Posts tonen met het label Tineke. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Tineke. Alle posts tonen

dinsdag 18 juni 2013

Jurk

Datzelaar gromt. Gelukkig bijna thuis. De airco van zijn oude BMW doet het al maanden niet meer. Repareren was niet nodig, zei hij twee weken terug tegen Twan. Het is hier toch nooit mooi weer, tenslotte. Vandaag bewijst het tegendeel. 33 graden wijst de temperatuurmeter aan. Jammer dat die niet ook stuk is, denkt Datzelaar onwillekeurig. Morgen wordt het nog heter.

Zwetend stapt hij uit. Zijn overhemd is al half open, alsof dat helpt. Als een plakkerige tweede huid hangt het tegen zijn lichaam aan. Al puffend kan hij het kortgejurkte zomermeisje nog net ontwijken. 'Kijk uit, viespeuk', sist ze hem toe. 'Jaja, sorry', bromt Datzelaar terug. Vrouwen hebben het maar makkelijk, denkt hij jaloers. Jurkjes van dunne stof, laag uitgesneden, licht, in alle kleuren, lekker luchtig en nooit te warm.

Het is al laat in de middag als hij gewekt wordt door de bel. Als de beller blijft aanhouden slentert hij met frisse tegenzin naar de voordeur en trekt die open. Daar kijkt hij in het verbouwereerde gezicht van Tineke. Achter haar staat Twan. 'Ik was mijn telefoon vergeten, en Twan wilde me wel even la...', snauwt ze bits, maar halverwege stokt haar adem. 'Maar ik zie dat je te druk bent met je nieuwe hobby. Ik kom morgen wel terug. Kom Twan, we gaan.' Eerst snapt Datzelaar het niet. Te slaperig nog. Tot hij naar beneden kijkt. Dit komt nooit meer goed, schiet door zijn hoofd...

In gedachten herbeleeft hij de dag.

Uit de auto onder de douche gestapt. Daar knapte hij wat op. Met het zweet eraf voelde hij zich al een stuk frisser. De koude kraan deed de rest. Toch bleef de gedachte aan koele zomerjurkjes door zijn hoofd spelen. Hij weet niet waarom, maar al die jaren heeft hij het jurkje dat hij ooit voor Tineke kocht bewaard. Hij vond hem prachtig. Zij vond het gelijk al een vod. Misschien dat hij er daarom zo aan gehecht is. Ze was toen nog een stuk dikker dan nu.

Een rare gedachte bekroop hem. Zou hij... Ach, waarom ook niet. Hij had verder toch geen afspraken meer. Voorzichtig haalde hij de jurk onder het plastic vandaan en liet hem over zijn hoofd glijden. De rits aan de achterkant sloot niet helemaal, maar het was wel heerlijk koel. Datzelaar genoot.

Toen een koud biertje. En nog één. Zo bracht hij de rest van de dag door. Tot de bel ging.

Terwijl Datzelaar de deur sluit ziet hij nog net hoe Twan zijn duim opsteekt. 'Sexy hoor, Datz!', zeggen zijn lippen. Geluidloos. Datzelaar kan wel door de grond zakken.

maandag 17 juni 2013

Moeten

Tineke is op bezoek. Zijn ex. Onverwacht. Dat is lang geleden en eerlijk gezegd vindt hij dat helemaal niet erg. Toch vindt hij het deze keer best gezellig. Al geeft hij dat niet toe. Nu Eline volwassen is en haar eigen beslissingen neemt is de spanning eraf. Contact omdat ze dat allebei willen en niet meer omdat het moet. Datzelaar houdt niet zo van moeten. Hij moet veel teveel. Van zichzelf, van de maatschappij, van anderen. Doodziek wordt hij ervan. Maar ja, als je niet weet wat je wilt, geeft moeten ook richting. Het is niet echt een troostende gedachte.

Datzelaar vertelt over zijn zaken. Dat het tegenzit. Dat nieuwe opdrachten maar moeilijk komen. Over het verkopen van zijn huis. Tineke knikt. Ze begrijpt het. Bij haar rommelt het ook op het werk. Ze hoopt dat ze kan blijven, maar weet dat niet zeker. 'Nou ja', zegt ze, 'anders krijg ik eindelijk de tijd om eens te kijken wat ik dan ga doen.' Jaloers constateert Datzelaar dat zíj wel een uitkering krijgt. Als zelfbenoemd ondernemer kan hij gelijk de bijstand in. Nou ja, eigen schuld. Hij heeft er ook goed van geleefd, tenslotte. 

Dan zegt Tineke: 'Misschien moet je gewoon werk zoeken? Voor een paar dagen?' Dat is teveel voor Datzelaar. Nóg meer moeten. En dán nog uit háár mond. Waar bemoeit ze zich mee? Van binnen wordt hij klein. Precies zoals tien jaar geleden. Tineke die vertelt dat dít moet. Dat dát moet. En die, als het niet het gewenste resultaat oplevert, achteraf vertelt dat het ánders had gemoeten. 

Hij weet ergens wel dat het goed bedoeld is. Dat het maar woorden zijn. Dat ze 'zou je niet kunnen' bedoelt als ze 'je moet' zegt. Maar de rode waas voor zijn ogen wint het vandaag. Met een klap zegt hij zijn glas neer. 

'Dag Tineke', zegt Datzelaar, terwijl hij de deur open trekt. 'Jij MOET maar eens naar huis gaan.' Hij zegt het net iets te hard, net iets te boos. Houdt haar jas en tas op. Te bruusk, het hengsel breekt. Snibbig grist Tineke alles uit zijn handen. 'Je bent nog net zo'n lul als vroeger', zegt ze zacht, terwijl ze de deur uitstapt.

Datzelaar sluit de deur met een klap. Trillend kijkt hij in de spiegel. 'Ik moet helemaal NIETS', schreeuwt hij nijdig tegen zijn spiegelbeeld. Het ziet er grauw uit. Met natte ogen.

maandag 6 juni 2011

Wat nou weer?

Tineke aan de telefoon. Of Datzelaar die viespeuken weleens van haar dochter wil afhouden. Datzelaar heeft geen idee waar het over gaat. Zoals meestal als Tineke iets zegt. Even overweegt hij om te zeggen dat Eline ook zíjn dochter is, maar bij nader inzien slikt hij dat maar in. Voor zover hij weet kent hij ook geen viespeuken. Nou ja, Twan heeft een wat ruimere instelling waar het relaties betreft, maar een viespeuk?

Datzelaar legt de hoorn neer en gaat koffie zetten. Hij weet dat ze nog wel even door raast. In zo'n bui hoort ze toch niets, dus beter de tijd efficiënt gebruiken. Als hij de melk geklopt heeft en een mooie latte machiato heeft uitgeschonken pakt hij de hoorn weer op. Ze is nog niet klaar. Zoals verwacht. Als ze stopt om even adem te halen neemt hij zijn kans waar. 'Maar Tien, waar gaat dit over?', vraagt hij zo onschuldig als hij kan.

Pas als hij het antwoord hoort dringen de beelden tot hem door. De beelden die hij ergens wel opgeslagen heeft, maar nog niet echt verwerkt. Hij snapt nu wel waar die vreemde droom vandaan kwam. Eline met Brian Wilson in een raket rond de kerk. De raket van Kuifje. Die ze net nog in een campagne van Twan hebben gebruikt.

Tineke gaat maar door over het leeftijdsverschil. Flip is maar liefst tien hele jaren ouder. Datzelaar ziet het probleem niet, maar dat houdt hij maar even voor zich. 'Ik zal weleens met ze praten', zegt hij. Ook verkeerd.

Als Tineke haar furie opnieuw over hem uitstort is hij het zat. 'Tot ziens', zegt hij. En drukt op het rode knopje. Eerst de krant maar 's lezen.

zaterdag 7 mei 2011

Diepvries

'Ach, doe toch niet zo moeilijk', zegt Twan. 'Sex is sex, dus zeur niet zo', terwijl hij een SMS-je tikt aan zijn nieuwste scharrel. Nicolien is thuis. Met hun kinderen. Twan vindt dat dat kan. Dat dat móet, zelfs. Dat houdt zijn huwelijk in stand, zegt hij. Als thuis de koelkast leeg is, dan moet je naar de supermarkt. Een rare vergelijking, vindt Datzelaar.

Maar hoe het dan wel zit, dat weet Datzelaar even niet meer. Hij is een romanticus. Vond altijd dat er een verband is tussen liefde en sex. Geen sex als kant en klaarproduct. Liefde als basis, sex als resultaat. Ook toen tussen hem en Tineke steeds killer werd. Er geen sex meer was, geen intimiteit. Zelfs geen knuffel. Hoewel, voor Tineke wel, al bleek dat pas later. Maar niet met Datzelaar.

Twan ziet er wel gelukkig uit. Nicolien ook niet ongelukkig. Maar Datzelaar voelt zich helemaal niet zo prettig. En Tineke is weg. Misschien heeft Twan wel gelijk, denkt Datzelaar. Misschien is diepvries best gezond.

maandag 25 april 2011

Paasbrunch

De spiegel aan het eind van de tafel maakt de kamer groter. Ideetje van Tineke destijds. En vandaag dus extra eenzaam. Veertien lege bordjes in plaats van zeven. Zes links, zes rechts. Eén tussen zijn eigen handen. En één bij zijn spiegelbeeld, ver weg.

Het begon met Eline. Ze voelt zich niet lekker. Kan natuurlijk. Toen Twan. Met scharrel. Of liever, zonder scharrel, want die kwam ook niet. Te lekker weer. 'Liever een proseccootje aan het strand'. Flip is eerste paasdag blijven hangen in Brussel en gaat het niet redden. Na dat telefoontje was Datzelaar zelfs blij dat Tineke dan nog zou komen. Met haar nieuwe vriend. Maar ook die lieten het afweten. Iets met een tuincentrum. Of meubels.

Datzelaar kijkt naar zijn spiegelbeeld. Ver weg. Twee keer de tafel. Treurig. Alleen. Hoorde hij nu maar wat van Eva. Maar ja, hij heeft zelf niet meer gereageerd op haar mail. Of van Daphne. Maar die denkt vast ook niet aan hem vandaag.

Datzelaar kauwt op zijn paasstol. Spoelt na met wijn. Uit de fles. 'Proost', zegt zijn spiegelbeeld. Een traan rolt over zijn wang.


zaterdag 16 april 2011

Mail

Datzelaar kijkt naar de tafel. De laptop staat nog aan. Zijn hoofd bonst. Eerst koffie. Vers zetten gaat niet lukken zonder overgeven, besluit Datzelaar. Teveel drank gisteravond. Dan maar Senseo. Het plaatsen van de koffiepad lukt gelukkig zonder gedoe. Hij zoekt houvast tegen het aanrecht terwijl hij de knop indrukt.

Anderhalve minuut later neemt hij een slok van zijn koffie. Met de tweede slok spoelt hij een paar aspirines weg. Langzaam wordt het bonzen in zijn hoofd minder. Overal in de kamer liggen papieren. Oude notities. Agenda's. Adressenboekjes. Langzaam komt alles terug. Het telefoontje van Tineke gisteravond. Tineke die boos was. Omdat Datzelaar bij Eline is geweest. Datzelaar die het probleem niet zag. Omdat het ook zijn dochter is, verdomme. De scheldpartij over en weer. Dat hij boos de verbinding had vebroken.

De twee flessen wijn daarna herinnert hij zich nog maar vaag, al ziet hij ze nu liggen. Maar het gevoel van eenzaamheid dat met ieder glas sterker werd voelt hij maar al te goed. De tweede fles had hij trouwens zonder glas gedronken. Dat ging wel zo snel, herinnert hij zich.

De mist trekt langzaam op. Datzelaar kijkt naar het scherm. En dan nog eens. 'Hé Datzelaar,', staat er. 'Dat is lang geleden. Dat je mijn mailadres nog had! Het lijkt mij ook te gek om je weer te zien!!! For old times' sake. (Or new times' -haha). Liefs en kusjes, Eva'.

Eva dus. Eva, die een zomer lang de liefde van zijn leven was. Eva die hij nooit vergeten is. Datzelaar scrollt naar 'Verzonden'. Hij rilt. Zijn hart bonkt nu nog harder dan zijn hoofd. Aarzelend opent hij de bovenste mail.

donderdag 7 april 2011

Op bezoek

Het grind knerpt onder zijn voeten als hij het pad op loopt. Het geluid bezorgt Datzelaar nog altijd kippevel. Het doet hem denken aan de eindeloze reeks stappen die hij achterliet op weg naar het kolenhok. Eten niet op? In het kolenhok. Gras niet gemaaid? In het kolenhok. Een onvoldoende? In het kolenhok. Meestal voorafgegaan door een harde klap van de eeltige hand van pa. Een hand als een kolenschop. Pa, voor wie het nooit goed genoeg was. Die nooit tevreden was. Altijd boos. Pa, die na de dood van mama een boze, wrokkige en in zichzelf gekeerde man was geworden. Pa, die eigenlijk niet zijn echte vader was.

Afijn, dat was vroeger. Vroeger is geweest, denkt Datzelaar opgewekt. Vandaag is wat telt. En tegenwoordig is hun relatie een stuk beter. Datzelaar zegt nu gewoon wat hij vindt. Schaamt zich niet meer voor zichzelf. En pa luistert nu tenminste ook eens. Wordt niet meer gelijk boos. Misschien is hij zelfs wel trots op zijn stiefzoon, al zegt hij dat nooit.

'Dag pa', zegt Datzelaar. 'Het is mooi weer vandaag. Ik dacht, ik kom maar weer eens langs. Ik heb bloemen mee'. Hij haalt het folie van de bos. Tulpen. Niet al te duur, maar dat doet er niet toe.

Datzelaar bukt. Nadat hij de herfstbladeren heeft weggeveegd legt hij de bloemen op het graf.

maandag 4 april 2011

Pats!

Slierten spaghetti zakken sloom van de koelkastdeur naar beneden. Tientallen, misschien wel honderden scherven liggen op de keukenvloer. Saus drupt van de keukenkastjes.

Eigenlijk zou hij niet meer zo kwaad worden, had hij met zichzelf afgesproken. Zich niet meer gek laten maken door Tien. Zo noemt ze zichzelf tegenwoordig. Om zichzelf te bewijzen dat hij het kon had hij haar uitgenodigd om te komen eten. Gewoon als goede vrienden. Tot zijn verbazing zei ze ja. Ze kwam nog ook. Ongewoon goed gehumeurd.

En het was ook best gezellig. Tot het tweede glas wijn. Toen ze vroeg of hij eigenlijk wel een huishoudster had. En of hij nou echt gelukkiger was in deze gribus. Maar de klap op de vuurpijl kwam nog. 'Oh ja, vrijgezellenvoer, ik had het kunnen weten', zei ze, toen Datzelaar trots zijn bolognèse presenteerde. Vers bereid met zorgvuldig geselecteerde ingrediënten. Het resultaat van een hele dag werk! Een fractie van een seconde stond hij in dubio. Toen smeet hij de schaal zo hard hij kon op de grond. Woedend beende hij daarna de achtertuin in.

Datzelaar kijkt naar de ravage. Een puinhoop die er wezen mag, vindt hij tevreden. Buiten start Tineke haar auto.

Datzelaar pakt een emmer sop en begint fluitend te schrobben.