Vloekend springt Datzelaar op, op weg naar de voordeur. Er is iets anders dan anders, maar wat dan precies? Terwijl zijn hoofd tegen het nachtkastje smakt weet hij het. Zijn voet zit vast. In de deken. En die ligt nog op het bed. De klap is hard. Een metalige smaak vult zijn mond. Een rode druppel spat op het laminaat. Een raar geluid vult de kamer.
Geschrokken krabbelt Datzelaar op. Hij wankelt naar de badkamer. Eerst de schade opnemen. Terwijl hij steun zoekt vraagt hij zich af wat dat geluid toch is. Hij kan het niet direct thuisbrengen. Een soort gehuil. Een dier, of een sirene misschien. Een alarm? Nee, heeft hij niet. Een hond? Ook niet.
Hij gromt, terwijl hij het koude metaal van de deurkruk vastpakt. Het geluid houdt op. ´Het geluid van pijn´, beseft hij ineens. ´Zo klink ik dus in het echt. Als ik pijn heb´. Best apart, denkt hij. Luisteren naar jezelf, alsof je er niet bij bent.
De schade blijkt mee te vallen. Een scheurtje in zijn lip. Het bloedt behoorlijk, maar stelt niets voor. Een koud washandje zal het bloeden wel stelpen. De bel gaat opnieuw. De oorzaak van de ellende. Langer nu. En nóg eens. En nóg een keer.
Gehaast en geërgerd haast Datzelaar zich naar beneden. Hij trekt de deur open en kijkt in Eline's stralende gezicht. Zijn boosheid maakt plaats voor blijdschap. 'Fijne vaderdag, pap!', roept ze en springt hem om zijn nek. Althans, dat probeert ze. Halverwege stokt de beweging. 'Jezus, wat zie jij eruit!!!', zegt Eline. 'Wat heb je gedaan?'.
'De bel ging', grinnikt Datzelaar droog. 'Kom binnen, dan zet ik koffie'.
Posts tonen met het label Eline. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Eline. Alle posts tonen
zondag 16 juni 2013
zondag 12 juni 2011
Vriendje
'Hoi pap, dit is mijn nieuwe vriendje. Hij heet Helmut'. Voor Datzelaar staat een stoffig type met dreadlocks tot aan zijn knieën. Op de rug gezien lijkt hij een jaar of 25. Van voren minstens 55. Maar goed, dat kan ook het stof zijn, spreekt Datzelaar zichzelf moed in. Hij komt hem bekend voor, maar kan hem niet direct plaatsen. Komt wel. 'Dag Helmut', zegt hij, terwijl hij zich afvraagt hoe Flip in dit plaatje past. 'Hallo', zegt Helmut met een piepstem. En een Duits accent. Helmut steekt hem een hand met smeervlekken toe. Niet te ontwijken. Datzelaar besluit er zo hard mogelijk in te knijpen, maar het is duidelijk dat Helmut graag sleutelt.
Helmut en Eline ploffen neer op de bank. Een raar duo, vindt Datzelaar. Eline het luxe modepopje en deze piepende automonteur. Ineens bedenkt Datzelaar waar hij hem van kent. Eén van de hippies uit Flips gevolg. Als Helmut even naar de WC is vraagt Datzelaar hoe het nou zit. Met Helmut. Met Flip. Tot zijn verbazing zegt Eline: 'Ik hou van ze allemaal, pap. Allemaal even leuk. Op hun eigen manier'. Datzelaar begrijpt haar wel een beetje. En vraagt maar niet verder. Dat leidt maar tot ingewikkelde discussies. Met oordelen. En veroordelingen. Het is ook zijn zaak niet, tenslotte. Maar hij weet nu al dat Tineke binnenkort weer belt. Jammer dat het allemaal zo moet. Altijd. Zonder kennis van zaken. Zonder oog voor de ander. Hij heeft met Eline te doen.
Als Helmut en Eline vertrokken zijn pakt hij zijn blauwe schriftje. Even schrijven. Dat lucht op.
Helmut en Eline ploffen neer op de bank. Een raar duo, vindt Datzelaar. Eline het luxe modepopje en deze piepende automonteur. Ineens bedenkt Datzelaar waar hij hem van kent. Eén van de hippies uit Flips gevolg. Als Helmut even naar de WC is vraagt Datzelaar hoe het nou zit. Met Helmut. Met Flip. Tot zijn verbazing zegt Eline: 'Ik hou van ze allemaal, pap. Allemaal even leuk. Op hun eigen manier'. Datzelaar begrijpt haar wel een beetje. En vraagt maar niet verder. Dat leidt maar tot ingewikkelde discussies. Met oordelen. En veroordelingen. Het is ook zijn zaak niet, tenslotte. Maar hij weet nu al dat Tineke binnenkort weer belt. Jammer dat het allemaal zo moet. Altijd. Zonder kennis van zaken. Zonder oog voor de ander. Hij heeft met Eline te doen.
Als Helmut en Eline vertrokken zijn pakt hij zijn blauwe schriftje. Even schrijven. Dat lucht op.
"-pleidooi-
edelachtbare
ik beken
geen pardon
veroordeel mij want
mijn misdaad is
liefde"
maandag 6 juni 2011
Wat nou weer?
Tineke aan de telefoon. Of Datzelaar die viespeuken weleens van haar dochter wil afhouden. Datzelaar heeft geen idee waar het over gaat. Zoals meestal als Tineke iets zegt. Even overweegt hij om te zeggen dat Eline ook zíjn dochter is, maar bij nader inzien slikt hij dat maar in. Voor zover hij weet kent hij ook geen viespeuken. Nou ja, Twan heeft een wat ruimere instelling waar het relaties betreft, maar een viespeuk?
Datzelaar legt de hoorn neer en gaat koffie zetten. Hij weet dat ze nog wel even door raast. In zo'n bui hoort ze toch niets, dus beter de tijd efficiënt gebruiken. Als hij de melk geklopt heeft en een mooie latte machiato heeft uitgeschonken pakt hij de hoorn weer op. Ze is nog niet klaar. Zoals verwacht. Als ze stopt om even adem te halen neemt hij zijn kans waar. 'Maar Tien, waar gaat dit over?', vraagt hij zo onschuldig als hij kan.
Pas als hij het antwoord hoort dringen de beelden tot hem door. De beelden die hij ergens wel opgeslagen heeft, maar nog niet echt verwerkt. Hij snapt nu wel waar die vreemde droom vandaan kwam. Eline met Brian Wilson in een raket rond de kerk. De raket van Kuifje. Die ze net nog in een campagne van Twan hebben gebruikt.
Tineke gaat maar door over het leeftijdsverschil. Flip is maar liefst tien hele jaren ouder. Datzelaar ziet het probleem niet, maar dat houdt hij maar even voor zich. 'Ik zal weleens met ze praten', zegt hij. Ook verkeerd.
Als Tineke haar furie opnieuw over hem uitstort is hij het zat. 'Tot ziens', zegt hij. En drukt op het rode knopje. Eerst de krant maar 's lezen.
Datzelaar legt de hoorn neer en gaat koffie zetten. Hij weet dat ze nog wel even door raast. In zo'n bui hoort ze toch niets, dus beter de tijd efficiënt gebruiken. Als hij de melk geklopt heeft en een mooie latte machiato heeft uitgeschonken pakt hij de hoorn weer op. Ze is nog niet klaar. Zoals verwacht. Als ze stopt om even adem te halen neemt hij zijn kans waar. 'Maar Tien, waar gaat dit over?', vraagt hij zo onschuldig als hij kan.
Pas als hij het antwoord hoort dringen de beelden tot hem door. De beelden die hij ergens wel opgeslagen heeft, maar nog niet echt verwerkt. Hij snapt nu wel waar die vreemde droom vandaan kwam. Eline met Brian Wilson in een raket rond de kerk. De raket van Kuifje. Die ze net nog in een campagne van Twan hebben gebruikt.
Tineke gaat maar door over het leeftijdsverschil. Flip is maar liefst tien hele jaren ouder. Datzelaar ziet het probleem niet, maar dat houdt hij maar even voor zich. 'Ik zal weleens met ze praten', zegt hij. Ook verkeerd.
Als Tineke haar furie opnieuw over hem uitstort is hij het zat. 'Tot ziens', zegt hij. En drukt op het rode knopje. Eerst de krant maar 's lezen.
zaterdag 4 juni 2011
Verjaardag -2-
Zaterdag. Zijn verjaardag. Hij had geen zin om het te vieren, maar dat zou niets uitmaken. Bezoek komt er toch altijd wel. En zeker op zaterdag. En nu er bezoek is is het ook best gezellig, geeft hij zichzelf toe. Twan en Flip zijn er. Natuurlijk. Gratis drank. Twan heeft Nicolien mee, wat best bijzonder is. In de slipstream van Flip zijn drie vage hippies meegekomen. 'Ken ik van vroeger', zei Flip, terwijl hij achteloos een hap uit een stuk salami nam. Die hij onmiddellijk weer teruglegde in Datzelaars koelkast. Bij ieder ander zou je kwaad worden, maar Flip komt ermee weg, denkt Datzelaar geamuseerd.
En dan komt Eline binnen. Heel eventjes valt alles stil. Lijkt het. Ze straalt. Is prachtig. Ongelooflijk dat hij zo'n mooie dochter heeft, denkt Datzelaar. 'Dag pap', zegt ze, terwijl ze hem omhelst. Ze drukt hem een pakje in zijn hand. Bruin pakpapier. Met een touwtje. Plat. 'Pas openmaken als iedereen weg is', fluistert ze in zijn oor, om daarna door te zweven naar Flip. Die ze vol op de mond zoent. En meer. Minutenlang. Datzelaar is te verbaasd om er aandacht aan te besteden. Hij staart naar het pakje. Zoiets kleins is niets voor haar, tenslotte. Eline houdt juist van theater.
De dag gaat tergend langzaam voorbij. Praatje hier, gesprekje daar. Drankje, hapje. Supergezellig, maar hij is er niet echt bij. Kan niet wachten tot het huis weer leeg is. Pas diep in de nacht vertrekken de laatsten. Flips 'vrienden'. Natuurlijk, denkt Datzelaar, licht geërgerd. Hij ploft moe op neer op de bank.
Datzelaar trekt de strik uit het touwtje. Opent het papier. Een CD-R in een papieren hoesje. En een briefje. Handgeschreven. Op twee plekken heeft de inkt gevlekt. Het papier is daar een beetje gebobbeld. Alsof er druppels op zijn gevallen. Hij weet dat Eline daar iets mee bedoelt. ZijnPietje Precies zou dit anders opnieuw gedaan hebben. Hij besluit eerst het briefje te lezen.
Natuurlijk is het goed genoeg. Wat jij doet is altijd goed genoeg, fluistert Datzelaar zachtjes, terwijl hij de CD in de speler legt. Een traan valt op de afstandsbediening maar hij merkt het niet. Uit de speakers schalt de mooiste muziek die hij ooit heeft gehoord.
-----------------------------
Noot aan de lezer: Op 28 april kreeg ik 'Datzelaars Days'. Een muzikaal kadootje van Rob de Jong. Zijn improvisatie op Datzelaar. Zonder Rob was dit stukje dus nooit geschreven. Rob, bedankt!
En dan komt Eline binnen. Heel eventjes valt alles stil. Lijkt het. Ze straalt. Is prachtig. Ongelooflijk dat hij zo'n mooie dochter heeft, denkt Datzelaar. 'Dag pap', zegt ze, terwijl ze hem omhelst. Ze drukt hem een pakje in zijn hand. Bruin pakpapier. Met een touwtje. Plat. 'Pas openmaken als iedereen weg is', fluistert ze in zijn oor, om daarna door te zweven naar Flip. Die ze vol op de mond zoent. En meer. Minutenlang. Datzelaar is te verbaasd om er aandacht aan te besteden. Hij staart naar het pakje. Zoiets kleins is niets voor haar, tenslotte. Eline houdt juist van theater.
De dag gaat tergend langzaam voorbij. Praatje hier, gesprekje daar. Drankje, hapje. Supergezellig, maar hij is er niet echt bij. Kan niet wachten tot het huis weer leeg is. Pas diep in de nacht vertrekken de laatsten. Flips 'vrienden'. Natuurlijk, denkt Datzelaar, licht geërgerd. Hij ploft moe op neer op de bank.
Datzelaar trekt de strik uit het touwtje. Opent het papier. Een CD-R in een papieren hoesje. En een briefje. Handgeschreven. Op twee plekken heeft de inkt gevlekt. Het papier is daar een beetje gebobbeld. Alsof er druppels op zijn gevallen. Hij weet dat Eline daar iets mee bedoelt. ZijnPietje Precies zou dit anders opnieuw gedaan hebben. Hij besluit eerst het briefje te lezen.
"Lieve pap,
Je wilde iets van mijzelf hebben, zei je, toen ik je vroeg wat je wilde. Ik begreep het eerst niet. Je hebt het uitgelegd en nu begrijp ik het wel. Maar jij moet ook iets begrijpen papa.
Als ik jou een duur cadeau geef is dat voor mij wél belangrijk. Ook al zegt het jou niets. Ook al lach je het weg. Of doe je er lullig over, zoals je meestal doet met cadeaux.
En dat doet pijn papa, want als ik niet van je hield gaf ik je iets kleins. Of helemaal niets.
Ik ben anders dan jij, pap, maar ik hou wel van je. Heel veel. Maar dit jaar krijg je iets kleins. Iets van mezelf, zoals je gevraagd hebt. Het heet 'Datzelaars Days'. Ik ben gaan zitten en heb aan je gedacht, terwijl ik speelde. En zo was het er ineens.
Ik hoop dat het goed genoeg is.
Ik hou van je papa,
Eline"
Natuurlijk is het goed genoeg. Wat jij doet is altijd goed genoeg, fluistert Datzelaar zachtjes, terwijl hij de CD in de speler legt. Een traan valt op de afstandsbediening maar hij merkt het niet. Uit de speakers schalt de mooiste muziek die hij ooit heeft gehoord.
-----------------------------
Noot aan de lezer: Op 28 april kreeg ik 'Datzelaars Days'. Een muzikaal kadootje van Rob de Jong. Zijn improvisatie op Datzelaar. Zonder Rob was dit stukje dus nooit geschreven. Rob, bedankt!
donderdag 2 juni 2011
Kadootje -2-
'Maar pap, wat wil je nou hebben?'. Eline. De jaarlijkse verjaardagsvraag. En zoals elk jaar weet Datzelaar het niet. Hij heeft niets met verjaardagen. En heeft al helemaal geen wensen. Tenminste, wensen genoeg, maar die laten zich niet in kadootjesvorm persen. Datzelaar vindt het een rare gewoonte, kadootjes bij verjaardagen. En verjaardagen op zich. En kerstkaarten. Met een adressticker uit een spreadsheet.
Het voelt zo onecht. Eén keer per jaar betrokken zijn. Betrokken doen, eigenlijk. Zelf doet hij er ook meestal niet aan, behalve bij goede vrienden. Maar goed, bij Eline is het natuurlijk anders. 'Ik hoef niets', zegt Datzelaar, 'als je komt is dat al genoeg'. Maar ze blijft aandringen. Over een versleten broekriem. After shave. Een CD waarvan ze weet dat hij hem wil hebben. Maar hij wordt nergens enthousiast van.
'OK, OK', zegt Datzelaar tenslotte, 'áls je dan echt iets wilt geven, geef me dan iets van jezelf'. Eline is even stil. Ze snapt het niet direct. Ze heeft nou eenmaal meer met dingen dan met gedachten. Lijkt een beetje op haar moeder. Is niet erg. Hij legt het graag uit. Zegt: 'De enige verjaardagskadootjes die ik elke dag bij me heb zijn de knuffeltjes die jij me gaf toen je klein was. En je lachende oogjes. En de liedjes die je voor me zong, 's morgens als ik nog in bed lag. Dat waren stukjes van jouzelf'.
Eline is even stil. Dan lacht ze. 'OK, pap, ik begrijp je. Tot volgende week'.
Het voelt zo onecht. Eén keer per jaar betrokken zijn. Betrokken doen, eigenlijk. Zelf doet hij er ook meestal niet aan, behalve bij goede vrienden. Maar goed, bij Eline is het natuurlijk anders. 'Ik hoef niets', zegt Datzelaar, 'als je komt is dat al genoeg'. Maar ze blijft aandringen. Over een versleten broekriem. After shave. Een CD waarvan ze weet dat hij hem wil hebben. Maar hij wordt nergens enthousiast van.
'OK, OK', zegt Datzelaar tenslotte, 'áls je dan echt iets wilt geven, geef me dan iets van jezelf'. Eline is even stil. Ze snapt het niet direct. Ze heeft nou eenmaal meer met dingen dan met gedachten. Lijkt een beetje op haar moeder. Is niet erg. Hij legt het graag uit. Zegt: 'De enige verjaardagskadootjes die ik elke dag bij me heb zijn de knuffeltjes die jij me gaf toen je klein was. En je lachende oogjes. En de liedjes die je voor me zong, 's morgens als ik nog in bed lag. Dat waren stukjes van jouzelf'.
Eline is even stil. Dan lacht ze. 'OK, pap, ik begrijp je. Tot volgende week'.
maandag 25 april 2011
Paasbrunch
De spiegel aan het eind van de tafel maakt de kamer groter. Ideetje van Tineke destijds. En vandaag dus extra eenzaam. Veertien lege bordjes in plaats van zeven. Zes links, zes rechts. Eén tussen zijn eigen handen. En één bij zijn spiegelbeeld, ver weg.
Het begon met Eline. Ze voelt zich niet lekker. Kan natuurlijk. Toen Twan. Met scharrel. Of liever, zonder scharrel, want die kwam ook niet. Te lekker weer. 'Liever een proseccootje aan het strand'. Flip is eerste paasdag blijven hangen in Brussel en gaat het niet redden. Na dat telefoontje was Datzelaar zelfs blij dat Tineke dan nog zou komen. Met haar nieuwe vriend. Maar ook die lieten het afweten. Iets met een tuincentrum. Of meubels.
Datzelaar kijkt naar zijn spiegelbeeld. Ver weg. Twee keer de tafel. Treurig. Alleen. Hoorde hij nu maar wat van Eva. Maar ja, hij heeft zelf niet meer gereageerd op haar mail. Of van Daphne. Maar die denkt vast ook niet aan hem vandaag.
Datzelaar kauwt op zijn paasstol. Spoelt na met wijn. Uit de fles. 'Proost', zegt zijn spiegelbeeld. Een traan rolt over zijn wang.
Het begon met Eline. Ze voelt zich niet lekker. Kan natuurlijk. Toen Twan. Met scharrel. Of liever, zonder scharrel, want die kwam ook niet. Te lekker weer. 'Liever een proseccootje aan het strand'. Flip is eerste paasdag blijven hangen in Brussel en gaat het niet redden. Na dat telefoontje was Datzelaar zelfs blij dat Tineke dan nog zou komen. Met haar nieuwe vriend. Maar ook die lieten het afweten. Iets met een tuincentrum. Of meubels.
Datzelaar kijkt naar zijn spiegelbeeld. Ver weg. Twee keer de tafel. Treurig. Alleen. Hoorde hij nu maar wat van Eva. Maar ja, hij heeft zelf niet meer gereageerd op haar mail. Of van Daphne. Maar die denkt vast ook niet aan hem vandaag.
Datzelaar kauwt op zijn paasstol. Spoelt na met wijn. Uit de fles. 'Proost', zegt zijn spiegelbeeld. Een traan rolt over zijn wang.
dinsdag 12 april 2011
Hoe zit dat dan?
Datzelaar gelooft niet in een god. Te onwaarschijnlijk. En als er toch een god is, dan vindt hij het maar een flauwe grappenmaker. Maar dat maakt het niet eenvoudiger.
Sinds zijn bezoek aan Eline tollen de gedachten door zijn hoofd. Het verbaast hem hoe Eline de dingen ziet. Anders dan Datzelaar, maar ook anders dan Tineke. Hoe kunnen ze zo van elkaar verschillen? Ik ben toch haar vader, denkt Datzelaar. Dus ze moet op mij lijken. In ieder geval voor de helft. En voor de andere helft op Tineke. Maar zo is het niet. Ja, in uiterlijk wel. Maar niet in hoe ze in het leven staat.
Eline kan het ook goed verwoorden. Beter dan Datzelaar. Het verbaast hem altijd weer. Is mijn waarheid dan verkeerd, denkt Datzelaar. Hij vindt van niet. Maar Eline heeft toch vaak gelijk. Binnen haar eigen waarheid. Hij denkt aan een gedicht dat hij ooit las. Een verhaal uit India. Over blinde mannen en een olifant. Toen hij het las vond hij het maar vaag. En grappig. Maar nu snapt hij het. Denkt hij. Iedereen ziet een stukje, maar niemand het totaal.
Maar weten we dan samen alles? En hoe kunnen we dat testen? Datzelaars gedachten dwalen steeds verder af. Over cellen van een groot organisme. Parallelle universums. Scheppingen in zes dagen.
Datzelaar zucht en schenkt koffie in. Vers gezet. Lekker.
Sinds zijn bezoek aan Eline tollen de gedachten door zijn hoofd. Het verbaast hem hoe Eline de dingen ziet. Anders dan Datzelaar, maar ook anders dan Tineke. Hoe kunnen ze zo van elkaar verschillen? Ik ben toch haar vader, denkt Datzelaar. Dus ze moet op mij lijken. In ieder geval voor de helft. En voor de andere helft op Tineke. Maar zo is het niet. Ja, in uiterlijk wel. Maar niet in hoe ze in het leven staat.
Eline kan het ook goed verwoorden. Beter dan Datzelaar. Het verbaast hem altijd weer. Is mijn waarheid dan verkeerd, denkt Datzelaar. Hij vindt van niet. Maar Eline heeft toch vaak gelijk. Binnen haar eigen waarheid. Hij denkt aan een gedicht dat hij ooit las. Een verhaal uit India. Over blinde mannen en een olifant. Toen hij het las vond hij het maar vaag. En grappig. Maar nu snapt hij het. Denkt hij. Iedereen ziet een stukje, maar niemand het totaal.
Maar weten we dan samen alles? En hoe kunnen we dat testen? Datzelaars gedachten dwalen steeds verder af. Over cellen van een groot organisme. Parallelle universums. Scheppingen in zes dagen.
Datzelaar zucht en schenkt koffie in. Vers gezet. Lekker.
maandag 11 april 2011
Eline
Datzelaar is nerveus. Sinds Tineke bij hem wegging heeft hij Eline ook niet meer gezien. Dat is nu een half jaar geleden. In haar paspoort heet ze trouwens geen Eline, maar Elnine. Datzelaar trilde van de zenuwen toen hij het geboorteformulier invulde. De ambtenaar was kennelijk ook nog niet wakker.
Raar eigenlijk, vindt Datzelaar. Vroeger was hij bang. Dat hij alles zou verliezen als er een kind kwam. En toen ze er was nog banger. Om zijn kleine meid te verliezen. Die angst voelt hij ook vandaag. Juist vandaag. Sterker dan anders.
Eline lijkt op haar moeder. Zelfde ogen, maar ook hetzelfde karakter. Twee, nee vier handen op één buik. Van Eline kon Datzelaar het ook nooit winnen. Bij het grachtenpand drukt Datzelaar op de bel. Eerst gebeurt er niets, maar dan hoort hij gestommel. De deur gaat open. Eerst op een kier. Ze schrikt. Maar dan gooit ze de deur open. 'Pap!', roept ze blij. Ze spreidt haar armen.
Datzelaar omhelst haar. Opgelucht. Tranen. Zo staan ze minutenlang.
Raar eigenlijk, vindt Datzelaar. Vroeger was hij bang. Dat hij alles zou verliezen als er een kind kwam. En toen ze er was nog banger. Om zijn kleine meid te verliezen. Die angst voelt hij ook vandaag. Juist vandaag. Sterker dan anders.
Eline lijkt op haar moeder. Zelfde ogen, maar ook hetzelfde karakter. Twee, nee vier handen op één buik. Van Eline kon Datzelaar het ook nooit winnen. Bij het grachtenpand drukt Datzelaar op de bel. Eerst gebeurt er niets, maar dan hoort hij gestommel. De deur gaat open. Eerst op een kier. Ze schrikt. Maar dan gooit ze de deur open. 'Pap!', roept ze blij. Ze spreidt haar armen.
Datzelaar omhelst haar. Opgelucht. Tranen. Zo staan ze minutenlang.
Abonneren op:
Posts (Atom)