Datzelaar gromt. Gelukkig bijna thuis. De airco van zijn oude BMW doet het al maanden niet meer. Repareren was niet nodig, zei hij twee weken terug tegen Twan. Het is hier toch nooit mooi weer, tenslotte. Vandaag bewijst het tegendeel. 33 graden wijst de temperatuurmeter aan. Jammer dat die niet ook stuk is, denkt Datzelaar onwillekeurig. Morgen wordt het nog heter.
Zwetend stapt hij uit. Zijn overhemd is al half open, alsof dat helpt.
Als een plakkerige tweede huid hangt het tegen zijn lichaam aan. Al
puffend kan hij het kortgejurkte zomermeisje nog net ontwijken. 'Kijk
uit, viespeuk', sist ze hem toe. 'Jaja, sorry', bromt Datzelaar terug.
Vrouwen hebben het maar makkelijk, denkt hij jaloers. Jurkjes van dunne
stof, laag uitgesneden, licht, in alle kleuren, lekker luchtig en nooit
te warm.
Het is al laat in de middag als hij gewekt wordt door de bel. Als de
beller blijft aanhouden slentert hij met frisse tegenzin naar de
voordeur en trekt die open. Daar kijkt hij in het verbouwereerde gezicht
van Tineke. Achter haar staat Twan. 'Ik was mijn telefoon vergeten, en
Twan wilde me wel even la...', snauwt ze bits, maar halverwege stokt
haar adem. 'Maar ik zie dat je te druk bent met je nieuwe hobby. Ik kom morgen
wel terug. Kom Twan, we gaan.' Eerst snapt Datzelaar het niet. Te slaperig nog. Tot hij naar beneden kijkt. Dit komt nooit meer goed, schiet door zijn hoofd...
In gedachten herbeleeft hij de dag.
Uit de auto onder de douche gestapt. Daar knapte hij wat op. Met het zweet eraf voelde hij zich al een stuk frisser. De koude kraan deed de rest. Toch bleef de gedachte aan koele zomerjurkjes door zijn hoofd spelen. Hij weet niet waarom, maar al die jaren heeft hij het jurkje dat hij ooit voor Tineke kocht bewaard. Hij vond hem prachtig. Zij vond het gelijk al een vod. Misschien dat hij er daarom zo aan gehecht is. Ze was toen nog een stuk dikker dan nu.
Een rare gedachte bekroop hem. Zou hij... Ach, waarom ook niet. Hij had verder toch geen afspraken meer. Voorzichtig haalde hij de jurk onder het plastic vandaan en liet hem over zijn hoofd glijden. De rits aan de achterkant sloot niet helemaal, maar het was wel heerlijk koel. Datzelaar genoot.
Toen een koud biertje. En nog één. Zo bracht hij de rest van de dag door. Tot de bel ging.
Terwijl Datzelaar de deur sluit ziet hij nog net hoe Twan zijn duim opsteekt. 'Sexy hoor, Datz!', zeggen zijn lippen. Geluidloos. Datzelaar kan wel door de grond zakken.
Posts tonen met het label Twan. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Twan. Alle posts tonen
dinsdag 18 juni 2013
vrijdag 14 juni 2013
Missie
'Nou, schrijf dát dan op!', zegt Twan. 'Maak toch niet altijd alles zo ingewikkeld'. Hij zucht diep en pakt nog een biertje. 'Ja, hoor eens, Datzelaar. Je wilt een concept. Een mening. Presence. Identiteit. Mijn hulp daarbij. Voor meer opdrachten, meer geld, meer geluk. Ik help je graag. Maar ik begin het na zes uur wel een beetje zat te worden. Denk eens wat positiever, man! Dóe het gewoon! Je kunt het toch altijd weer veranderen? Waar hebben we het nou helemaal over. Een wébsite, meer niet!'.
Datzelaar kijkt hem triest aan. Hij weet niet waar hij moet beginnen. Twan heeft gelijk. Maar hoe leg je uit dat het 'gewoon dóen' niet in je aard zit? Dat soms dingen moeten rijpen. Omdat het nog niet goed voelt. Omdat een stemmetje diep van binnen altijd zegt dat het nog nét niet goed genoeg is. Of omdat je gewoon niet durft, wat dat dan ook is. Bang om uitgelachen te worden, misschien? Of dat mensen het misschien stom vinden. Of niet begrijpen...
Maar ja, het is waar. Het is wél wat hij wil. 'Ik hoor je verdikkeme niets anders zeggen dan dit', zegt Twan. 'Als je dat écht wilt, kom er dan voor uit, lafaard'. Lachend geeft hij Datzelaar een por in zijn zij. Datzelaar grinnikt.
Aarzelend pakt hij de laptop. Hij zucht diep. Nu niet meer twijfelen. 'Gewoon dóen', mompelt hij tegen zichzelf. Dan begint hij te tikken:
'Ik ben Datzelaar. Ik wil de wereld ELKE DAG een stukje MOOIER maken.'
Twan slaat hem op zijn schouder. 'Hèhè, ouwe reus. Was dát nou zo moeilijk?', lacht hij. Datzelaar lacht verlegen en neemt een slok van zijn bier. 'Goed', zegt Twan. 'En hoe precies doe je dat? Je klanten moeten het natuurlijk wél begrijpen'.
Datzelaar zucht. Het kon vandaag weleens laat gaan worden...
dinsdag 11 juni 2013
Karma
Als hij het pakketje ziet, slaat zijn hart een extra slag. Hij herkent het handschrift meteen. Hij kent haar niet persoonlijk, maar via via. Nu openmaken of straks? Datzelaar twijfelt. Het liefst wil hij, als een klein kind, het papier eraf scheuren. Maar mooier is het om even stil te staan bij wat dit eigenlijk betekent. 'Wat je geeft krijg je terug', zegt hij vaak. Maar de laatste weken twijfelde hij. Een klein stemmetje zei af en toe: 'En ik dan? Wanneer ben ik zelf eigenlijk aan de beurt?'
Toch bleef hij het doen. Geven. Kleine dingen. Een flesje water aan een zwerfster. Een hand op een schouder, een compliment. Laatst zei hij tegen Twan: 'Ik wil elke dag de wereld een stukje beter maken'. Twan vond het grote woorden en Datzelaar zelf eigenlijk ook.
Maar het is wel waar. Dat is wat hij wil. Hoe klein en onbetekenend hij ook is. Het is zo makkelijk om niets te doen. Geen goedendag te zeggen tegen een vreemde op straat. Gewoon door te bellen tijdens het afrekenen. Niet te bedanken als iemand de deur voor je openhoudt. Niet te zeggen dat iemand er leuk uit ziet.
En gaandeweg is hij gaan merken dat het net zo makkelijk is om wel iets te doen. Een keer wél te bedanken. Wél je waardering uit te spreken. Wél te luisteren als iemand een verhaal kwijt moet. En vooral niet altijd maar adviezen te geven. Hij heeft het moeten leren, maar zo lang duurde dat ook weer niet, achteraf dan.
De laatste weken twijfelde hij. Of het wel klopte, van dat geven en terugkrijgen. En nu het pakketje. Uit het niets. Aan het handschrift ziet hij van wie het is. Van een artiest. Die iets bij hem raakte, en niet zo'n beetje ook. Pats, boem, in de roos. Hij liet het haar weten via een berichtje. Gewoon, uit dankbaarheid.
Terwijl hij blijft twijfelen over wel openmaken of niet, of nu of later, zegt een triomfantelijk stemmetje diep van binnen:
'Zie je nou wel...'
Toch bleef hij het doen. Geven. Kleine dingen. Een flesje water aan een zwerfster. Een hand op een schouder, een compliment. Laatst zei hij tegen Twan: 'Ik wil elke dag de wereld een stukje beter maken'. Twan vond het grote woorden en Datzelaar zelf eigenlijk ook.
Maar het is wel waar. Dat is wat hij wil. Hoe klein en onbetekenend hij ook is. Het is zo makkelijk om niets te doen. Geen goedendag te zeggen tegen een vreemde op straat. Gewoon door te bellen tijdens het afrekenen. Niet te bedanken als iemand de deur voor je openhoudt. Niet te zeggen dat iemand er leuk uit ziet.
En gaandeweg is hij gaan merken dat het net zo makkelijk is om wel iets te doen. Een keer wél te bedanken. Wél je waardering uit te spreken. Wél te luisteren als iemand een verhaal kwijt moet. En vooral niet altijd maar adviezen te geven. Hij heeft het moeten leren, maar zo lang duurde dat ook weer niet, achteraf dan.
De laatste weken twijfelde hij. Of het wel klopte, van dat geven en terugkrijgen. En nu het pakketje. Uit het niets. Aan het handschrift ziet hij van wie het is. Van een artiest. Die iets bij hem raakte, en niet zo'n beetje ook. Pats, boem, in de roos. Hij liet het haar weten via een berichtje. Gewoon, uit dankbaarheid.
Terwijl hij blijft twijfelen over wel openmaken of niet, of nu of later, zegt een triomfantelijk stemmetje diep van binnen:
'Zie je nou wel...'
zaterdag 7 mei 2011
Diepvries
'Ach, doe toch niet zo moeilijk', zegt Twan. 'Sex is sex, dus zeur niet zo', terwijl hij een SMS-je tikt aan zijn nieuwste scharrel. Nicolien is thuis. Met hun kinderen. Twan vindt dat dat kan. Dat dat móet, zelfs. Dat houdt zijn huwelijk in stand, zegt hij. Als thuis de koelkast leeg is, dan moet je naar de supermarkt. Een rare vergelijking, vindt Datzelaar.
Maar hoe het dan wel zit, dat weet Datzelaar even niet meer. Hij is een romanticus. Vond altijd dat er een verband is tussen liefde en sex. Geen sex als kant en klaarproduct. Liefde als basis, sex als resultaat. Ook toen tussen hem en Tineke steeds killer werd. Er geen sex meer was, geen intimiteit. Zelfs geen knuffel. Hoewel, voor Tineke wel, al bleek dat pas later. Maar niet met Datzelaar.
Twan ziet er wel gelukkig uit. Nicolien ook niet ongelukkig. Maar Datzelaar voelt zich helemaal niet zo prettig. En Tineke is weg. Misschien heeft Twan wel gelijk, denkt Datzelaar. Misschien is diepvries best gezond.
Maar hoe het dan wel zit, dat weet Datzelaar even niet meer. Hij is een romanticus. Vond altijd dat er een verband is tussen liefde en sex. Geen sex als kant en klaarproduct. Liefde als basis, sex als resultaat. Ook toen tussen hem en Tineke steeds killer werd. Er geen sex meer was, geen intimiteit. Zelfs geen knuffel. Hoewel, voor Tineke wel, al bleek dat pas later. Maar niet met Datzelaar.
Twan ziet er wel gelukkig uit. Nicolien ook niet ongelukkig. Maar Datzelaar voelt zich helemaal niet zo prettig. En Tineke is weg. Misschien heeft Twan wel gelijk, denkt Datzelaar. Misschien is diepvries best gezond.
maandag 25 april 2011
Paasbrunch
De spiegel aan het eind van de tafel maakt de kamer groter. Ideetje van Tineke destijds. En vandaag dus extra eenzaam. Veertien lege bordjes in plaats van zeven. Zes links, zes rechts. Eén tussen zijn eigen handen. En één bij zijn spiegelbeeld, ver weg.
Het begon met Eline. Ze voelt zich niet lekker. Kan natuurlijk. Toen Twan. Met scharrel. Of liever, zonder scharrel, want die kwam ook niet. Te lekker weer. 'Liever een proseccootje aan het strand'. Flip is eerste paasdag blijven hangen in Brussel en gaat het niet redden. Na dat telefoontje was Datzelaar zelfs blij dat Tineke dan nog zou komen. Met haar nieuwe vriend. Maar ook die lieten het afweten. Iets met een tuincentrum. Of meubels.
Datzelaar kijkt naar zijn spiegelbeeld. Ver weg. Twee keer de tafel. Treurig. Alleen. Hoorde hij nu maar wat van Eva. Maar ja, hij heeft zelf niet meer gereageerd op haar mail. Of van Daphne. Maar die denkt vast ook niet aan hem vandaag.
Datzelaar kauwt op zijn paasstol. Spoelt na met wijn. Uit de fles. 'Proost', zegt zijn spiegelbeeld. Een traan rolt over zijn wang.
Het begon met Eline. Ze voelt zich niet lekker. Kan natuurlijk. Toen Twan. Met scharrel. Of liever, zonder scharrel, want die kwam ook niet. Te lekker weer. 'Liever een proseccootje aan het strand'. Flip is eerste paasdag blijven hangen in Brussel en gaat het niet redden. Na dat telefoontje was Datzelaar zelfs blij dat Tineke dan nog zou komen. Met haar nieuwe vriend. Maar ook die lieten het afweten. Iets met een tuincentrum. Of meubels.
Datzelaar kijkt naar zijn spiegelbeeld. Ver weg. Twee keer de tafel. Treurig. Alleen. Hoorde hij nu maar wat van Eva. Maar ja, hij heeft zelf niet meer gereageerd op haar mail. Of van Daphne. Maar die denkt vast ook niet aan hem vandaag.
Datzelaar kauwt op zijn paasstol. Spoelt na met wijn. Uit de fles. 'Proost', zegt zijn spiegelbeeld. Een traan rolt over zijn wang.
zondag 10 april 2011
Kostuum
Datzelaar twijfelt. Hij leest de uitnodiging voor de vierde keer. Tenminste, het deel dat Flip naar hem heeft doorgestuurd. Flip werkt bij Twan. 'Account Manager Retail - Domestic Market', staat op zijn visitekaartje. Volgens Flip betekent dat dat hij de pispaal is voor alle Nederlandse klanten van Twan. Het is een uitnodiging voor het jaarlijkse zomerfeest van Twans reclamebureau. Datzelaar heeft dat de afgelopen vier jaar gemist, maar nu wil hij er toch echt eens naar toe. Netwerken is tenslotte hard nodig in deze tijd.
'Dresscode - Casual summer & business wear ;-)', zegt het kaartje. Datzelaar weet niet wat hij ermee moet. Korte broek? Weinig business, vindt Datzelaar. Krijtstreep? Weinig casual. Stropdas? Zeker niet. Hij heeft Twan en Flip al gebeld, maar ze nemen niet op. Uiteindelijk besluit Datzelaar om toch maar een kostuum aan te trekken. Een zomerkostuum. Van linnen. Zijn hippe Italiaanse schoenen maken het af.
Een half uur later belt Datzelaar aan. Een wit landhuis. Stijlvol, vindt Datzelaar, tevreden over zijn keuze. Vanuit de tuin klinkt muziek.Twan doet open met een glas champagne in zijn hand. Hij heeft een zwembroek aan.
'Hé Datzelaar, had je het koud?', lacht hij. Achter hem springt Flip naakt het zwembad in. Twee meisjes giechelen.
'Dresscode - Casual summer & business wear ;-)', zegt het kaartje. Datzelaar weet niet wat hij ermee moet. Korte broek? Weinig business, vindt Datzelaar. Krijtstreep? Weinig casual. Stropdas? Zeker niet. Hij heeft Twan en Flip al gebeld, maar ze nemen niet op. Uiteindelijk besluit Datzelaar om toch maar een kostuum aan te trekken. Een zomerkostuum. Van linnen. Zijn hippe Italiaanse schoenen maken het af.
Een half uur later belt Datzelaar aan. Een wit landhuis. Stijlvol, vindt Datzelaar, tevreden over zijn keuze. Vanuit de tuin klinkt muziek.Twan doet open met een glas champagne in zijn hand. Hij heeft een zwembroek aan.
'Hé Datzelaar, had je het koud?', lacht hij. Achter hem springt Flip naakt het zwembad in. Twee meisjes giechelen.
zaterdag 9 april 2011
Lijst
Datzelaar zit aan zijn notebook. Een lijstje maken. Dat doet hij sinds kort. Anders komt hij tot niets, weet Datzelaar. Hij weet niet veel van computers, maar Twan wel gelukkig. Die moet ook wel, want die zit in de reclame, en daar gaat alles digitaal. Hoewel, eigenlijk heeft het computermannetje van Twan hem geholpen. Want sinds Twan internationaal is gegaan doet hij zelf niet zoveel meer met computers. Het mannetje heeft alles zo ingesteld dat Datzelaars telefoon en zijn notebook gelijk lopen. Als hij tenminste het snoertje aansluit, wat hij nogal eens vergeet.
Twan heeft hem laten zien dat je ook to-do-lijstjes kunt maken. Dat vindt Datzelaar erg handig, al noemt hij het zelf liever vinklijstjes. Hij houdt er niet van om Engelse woorden te gebruiken als het niet hoeft. Je geeft aan welke taken je moet uitvoeren en een einddatum waarop ze klaar moeten zijn. Het afvinken van de taken op de lijst is fijn. Het geeft Datzelaar het gevoel dat hij nuttig bezig is. Soms zet Datzelaar hele gewone dingen op het lijstje, alleen maar om ze af te kunnen vinken. Koffie zetten bijvoorbeeld. Of de afwas doen. Of brood smeren. Vandaag hoeft dat niet, want er is genoeg te doen. En dus veel af te vinken. Datzelaar heeft er dan ook zin in.
Voor hij begint aan zijn lijst kijkt hij nog even de nieuwspagina's op internet. Een aardbeving. Een moord en een overval. Iets met de economie.
Een berichtje over een hagedis trekt zijn aandacht. Hij klikt en leest verder. Over het verspreidingsgebied van het beestje. Datzelaar klikt nog eens. De slechte invloed van de mens. Nog een klik. Vangst voor de export. Als huisdier in Nederland. Nu ook in parken. Verstoort de ecologie. Interessant, vindt Datzelaar.
Een paar uur later kijkt Datzelaar op de klok. En dan naar zijn vinklijst. Hij zucht en verandert de einddatums op zijn lijst. Naar morgen.
Twan heeft hem laten zien dat je ook to-do-lijstjes kunt maken. Dat vindt Datzelaar erg handig, al noemt hij het zelf liever vinklijstjes. Hij houdt er niet van om Engelse woorden te gebruiken als het niet hoeft. Je geeft aan welke taken je moet uitvoeren en een einddatum waarop ze klaar moeten zijn. Het afvinken van de taken op de lijst is fijn. Het geeft Datzelaar het gevoel dat hij nuttig bezig is. Soms zet Datzelaar hele gewone dingen op het lijstje, alleen maar om ze af te kunnen vinken. Koffie zetten bijvoorbeeld. Of de afwas doen. Of brood smeren. Vandaag hoeft dat niet, want er is genoeg te doen. En dus veel af te vinken. Datzelaar heeft er dan ook zin in.
Voor hij begint aan zijn lijst kijkt hij nog even de nieuwspagina's op internet. Een aardbeving. Een moord en een overval. Iets met de economie.
Een berichtje over een hagedis trekt zijn aandacht. Hij klikt en leest verder. Over het verspreidingsgebied van het beestje. Datzelaar klikt nog eens. De slechte invloed van de mens. Nog een klik. Vangst voor de export. Als huisdier in Nederland. Nu ook in parken. Verstoort de ecologie. Interessant, vindt Datzelaar.
Een paar uur later kijkt Datzelaar op de klok. En dan naar zijn vinklijst. Hij zucht en verandert de einddatums op zijn lijst. Naar morgen.
dinsdag 5 april 2011
Vreemd
'Nou ja, vreemdgaan, vreemdgaan, dat vind ik zo'n groot woord', zegt Twan. 'We hebben alleen een heel klein beetje geneukt. En dan hooguit een keer of drie, misschien vier. Of vijf'. Datzelaar schiet in de lach. Twan speelt met een smartphone.
Dat Twan ruim tegen de dingen aan kijkt wist hij al. De telefoon waar Twan mee speelt is niet zijn enige. Hij heeft er drie. 'Eén voor de zaak, één voor m'n vrouw en m'n snolmobiel', aldus Twan. Die laatste is prepaid en alleen voor zijn scharrels. En wordt om de drie maanden vervangen. Twan heeft niet alleen de attitude en de looks. Als directeur van een groot internationaal reclamebureau heeft hij ook altijd een excuus. En daar maakt hij dankbaar gebruik van.
Maar deze keer weet hij het niet meer. 'Dit voelt anders. Dit is echte liefde. Voor Nicolien voel ik ook gewoon niets meer. En ik heb er geen zin meer in. Allang niet meer'.
'Tja', zegt Datzelaar, 'Eén advies: blijf jezelf. Accepteer jezelf. Zoals je bent. Geen goed of slecht. Dat is de sleutel'. Hij raakt op dreef. Met zijn vinger in de lucht doceert hij: 'In relaties draait het om wederzijds respect. Ooit was ik waar jij nu bent. Ik had een ander. Ik voelde mij schuldig. En ik ging eraan kapot.'.
Datzelaar is harder gaan praten en trekt behoorlijk de aandacht. 'Maar ik bleef toch bij mijn vrouw! De beste beslissing van mijn leven!'. Met een klap zet hij zijn glas op tafel. Andere bezoekers kijken hem aan, maar Datzelaar merkt niets. Ze zwijgen een tijdje.
Dan zegt Twan, zonder een spoor van ironie: 'Zeg, Datzelaar, waarom is Tineke eigenlijk bij je weggegaan?'
Dat Twan ruim tegen de dingen aan kijkt wist hij al. De telefoon waar Twan mee speelt is niet zijn enige. Hij heeft er drie. 'Eén voor de zaak, één voor m'n vrouw en m'n snolmobiel', aldus Twan. Die laatste is prepaid en alleen voor zijn scharrels. En wordt om de drie maanden vervangen. Twan heeft niet alleen de attitude en de looks. Als directeur van een groot internationaal reclamebureau heeft hij ook altijd een excuus. En daar maakt hij dankbaar gebruik van.
Maar deze keer weet hij het niet meer. 'Dit voelt anders. Dit is echte liefde. Voor Nicolien voel ik ook gewoon niets meer. En ik heb er geen zin meer in. Allang niet meer'.
'Tja', zegt Datzelaar, 'Eén advies: blijf jezelf. Accepteer jezelf. Zoals je bent. Geen goed of slecht. Dat is de sleutel'. Hij raakt op dreef. Met zijn vinger in de lucht doceert hij: 'In relaties draait het om wederzijds respect. Ooit was ik waar jij nu bent. Ik had een ander. Ik voelde mij schuldig. En ik ging eraan kapot.'.
Datzelaar is harder gaan praten en trekt behoorlijk de aandacht. 'Maar ik bleef toch bij mijn vrouw! De beste beslissing van mijn leven!'. Met een klap zet hij zijn glas op tafel. Andere bezoekers kijken hem aan, maar Datzelaar merkt niets. Ze zwijgen een tijdje.
Dan zegt Twan, zonder een spoor van ironie: 'Zeg, Datzelaar, waarom is Tineke eigenlijk bij je weggegaan?'
Abonneren op:
Posts (Atom)