramadan is. Tijd van bezinning. Contemplatie. Mooi wel, denkt Datzelaar. Was het elke dag maar Ramadan. Voor iedereen.

woensdag 13 juli 2011

Littekens

Het is donker als het vliegtuig de daling inzet. Het is nog vroeg, een uur of zes. Datzelaar is nog wakker. Hij vindt het altijd mooi, die lichtjes van de vroege stad. De patroontjes. De lichte schemering, waardoor je nét de straatjes kan zien. Winkeltjes en autootjes van een modelspoorbaan verraden dat de stad
ontwaakt.

Eerst voelt Datzelaar trots. Trots op het menselijk vernuft. De steden. De techniek. Vliegen zonder eigen vleugels. Warmte zonder vacht. Licht zonder vuur. Trots op wat de mensheid bereikt heeft. Steden. Machines. Beschaving. De monumenten ervoor zijn overal.

Eenmaal uit het vliegtuig stapt hij in de bus. Op weg van Terminal 2 naar Terminal 1 ziet hij de achterkant. De smerige gangen, de pallets, het vuilnis. De vermoeide mannen en vrouwen in blauwe uniformen. De achterkant van de het toneel. Een kijkje in de coulissen. De luxe winkels camoufleren de ellende, het onrecht en de viezigheid. De prijs van het vernuft.

Het duurt nog twee uur voor hij door kan naar Amsterdam. Bij een grote pub bestelt hij een ontbijt -'English, of course'- en een bak slappe koffie. Hij bladert wat door een tijdschrift over luchthavens. Bij een satellietfoto stopt hij onwillekeurig. Zijn gedachten zwerven een uur terug. Niks vernuft, denkt hij. Littekens. We laten littekens achter. Met chirurgische precisie. Als een waanzinnige dokter Frankenstein creëren we onze eigen monsters. Ten koste van alles. En we zijn er nog trots op ook.

Datzelaar neemt een slok van zijn koffie. Zijn gedachten dwalen af naar zijn favoriete film. Een virus dus. Zegt Mr. Smith. Datzelaar kan het alleen maar met hem eens zijn.

donderdag 30 juni 2011

Eindbaas

'Nou', zegt Flip. 'Johan is wél een échte eindbaas natuurlijk'. Datzelaar moet lachen. Hij weet waar 'eindbaas' vandaan komt. Uit videogames. De laatste horde die genomen moet worden op het hoogste, moeilijke level. De bijna onverslaanbare superevil dude die alle behendigheid en vaardigheid van de gamer eist. Hij kent Johan wel. Een klein schriel mannetje met een te groot jasje. En eeuwige Mephisto schoenen. Makro, met een geleende pas, denkt Datzelaar. Niet direct wat Datzelaar een eindbaas zou noemen. Eerder prototype pennelik.

Flip kijkt wat geïrriteerd. Vragend kijkt Datzelaar hem aan. Flip neemt een slok water en begint. Dat Johan er niet flitsend hóeft uit te zien. Omdat Johan zijn schaapjes wél op het droge heeft. Dat Johan met kopen en verkopen van bedrijven miljonair is geworden. Twee kastelen heeft in Frankrijk, een landhuis in Schotland en een Hacienda in Florida. Een knappe en ook nog lieve vrouw heeft en drie kinderen. Dat als er íemand creatief is, het Johan wel is. Omdat hij niet in problemen denkt, maar in kansen. Omdat hij niet oordeelt, maar absorbeert, verwerkt en er iets van maakt. Dat Johan ook in tijden van crisis geld verdient als water. En vooral dat Johan een tachtig procentsbelang heeft in Twans bedrijf. En dus Datzelaars projectjes betaalt. En vooral dat Johan een fijn en prettig mens is die ook anderen iets gunt.

Beschaamd kijkt Datzelaar naar de grond. Hij, de man die niet meer zou oordelen. De man met het open vizier. Het lijkt Datzelaar het beste om maar even te zwijgen.

maandag 20 juni 2011

Engeltje

Op de foto zit een raar vlekje. Of nee, dat is niet zo. Het zit niet óp de foto, maar erin. De foto is al oud. Hij hij komt uit het doosje met mama's spullen. Datzelaar schat het plaatje zeker een jaar of 30. Hij kan zich de foto herinneren. Van vroeger. Zwart-wit nog zelfs. Ook toen vroeg hij zich al af wat dat vlekje is. Mama staat achter hem en papa naast haar. Voor hen staat Datzelaar. Mama heeft haar handen op zijn schouders. Het plekje lijkt op een gezicht, als je goed kijkt. Of dat graag wilt. Het zweeft boven zijn hoofd, tussen hem en mama in.

Hij heeft heel lang gedacht dat het misschien een ongelijkheid in de filmemulsie was. Dat kon toen nog. Maar sinds Tineke bij hem wegging zijn er zoveel bijzondere dingen gebeurd. Eerst zijn diepe dip. Toen zijn weerzien met Eline. Daphne, die ineens uit het niets verscheen. Als een engeltje. En ook een heleboel kleine dingetjes. Geuren die hij ruikt als hij buiten loopt. Geluidjes. Alsof zijn waarneming is verscherpt. Maar ook die keer dat hij om een rare reden toch maar even zijn wielen controleerde. Om er tot zijn schrik achter te komen dat twee wielbouten misten.

Datzelaar gelooft niet meer in vlekjes. Of een ongelijke korrel. Nee, hij gelooft dat het zijn beschermengeltje was. Gevangen op een onbewaakt momentje. Op een foto uit 1979.

vrijdag 17 juni 2011

Vloeibaar

Datzelaar kijkt om zich heen. Roodbezwete hoofden in een climate controlled kantoor. Het vergaderhok is van glas. Midden op de kantoorverdieping. Het doet hem denken aan een vissenkom. Moet waarschijnlijk de totale transparantie van de organisatie weergeven. Die poging is dan mooi mislukt, want hoewel de twee kanten van het glas elkaar wel kunnen zien is het aquarium geluiddicht.

Aan de andere kant van het glas heerst een serene rust. Hier werken heren. En een enkele dame. Hier loopt men niet maar schrijdt men. Maar aan de binnenkant van het glas heerst een vervelende sfeer. De sfeer van barricades, molotov cocktails, ME-busjes, krakersrellen en Ajax-huldigingen. En dat allemaal over een contractje. Nou ja, contract. Want het gaat over miljoenen.

Datzelaar vraagt zich af hoe zij eruit zien, van buitenaf. Dit is vast niet de gedroomde transparantie. Dat iedereen kan zien hoe de directeur met de vuist op tafel slaat en paars aanloopt. Zijn advocaat probeert het nog een keer. 'Heren, nog een laatste poging dan. Laten we wel wezen, onder druk wordt alles vloeibaar'.

Wat een raar gezegde eigenlijk, denkt Datzelaar. Alsof het leven niet al vloeibaar is. Alsof niet ieder moment alles kan veranderen. Volledig. Zoals iedere paramedicus je kan vertellen. Alles is al vloeibaar, denkt Datzelaar. Alleen denken we dat alles zo is als we denken dat het is, en dat dat ook zo blijft. Maar dat is onzin.

'Wie nog meer?', zegt de advocaat. Hij kijkt de tafel rond en schenkt koffie naast zijn kopje. Over zijn paperassen. En vloekt. Datzelaar kan het niet laten en vraagt lachend: 'te veel druk, teveel koffie of allebei?'. De advocaat kleurt nog roder. De directeur kijkt hem vernietigend aan. Datzelaar lacht in stilte.

woensdag 15 juni 2011

GSM

Datzelaar heeft hoofdpijn. Links. De kant waar hij altijd belt. Sinds hij een nieuwe GSM heeft is dat vaak het geval, valt hem op. Hij heeft ook geprobeerd aan de andere kant te bellen. Dan is het links over maar heeft hij rechts hoofdpijn. Misschien iets met straling. Op YouTube staan wel filmpjes over eieren koken met een paar GSM's maar daar gelooft hij dan weer niet zo in. Of zijn kennissen zijn allemaal mensen die heel hard praten. Maar dat valt wel mee.  En Tineke heeft ook niet meer gebeld. Nou ja, dan maar een headsetje. Misschien scheelt dat.

Toch is het wel raar, denkt Datzelaar. Die GSMmetjes. Hoe die de wereld veranderd hebben. Kinderen die op hun achtste al hun vriendjes bellen. SMS-en. Telefooncellen zijn niet meer te vinden in de stad. En als ze er wel zijn hebben ze een onbegrijpelijk betaalsysteem of ze zijn stuk.

Het meest duidelijk is het in films. Als het leven van de hoofdrolspeler afhangt van een belangrijk telefoontje. Naar of vanuit een telefooncel. Die natuurlijk nergens te vinden is. Hij vraagt zich af hoe mensen die na 1995 geboren zijn dat zien. Een hoop gedoe over een telefooncel, terwijl je toch een GSM hebt.

Allemaal mooi, maar dat lost zijn hoofdpijn niet op, besluit Datzelaar, terwijl hij zijn GSM pakt. Twan maar eens bellen. Misschien heeft die zin in een biertje. 

dinsdag 14 juni 2011

Foto's

Hij weet niet waarom, maar hij zit met z'n fotoalbum op schoot. Even bladeren. Door vroeger. Een heel leven gevangen in plaatjes. Sommige foto's kan hij zich herinneren. Andere helemaal niet. Er komen ook mensen op voor die hem vaag bekend voorkomen. Maar hoe ze heten? Geen idee.

Behalve de hopeloos gedateerde kleding en kapsels valt hem op dat hij best een leuk jongetje was. Iets dat hij vroeger zelf niet zo zag. En dat hij overal wat melancholiek kijkt. Ook als hij naar de wat grotere Datzelaar kijkt ziet hij dat. Een niet onknappe jongen. Knap misschien wel, zelfs. Wat dacht hij daar vroeger anders over. Behalve dan over de foto's waar hij toen heel tevreden over was. En juist die zien er nu onnatuurlijk en geposeerd uit. Stoere blik, maar ondertussen.

Op een gegeven moment is er een periode weg. Heeft hij een tijd geen foto's gemaakt. Niet nodig. Herinneringen waren genoeg. In je hoofd. Vond hij. Maar na Eline's geboorte veranderde dat weer. En nu, met de camera in z'n telefoon al helemaal.

En toch. Als hij naar foto's van nu kijkt is hij niet tevreden. Die vermoeide kop. De dikke kringen onder z'n ogen. Al zeggen anderen nog zo vaak dat het meevalt. Dat hij er wel goed uitziet. Wat hij zelf ziet is toch anders. "The world you see outside of you is a reflection of what you have inside of you.", las hij laatst in een artikel over straathoekwerkers in Amerika. Ook als je in de spiegel kijkt, blijkt.

Dan maar wat meer aan de binnenkant werken dan aan de buitenkant, besluit Datzelaar. Troost zich met de gedachte dat over tien jaar de foto's van nu ook prachtig zijn. Tijd voor koffie.

maandag 13 juni 2011

Oorsprong

Ja, waar zoek ik eigenlijk naar, denkt Datzelaar. Goeie vraag. De kamer heeft een prettige atmosfeer. Heel anders dan bij die andere therepeute. Maar goed. Deze dame is ook geen therapeute. Maar gewoon iemand die wijze dingen zegt. En vraagt. Vanuit haar gevoel. En niet vanuit een boekje. Iemand die snapt dat het alleen werkt als het klikt en andersom.

Heel lang heeft Datzelaar gezocht naar de zin van het leven. Maar dat bleek vrij zinloos, achteraf. Daarna zocht hij zichzelf. Om er na jaren achter te komen dat hijzelf er al die tijd bij was. Alsof je sleutels zoekt die in je broekzak zitten. Of een bril die op je neus staat. En nu weet hij het eigenlijk niet meer. Waar hij naar zoekt. Alleen het gevoel dat hij moet zoeken is overgebleven. Een gepensioneerde zonder doel. Die elke dag op tijd opstaat omdat hij dat zo doet.

Datzelaar kijkt haar aan en geeft toe dat hij het eigenlijk niet meer weet. Dan zegt zij: 'Weet je, ik herken het. Jou. De zoektocht. Maar als je zoekt naar het doel kom je er niet. Of een bestemming. De grote vraag is niet wat het eind is, maar wat de oorsprong was. Niet: waar ga je naartoe, maar: waar kom je vandaan. Het is hetzelfde, maar dat is makkelijker. Daar ben je namelijk al geweest'.

Uren later echoën de woorden nog steeds in zijn hoofd. Ze doen hem denken aan een verhaal dat hij eens las. Het klinkt logisch, maar Datzelaar moet er nog eens even over nadenken. Of misschien ook niet. Misschien moet je het gewoon voelen, bedenkt hij. Maar hoe doe je dat? Gewoon?

woensdag 18 mei 2011

Big mind

Datzelaar snapt het niet. Hoe het komt dat hij zich beter gaat voelen als hij accepteert dat het slecht gaat. Omgekeerd werkt het niet zo. Als hij accepteert dat het goed gaat voelt hij zich niet slechter. Pas als hij blij wordt omdat het goed gaat, gaat het slechter. Toch bang om dat blije gevoel weer te verliezen. Wonderlijk, vindt Datzelaar.

Ergens is er altijd wel rust. Op de achtergrond. Maar soms niet. Dan wordt Datzelaars wereldje kleiner, zijn perceptie. Bekijkt hij de wereld vanuit kikkerperspectief. En soms lukt het om er bovenuit te stijgen. Als een vogel. In Zen gaat het over Big Mind en Small Mind. Big Mind, de natuurlijke staat van je geest. Altijd rustig, altijd kalm. En Small Mind, geconditioneerd. Door ervaring en opvoeding. De ene keer blij, de andere keer verdrietig.

Small Mind is nogal een schreeuwerd, denkt Datzelaar. Terugschreeuwen helpt niet, dan wordt het alleen maar ruzie. Als je Small Mind laat gaan wordt hij vanzelf wel weer stil. Eigenlijk wel ironisch, vindt Datzelaar. Hoe groter de gedachte, des te Smaller de Mind.

dinsdag 17 mei 2011

Energie

'Je mag ook altijd bellen, hoor', typt Datzelaar op zijn chatscherm. Daphne vindt dat OK. En omgekeerd. Raar eigenlijk, denkt Datzelaar. Hij heeft haar nooit zijn telefoonnummer gegeven. Maar ook dat het online nog geen minuut kost om het te vinden. Zij weet dat ook. En waarschijnlijk belt ze toch niet. Niet meer nodig, tegenwoordig.

Het gemak van internet verbaast hem elke keer weer. Het maakt hem ook lui. Omdat alles er online is, doet hij geen moeite om dingen thuis te bewaren. In mapjes. En boekjes. Alles staat online. Maar steeds vaker vraagt Datzelaar zich af wat de prijs van dat gemak is.

Een Google data centre, een digitaal pakhuis met bits en bytes, gebruikt net zoveel energie als een stad als Amstelveen, heeft hij weleens gelezen. En energie wordt steeds duurder, weet hij. Olie en kolen raken ooit op. Wetenschappers worden het er meer en meer over eens: dat kan weleens sneller zijn dan we denken. Een eind aan ons comfort. Doordat energie te duur wordt. Of door andere ongemakken. Klimaatverschuivingen. Mislukte oogsten. Datzelaar weet niet wie er gelijk heeft, maar alles verandert, en sneller dan we denken, voelt hij.

Google voelt dat ook. Die gaan over op wind. Maar wat als Datzelaar niet kan overschakelen? Fijn dat Google blijft draaien, maar zonder gebruikers helpt dat niets. Datzelaar weet het ook niet. Alleen erover nadenken kost hem al energie.

Datzelaar schenkt een kop koffie in en pakt een pen. En een opschrijfboekje. En zijn laptop. Eens opzoeken of Daphne eigenlijk een telefoonnummer heeft. Je weet maar nooit, tenslotte. Of zou zijn telefoon dan ook niet meer werken?

maandag 16 mei 2011

Management

Interessant artikel. Vindt Datzelaar. Hij vraag zichzelf vaak af hoe dit goed kan blijven gaan? De ene helft van Nederland die de andere helft adviseert. En daar dikke rekeningen voor uitschrijft. Hij leeft er zelf ook van. Maar bij de gratie waarvan? Besluiteloosheid? Zou niet best zijn. Onkunde? Nog erger. Eigenlijk is capaciteitsgebrek de enige goede reden, vindt Dazelaar. Handjes tekort en dus inhuren. En waar komt dat geld eigenlijk vandaan? Rondpompen van centjes, daar komt het op neer.

Net als de schrijver gelooft Datzelaar er niet zo erg meer in. De 'Kenniseconomie'. 'Studeren, goed voor je toekomst'. Zelf heeft hij altijd ook wat gedáán. Niet alleen verteld hoe het moest, maar ook meegewerkt. Toen Datzelaar vijftien jaar was zeiden zijn ouders dat hij vanaf nu maar moest gaan werken voor geld. Krantenwijken, fabriekswerk. Studie zelf betaald. Dat motiveert. Zelf iets afmaken, dat geeft ook voldoening. Iets maken, dat levert meerwaarde op. En dus geld. Een boer. Of een timmerman.

Hij vraagt zich af of hij uniek is. Veel collega's klagen over 'de markt'. 'Het gaat niet meer zo goed'. 'Er zijn geen adviesklussen meer'. Natuurlijk merkt Datzelaar ook dat het moeilijker is. Maar onmogelijk? Dat vast niet.

Proactief handelen, zelf verantwoordelijkheid nemen en dingen oplossen voor zijn klanten, dat is wat Datzelaar het liefste doet. En als het niet goed uitpakt wordt hij er graag op afgerekend. Had hij het maar beter moeten doen.

Maar goed, de praktijk is soms ook anders, denkt Datzelaar. Hij neemt een kop koffie en gaat aan het werk. Een beleidsnota, vandaag. Opschrijven hoe anderen het moeten doen.

vrijdag 13 mei 2011

Spijt

'Is het erg om soms ergens spijt van te hebben?', vroeg ze. Datzelaar weet het niet. Als je de dingen weloverwogen doet, kun je eigenlijk geen spijt hebben, vindt hij. Het resultaat kan natuurlijk tegenvallen. Maar heb je dan spijt? Hij denkt van niet. Beslissingen die je neemt neem je naar beste weten. Binnen een context. Die je misschien niet helemaal kent. Soms moet je snel beslissen. En zie je iets over het hoofd. Maar dat is dan het gevolg van de context.

Hij denkt terug aan zijn huwelijk. Tineke. Die nu weg is. Met een ander. Heeft hij spijt dat ze getrouwd zijn? Niet echt. Hij heeft wel een fantastische dochter. Spijt dat ze uit elkaar zijn? Ook niet echt. Het is wel goed zo. Maar nu hij zo nadenkt heeft hij weleens dingen gezegd die Tineke hebben gekwetst. En omgekeerd. Dat vindt hij jammer. Maar dat heeft hij nooit tegen haar gezegd.

Misschien is dat het wel, denkt Datzelaar. Spijt hebben is niet erg, misschien wel goed, zelfs. Als je het maar zegt. Anders zit het maar in de weg.

woensdag 4 mei 2011

Dodenherdenking

Datzelaar is een beetje neerslachtig. Het is 4 mei. Dodenherdenking. Hij is er niet gek op. Vlaggen halfstok. Somber gedoe. Parades. Ingewikkeld doen over mensen die er niet meer zijn. De oorspronkelijke gedachte vindt hij wel sympathiek. Even stilstaan bij hen die hun leven gegeven hebben voor onze vrijheid. Naïef misschien, destijds, als je ziet wat er van die vrijheid geworden is.

Een maatschappij waar reclame de baas is. Waarin je aanzien bepaald wordt door je auto. Of je huis. Of je spijkerbroek. In elkaar gezet door Filipijnse kinderen. Een maatschappij die je raar aankijkt als je gewoon 'hallo' zegt. Alsof je iemand net uitgescholden hebt. Waarin elkaar helpen een uitzondering is. Datzelaar vraagt zich af of Operation Overlord -met de wijsheid van nu- ook zou zijn uitgevoerd. De bevrijding van Europa die schijnbaar niemand zich herinnert.

Datzelaar vraagt zich ook af wat de doden er eigenlijk nog aan hebben. Hij denkt liever aan de levenden. Of ze het nou nodig hebben of niet. Maar goed. 'Leven is sterven', zei een wijs man. Misschien is het dus wel hetzelfde, sombert Datzelaar verder. Op naar bevrijdingsdag.

woensdag 27 april 2011

Broodje kaas

Eén plak is genoeg, zucht Datzelaar. Wel een beetje karig, vindt de verkoopster. Hij staat er nu ruim  acht minuten. Voor een broodje kaas en een kop koffie. Niet dat het druk is, maar de bestelling is ingewikkeld.

Broodjes kaas kennen ze hier niet. Wél de Chef's Special ('Laat u verassen!!!', zegt de menukaart. Later als ik dood ben, denkt Datzelaar), de uitsmijter 'Italia' ('Met Zongedroogde Tomaten en Pesto!') en de Pistoletto 'Gezond' ('Prosciutto, Rucola, Oude of Belegen Kaas, Zonnepitten en Sojadressing').

Die laatste dus maar. Met oude kaas. Zonder onzin. Kost zes euro vijftig, maar dan heb je wel een broodje kaas, denkt Datzelaar. Het bestellen van zijn koffie was al even ingewikkeld. Keuze uit vijftien soorten bonen, drie soorten malingen en vier formaten.

Als hij eindelijk zit vraagt Datzelaar zich af waarom het altijd meer moet zijn. Alsof het dan lekkerder is. Meestal niet zelfs. Hij denkt terug aan toen hij klein was. Het cafetaria op de hoek. Vergeelde ramen en sigarettenrook. Het kleine automatiekje met broodjes ham, kaas, halfom, ei en soms een kroket. En koffie uit een kan.

Wat was het leven toen simpel, denkt Datzelaar. En mooi. Hij neemt een slok van zijn koffie. Die is koud.

zaterdag 23 april 2011

Nieuwe mensen

Sinds Tineke wegging heeft Datzelaar veel nieuwe mensen leren kennen. En vrienden gemaakt. Meestal wordt hij daar blij van. Maar soms verdrietig. Dan is hij bang om ze weer kwijt te raken. Een beetje zoals toen Eline geboren werd. De angst om haar te verliezen verlamde hem.

Vreemd eigenlijk, denkt Datzelaar. Het is altijd een patroontje. Eerst ken je iemand niet. En mis je die persoon dus ook niet. Dan ontmoet je iemand. Herkenning. Blijdschap. En dan angst. Dat de vriendschap niet meer beantwoord wordt. Of vertrouwen beschaamd wordt.

Laatst zag Datzelaar twee filmpjes. Van een Tibetaanse monnik. Die zei wel iets interessants. Over vertrouwen. Dat vriendschap niet gaat over over je hele hart aan iemand geven. Omdat je dan iets terug wilt kijgen. En dat dat altijd tegenvalt. De monnik zei dat je juist plaats moet maken voor anderen in je eigen hart. En of ze daar gebruik van maken is niet jouw keuze.

Op internet las hij een mooi stukje. Je loopt allemaal je eigen pad. Soms vallen ze een stukje samen en loop je een stukje samen op. Bij iedere afslag kunnen er mensen bijkomen of afgaan. Dat weet je niet van tevoren.

Misschien moet hij zijn patroontje wel veranderen, besluit Datzelaar. Niets verwachten. Loslaten is makkelijk als je niets vasthoudt, tenslotte. Hij zucht en zet een muziekje aan. Dean Brody. Die weet het ook.

vrijdag 22 april 2011

Goede Vrijdag

Wat was dat ook alweer, denkt Datzelaar. Mistig. Hij heeft het vroeger wel geleerd. Eerst op de basisschool. Later nog eens op het VWO. Maar het is niet blijven hangen. Iets met een avondmaal misschien? Of de geboorte van Jezus? Nee, dat was Kerst. Heilige Geest? Nee, Pinksteren.

Datzelaar besluit het maar op te zoeken. Het gaat om de kruisiging. Van Jezus Christus. Zoon van God. Althans, naar men zegt. Is natuurlijk niet meer te achterhalen. Is ook niet interessant, vindt Datzelaar. Het bestaan van God kun je niet bewijzen. Het niet-bestaan van God ook niet. Die discussie is dus zonde van de tijd.

Datzelaar vraagt zich af waarom het eigenlijk Goede Vrijdag heet. Eén man aan een kruis gespijkerd. Eenzaam en bespot. Verraden en verlaten. Gegeseld en gespiest om te kijken of er nog leven in zat. Vrijwillig, om de zonden van alle anderen te reinigen. Datzelaar vindt het een sympathiek gebaar. Sterven om een ander te redden.

Maar als we allemaal wat aardiger voor elkaar waren had het niet gehoeven, denkt Datzelaar. Dan was de Vrijdag van Jezus vast een stuk Beter geweest.

donderdag 21 april 2011

Uniek

'B U-NIQUE!!!' schreeuwt de poster. Datzelaar heeft ze al vaker zien hangen. Een of andere reclamecampagne. Hij heeft geen idee waarvoor. Het zet hem aan het denken. Of je nou echt uniek wordt door een massaproduct.

Datzelaar vraagt zich ook af waarom uniek zijn zo belangrijk is. Geeft het status? Aanzien? Macht? Identiteit? Toen hij jong was vond Datzelaar iedereen uniek, behalve zichzelf. Later bedacht hij dat hij zelf dan ook wel uniek zou zijn.

Maar dat besef heeft inmiddels plaatsgemaakt voor weer iets anders. Dat uniek zijn maar onzin is. Dat iedereen eigenlijk hetzelfde is. Dezelfde emoties heeft. Dezelfde angsten. Helaas zien niet veel mensen dat, denkt Datzelaar. Of ze zien het eigenlijk wel, maar willen het niet weten.

Soms, heel soms komt Datzelaar iemand tegen die het wel ziet. En zegt. En gewoon is wie hij is. En doet wat hij doet. Hij kent er een aantal. Dat is dus niet uniek. Wel authentiek.

Mooi woord, vindt Datzelaar. Authentiek.