Posts tonen met het label Gedoe. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Gedoe. Alle posts tonen

woensdag 19 juni 2013

Gesprek

'Hoe vond je het zelf gaan?', vraagt de stem aan de andere kant van de lijn. Normaal zou Datzelaar de vraag pareren. Nu niet. 'Wel goed, eigenlijk', antwoordt hij. 'Ik had er wel een goed gevoel bij'. Terwijl hij het zegt kan hij zich wel voor zijn kop slaan. Stom. Weg controle. 'Houd altijd de leiding', echoot de stem van Twan in zijn hoofd. Dan maar de rebound. 'Wat vonden jullie ervan?', probeert hij voorzichtig.

'Wij vonden het helemaal niks', is het antwoord. 'We vonden het gesprek niks, we vonden jouw ideeën niks, we vonden jou niks en samenwerken met jou lijkt ons ook niks'.

Klare taal. Duidelijk. Daar houdt Datzelaar wel van. Maar nu even niet. Verwonderd vraagt hij zich af waarom ze dan toch bellen. Het antwoord komt meteen. 'En je matcht niet met onze kernwaarden', gaat de stem door. 'Wij staan voor groei door openheid, respect en duidelijkheid. We vonden het dus wel zo netjes je dat te laten weten. Het viel ons eerlijk gezegd tegen dat je ons niet zelf even gebeld hebt'.

Datzelaar stamelt een sorry. Communicatie is ook een vak. Hun vak. Ze zijn er ook nog succesvol mee. Het verbaast hem.

dinsdag 18 juni 2013

Jurk

Datzelaar gromt. Gelukkig bijna thuis. De airco van zijn oude BMW doet het al maanden niet meer. Repareren was niet nodig, zei hij twee weken terug tegen Twan. Het is hier toch nooit mooi weer, tenslotte. Vandaag bewijst het tegendeel. 33 graden wijst de temperatuurmeter aan. Jammer dat die niet ook stuk is, denkt Datzelaar onwillekeurig. Morgen wordt het nog heter.

Zwetend stapt hij uit. Zijn overhemd is al half open, alsof dat helpt. Als een plakkerige tweede huid hangt het tegen zijn lichaam aan. Al puffend kan hij het kortgejurkte zomermeisje nog net ontwijken. 'Kijk uit, viespeuk', sist ze hem toe. 'Jaja, sorry', bromt Datzelaar terug. Vrouwen hebben het maar makkelijk, denkt hij jaloers. Jurkjes van dunne stof, laag uitgesneden, licht, in alle kleuren, lekker luchtig en nooit te warm.

Het is al laat in de middag als hij gewekt wordt door de bel. Als de beller blijft aanhouden slentert hij met frisse tegenzin naar de voordeur en trekt die open. Daar kijkt hij in het verbouwereerde gezicht van Tineke. Achter haar staat Twan. 'Ik was mijn telefoon vergeten, en Twan wilde me wel even la...', snauwt ze bits, maar halverwege stokt haar adem. 'Maar ik zie dat je te druk bent met je nieuwe hobby. Ik kom morgen wel terug. Kom Twan, we gaan.' Eerst snapt Datzelaar het niet. Te slaperig nog. Tot hij naar beneden kijkt. Dit komt nooit meer goed, schiet door zijn hoofd...

In gedachten herbeleeft hij de dag.

Uit de auto onder de douche gestapt. Daar knapte hij wat op. Met het zweet eraf voelde hij zich al een stuk frisser. De koude kraan deed de rest. Toch bleef de gedachte aan koele zomerjurkjes door zijn hoofd spelen. Hij weet niet waarom, maar al die jaren heeft hij het jurkje dat hij ooit voor Tineke kocht bewaard. Hij vond hem prachtig. Zij vond het gelijk al een vod. Misschien dat hij er daarom zo aan gehecht is. Ze was toen nog een stuk dikker dan nu.

Een rare gedachte bekroop hem. Zou hij... Ach, waarom ook niet. Hij had verder toch geen afspraken meer. Voorzichtig haalde hij de jurk onder het plastic vandaan en liet hem over zijn hoofd glijden. De rits aan de achterkant sloot niet helemaal, maar het was wel heerlijk koel. Datzelaar genoot.

Toen een koud biertje. En nog één. Zo bracht hij de rest van de dag door. Tot de bel ging.

Terwijl Datzelaar de deur sluit ziet hij nog net hoe Twan zijn duim opsteekt. 'Sexy hoor, Datz!', zeggen zijn lippen. Geluidloos. Datzelaar kan wel door de grond zakken.

maandag 17 juni 2013

Moeten

Tineke is op bezoek. Zijn ex. Onverwacht. Dat is lang geleden en eerlijk gezegd vindt hij dat helemaal niet erg. Toch vindt hij het deze keer best gezellig. Al geeft hij dat niet toe. Nu Eline volwassen is en haar eigen beslissingen neemt is de spanning eraf. Contact omdat ze dat allebei willen en niet meer omdat het moet. Datzelaar houdt niet zo van moeten. Hij moet veel teveel. Van zichzelf, van de maatschappij, van anderen. Doodziek wordt hij ervan. Maar ja, als je niet weet wat je wilt, geeft moeten ook richting. Het is niet echt een troostende gedachte.

Datzelaar vertelt over zijn zaken. Dat het tegenzit. Dat nieuwe opdrachten maar moeilijk komen. Over het verkopen van zijn huis. Tineke knikt. Ze begrijpt het. Bij haar rommelt het ook op het werk. Ze hoopt dat ze kan blijven, maar weet dat niet zeker. 'Nou ja', zegt ze, 'anders krijg ik eindelijk de tijd om eens te kijken wat ik dan ga doen.' Jaloers constateert Datzelaar dat zíj wel een uitkering krijgt. Als zelfbenoemd ondernemer kan hij gelijk de bijstand in. Nou ja, eigen schuld. Hij heeft er ook goed van geleefd, tenslotte. 

Dan zegt Tineke: 'Misschien moet je gewoon werk zoeken? Voor een paar dagen?' Dat is teveel voor Datzelaar. Nóg meer moeten. En dán nog uit háár mond. Waar bemoeit ze zich mee? Van binnen wordt hij klein. Precies zoals tien jaar geleden. Tineke die vertelt dat dít moet. Dat dát moet. En die, als het niet het gewenste resultaat oplevert, achteraf vertelt dat het ánders had gemoeten. 

Hij weet ergens wel dat het goed bedoeld is. Dat het maar woorden zijn. Dat ze 'zou je niet kunnen' bedoelt als ze 'je moet' zegt. Maar de rode waas voor zijn ogen wint het vandaag. Met een klap zegt hij zijn glas neer. 

'Dag Tineke', zegt Datzelaar, terwijl hij de deur open trekt. 'Jij MOET maar eens naar huis gaan.' Hij zegt het net iets te hard, net iets te boos. Houdt haar jas en tas op. Te bruusk, het hengsel breekt. Snibbig grist Tineke alles uit zijn handen. 'Je bent nog net zo'n lul als vroeger', zegt ze zacht, terwijl ze de deur uitstapt.

Datzelaar sluit de deur met een klap. Trillend kijkt hij in de spiegel. 'Ik moet helemaal NIETS', schreeuwt hij nijdig tegen zijn spiegelbeeld. Het ziet er grauw uit. Met natte ogen.

zondag 16 juni 2013

Vaderdag

Vloekend springt Datzelaar op, op weg naar de voordeur. Er is iets anders dan anders, maar wat dan precies? Terwijl zijn hoofd tegen het nachtkastje smakt weet hij het. Zijn voet zit vast. In de deken. En die ligt nog op het bed. De klap is hard. Een metalige smaak vult zijn mond. Een rode druppel spat op het laminaat. Een raar geluid vult de kamer.

Geschrokken krabbelt Datzelaar op. Hij wankelt naar de badkamer. Eerst de schade opnemen. Terwijl hij steun zoekt vraagt hij zich af wat dat geluid toch is. Hij kan het niet direct thuisbrengen. Een soort gehuil. Een dier, of een sirene misschien. Een alarm? Nee, heeft hij niet. Een hond? Ook niet.

Hij gromt, terwijl hij het koude metaal van de deurkruk vastpakt. Het geluid houdt op. ´Het geluid van pijn´, beseft hij ineens. ´Zo klink ik dus in het echt. Als ik pijn heb´. Best apart, denkt hij. Luisteren naar jezelf, alsof je er niet bij bent.

De schade blijkt mee te vallen. Een scheurtje in zijn lip. Het bloedt behoorlijk, maar stelt niets voor. Een koud washandje zal het bloeden wel stelpen. De bel gaat opnieuw. De oorzaak van de ellende. Langer nu. En nóg eens. En nóg een keer.

Gehaast en geërgerd haast Datzelaar zich naar beneden. Hij trekt de deur open en kijkt in Eline's stralende gezicht. Zijn boosheid maakt plaats voor blijdschap. 'Fijne vaderdag, pap!', roept ze en springt hem om zijn nek. Althans, dat probeert ze. Halverwege stokt de beweging. 'Jezus, wat zie jij eruit!!!', zegt Eline. 'Wat heb je gedaan?'.

'De bel ging', grinnikt Datzelaar droog. 'Kom binnen, dan zet ik koffie'.

vrijdag 14 juni 2013

Missie

'Nou, schrijf dát dan op!', zegt Twan. 'Maak toch niet altijd alles zo ingewikkeld'. Hij zucht diep en pakt nog een biertje. 'Ja, hoor eens, Datzelaar. Je wilt een concept. Een mening. Presence. Identiteit. Mijn hulp daarbij. Voor meer opdrachten, meer geld, meer geluk. Ik help je graag. Maar ik begin het na zes uur wel een beetje zat te worden. Denk eens wat positiever, man! Dóe het gewoon! Je kunt het toch altijd weer veranderen? Waar hebben we het nou helemaal over. Een wébsite, meer niet!'.

Datzelaar kijkt hem triest aan. Hij weet niet waar hij moet beginnen. Twan heeft gelijk. Maar hoe leg je uit dat het 'gewoon dóen' niet in je aard zit? Dat soms dingen moeten rijpen. Omdat het nog niet goed voelt. Omdat een stemmetje diep van binnen altijd zegt dat het nog nét niet goed genoeg is. Of omdat je gewoon niet durft, wat dat dan ook is. Bang om uitgelachen te worden, misschien? Of dat mensen het misschien stom vinden. Of niet begrijpen... 

Maar ja, het is waar. Het is wél wat hij wil. 'Ik hoor je verdikkeme niets anders zeggen dan dit', zegt Twan. 'Als je dat écht wilt, kom er dan voor uit, lafaard'. Lachend geeft hij Datzelaar een por in zijn zij. Datzelaar grinnikt. 

Aarzelend pakt hij de laptop. Hij zucht diep. Nu niet meer twijfelen. 'Gewoon dóen', mompelt hij tegen zichzelf. Dan begint hij te tikken: 

'Ik ben Datzelaar. Ik wil de wereld ELKE DAG een stukje MOOIER maken.' 

Twan slaat hem op zijn schouder. 'Hèhè, ouwe reus. Was dát nou zo moeilijk?', lacht hij. Datzelaar lacht verlegen en neemt een slok van zijn bier. 'Goed', zegt Twan. 'En hoe precies doe je dat? Je klanten moeten het natuurlijk wél begrijpen'. 

Datzelaar zucht. Het kon vandaag weleens laat gaan worden...

vrijdag 24 juni 2011

Baard

Hij heeft er alweer spijt van. Hij moest wat spulletjes hebben en Eline ook. Dus maar afgesproken, want altijd gezellig. Ze zouden er gelijk eten. Maar nu hij er is is het helemaal niet gezellig. Het grote blauw-gele pakhuis vol rotzooi valt tegen. Zoals altijd. De quasi-gezellige huiskamertjes waar niemand woont. De o-zo-leuke accesoires die er thuis altijd suf uitzien. Of hip, maar dan heeft iedereen ze. De Zweedse ballen die er beter uitzien dan dat ze smaken. De penetrante geur van spaanplaat en MDF. En vooral het hijgerige, hebberige publiek. Het baant zich zwoegend en zwetend een weg door het afhaalmagazijn. Dringen om in de ellenlange rij voor de kassa te staan. Datzelaar vraagt zich af wat hen bezielt. Collectieve waanzin gedreven door stylisten uit de zesjescultuur.

Op de kastenafdeling zijn een man en een vrouw een kast aan het samenstellen. Op de computer. Handig, schreeuwen de posters. Want dan heb je gelijk een lijstje met alle onderdelen. Maar het systeem werkt niet. De man vloekt. Is zichtbaar geïrriteerd. Zijn vrouw probeert hun kinderen bij de les te houden. Datzelaar schat de kinderen niet zo oud. Peutertje en kleutertje, grinnikt hij van binnen.

Een man in een jurk zegt vriendelijk tegen de vrouw: 'Let u maar op uw kinderen hoor, mevrouw, straks bent u ze kwijt...'. De man heeft een lange baard. Een beetje beschaamd betrapt Datzelaar zich op zijn vooroordelen. De man spreekt accentloos Nederlands, ondanks zijn Arabische uiterlijk. In zijn hoofd had Datzelaar hem al geclassificeerd. Fundamentalist, handenweigeraar. Haatbaard, zelfs. Het valt hem mee. Even speelt hij met de gedachte de man aan te spreken en zijn excuses te maken. Onzin, natuurlijk.

Dan laat de Arabier er bits op volgen: '...met al die gore Hollandse pedofielen'. De vrouw kijkt hem verbouwereerd aan. Uit het veld geslagen kijkt Datzelaar de Arabier na. De jurk wappert hem achter hem aan.

woensdag 15 juni 2011

GSM

Datzelaar heeft hoofdpijn. Links. De kant waar hij altijd belt. Sinds hij een nieuwe GSM heeft is dat vaak het geval, valt hem op. Hij heeft ook geprobeerd aan de andere kant te bellen. Dan is het links over maar heeft hij rechts hoofdpijn. Misschien iets met straling. Op YouTube staan wel filmpjes over eieren koken met een paar GSM's maar daar gelooft hij dan weer niet zo in. Of zijn kennissen zijn allemaal mensen die heel hard praten. Maar dat valt wel mee.  En Tineke heeft ook niet meer gebeld. Nou ja, dan maar een headsetje. Misschien scheelt dat.

Toch is het wel raar, denkt Datzelaar. Die GSMmetjes. Hoe die de wereld veranderd hebben. Kinderen die op hun achtste al hun vriendjes bellen. SMS-en. Telefooncellen zijn niet meer te vinden in de stad. En als ze er wel zijn hebben ze een onbegrijpelijk betaalsysteem of ze zijn stuk.

Het meest duidelijk is het in films. Als het leven van de hoofdrolspeler afhangt van een belangrijk telefoontje. Naar of vanuit een telefooncel. Die natuurlijk nergens te vinden is. Hij vraagt zich af hoe mensen die na 1995 geboren zijn dat zien. Een hoop gedoe over een telefooncel, terwijl je toch een GSM hebt.

Allemaal mooi, maar dat lost zijn hoofdpijn niet op, besluit Datzelaar, terwijl hij zijn GSM pakt. Twan maar eens bellen. Misschien heeft die zin in een biertje. 

donderdag 9 juni 2011

Maar wat dan?

'Ik wil iets anders', zegt de man voor hem. 'Ja, weet je, ik weet het gewoon niet. Waar ik heen ga. Als ik terugkijk denk ik, wat heb ik nou eigenlijk bereikt? Is dit het dan? Ik mis zingeving in mijn leven'. Zijn ogen staan op treurig. Grijze kringen eronder. Hangende mondhoeken. En schouders. Oh nee, alweer één, denkt Datzelaar. Hij heeft er even geen zin in.

Hij kent het gevoel wel. Herkent is misschien een beter woord. En heel veel van zijn vrienden ongetwijfeld ook. Allemaal op zoek. Een heel leeftijdscohort. Naar zichzelf. Naar een doel. Een andere baan. Een andere auto, een ander huis, een andere vrouw, andere kinderen. Bijzonder, denkt Datzelaar. En alles is goed, als het maar anders is.

Maar als je dan vraagt wát dan hun doel is, weten ze het niet. Wat ze willen bereiken. Alleen maar dat ze weg willen van waar ze nu zijn. Ze zijn stuk voor stuk gevormd door hun ouders. Die wél keihard moesten werken voor hun geld. Die hun kinderen vertelden: 'Ga studeren, goed voor je toekomst'. En allemaal gingen ze. Niet uit passie maar vanwege de droom van een ander. En die toekomst heeft hen nu ingehaald.

Datzelaar heeft er zelf wel vrede mee. Het is vrij simpel, denkt hij. Dit is hier. Nu is nu. En waar je staat is het resultaat van je vroegere beslissingen. En dat is alles. Niks meer, niks minder. Het is wat het is.

Datzelaar kijkt hem aan. 'Ik wil ook iets anders dan dit', zegt hij. 'Ga je mee bier drinken? Lijkt me buitengewoon zingevend voor vandaag'.

vrijdag 27 mei 2011

Misverstanden

Wat doen we toch altijd moeilijk, denkt Datzelaar. Hij is net terug van een meeting. Bij Twan op kantoor. Een slogan bedenken. Voor een communicatiebureau. De ironie.

Er hing een vervelende sfeer. Gezucht van Twans assistente. Twan die het geïrriteerd 'nog één keer' uitlegde. Flip, de eeuwige optimist, maar nu boos achterover. Armen over elkaar. Ze kwamen er niet uit. Ruzie. Het leek Datzelaar één groot misverstand. Wel horen, maar niet luisteren. Wel luisteren maar niet begrijpen. Reageren op wat je denkt dat de ander zegt. Gekrenkte ego's. Gestampte tenen. Datzelaar hield zich maar afzijdig. Het privilege van de freelancer.

Hij kreeg er koppijn van. Besloot om maar naar huis te gaan. Daar staart hij nu wat uit het raam. Mijmert wat voor zich uit. Ineens moet Datzelaar grinniken. Hij heeft hem. SMS-t Twan. 'Twan, dit is hem. Je slogan. Niets meer aan doen!'. Daaronder tiept hij: 'Communiceren? Gedoe creëren!'.

Twans antwoord is kort maar krachtig. 'Datzelaar, je bent een lul'. In één keer is de hoofdpijn weg. Datzelaar lacht. Vandaag wordt een mooie dag.

woensdag 25 mei 2011

Grijs

Datzelaar kijkt om zich heen. Diep van binnen vervloekt hij Twan. 'Leuk, echt iets voor jou', had Twan gezegd. 'Even een traininkje geven. Beetje marketing. Beetje Kotler, beetje Porter, beetje Treacy en Wiersema. Eitje. Snel verdiend'. Het leek hem wel wat. Hij is er wel goed in.

Maar nu hij er staat valt het tegen. Vies tegen zelfs. Vermoeide hoofden. Alles is hier grijs. Het lokaaltje. De koffie. De deelnemers. De meesten weten zich geen raad meer. In deze neergaande markt. Ooit begonnen als zelfstandige. Lekker makkelijk en geen gezeur. Werk was er zat. Goedbetaald ook. Ze zijn cracks in hun vak. De top. En wie heeft er nou een baas nodig als je het zelf kunt regelen. Maar ze komen er inmiddels achter dat dat toch wel tegenvalt. Dat werk regelen óók werk is. Dat moet je liggen. Moet je leuk vinden. Moet je kunnen.

Ze kijken al de hele ochtend hoopvol naar hem op. Alsof hij iets anders gaat vertellen dan de realiteit. Ze willen horen dat er wél werk is. Dat het wél voor het oprapen ligt. Dat hun klanten wél op hen wachten. Met open armen.

Gelukkig staat hij er niet alleen. Flip is ook mee. De eeuwige optimist. Vond het wel lachen. Even iets anders dan relatiebeheer. Als de pauze om is fluistert Flip hem toe: 'Erg hè, Datzelaar. Maar weet je, zolang zij nog bestaan hebben wij wel een toekomst'.  Hij klapt in zijn handen. 'Kom, heren, we gaan verder'.

maandag 23 mei 2011

Pitch

Het zal nooit zijn favoriete bezigheid worden, bedenkt Datzelaar. Pitchen. Vroeger heette dat een verkooppraatje houden, maar nu dus pitchen. Engels. Irritant, maar kort. En krachtig. Net als een pitch zou moeten zijn.

Datzelaar is er niet zo goed in. Of eigenlijk valt dat wel mee, maar hij vindt er niets aan. Het hele verkoopgedoe vindt hij vervelend. Hij is meer een mensenmens. Voert liever een gesprek over wie hij is dan over wat hij kan.

Op netwerkborrels heeft hij inmiddels een trucje daarvoor. Dat eigenlijk altijd wel werkt. Hij spreekt mensen aan die zich er duidelijk nog minder thuis voelen dan hijzelf. Succes gegarandeerd. Het onderwerp is er ook al. En daar komen vaak goeie contacten uit voort. En werk. Omdat je toch op één lijn wilt zitten met je klanten, denkt Datzelaar. 'Eerst de vent, dan de tent'. Een cliché, maar niet voor niets.

Maar die-hard verkopen, nee. Push-selling. Hij kan het niet. Niet geloofwaardig in ieder geval. Datzelaar denkt aan Alec Baldwin. In 'Glengarry Glenn Ross'. Met zijn Brass Balls. Datzelaar heeft ze niet. Verkoopgewijs. Zacht plastic, misschien. Flexibel en duurzaam, vindt Datzelaar tevreden.

donderdag 19 mei 2011

Sport

Dat mailtje van Eva, daar moet hij ook wat mee, vindt Datzelaar. Eerst eens wat aan zijn conditie doen. En zijn fysiek, als hij een beetje knap voor de dag wil komen. Sinds Tineke vertrokken is is hij flink aangekomen. Al die kant-en-klaar maaltijden. Met een zweem van gezondheid, maar vol suiker en conserveermiddelen. En zijn bezoekjes aan de chinees helpen vast ook niet. Een kilo of tien eraf zou niet gek zijn. Of twintig, concludeert hij, als hij op de weegschaal stapt.

Beter eten dus. Minder snoepen. Zelf koken. Al is dat niet gezellig alleen. En meer sporten, besluit Datzelaar, terwijl hij koffie inschenkt. Hij vraagt zich af wat hij leuk vindt. Fitness heeft hij een tijdje gedaan, maar vindt hij niets. Met de auto naar de sportschool. En daar dan wandelen. Op een loopband. Terwijl je op TV ziet hoe mooi het buiten is. Maar eigenlijk vindt hij het vooral veel te confronterend. Al die strakke lichamen om zich heen. Hij voelt zich dan altijd een pratend puddinkje.

Liever iets competitiefs. Geen teamsport, teveel gedoe. Trainingen enzo. Uitwedstrijden. Maar tennis of squash vindt hij wel leuk. Lekker rammen. Als hij Flip en Twan ziet moet hij eens vragen of die dat ook leuk vinden. Maar goed, dat kan nog wel even duren, dus nu alvast beginnen is niet gek. Op de fiets naar zijn werk is een mooi begin, besluit Datzelaar. Twintig minuten heen, twintig minuten terug. Toch dik een half uur beweging. Opgewekt besluit hij dat zijn nieuwe leven vandaag begint.

Op weg naar de berging voelt Datzelaar de eerste druppels al. Net nu. Terwijl hij in pak moet. Afspraak. Zijn fiets staat er maar zielig bij, met zijn lege bandjes. Lang niet gebruikt, natuurlijk. Eigenlijk is het ook al te laat, ziet Datzelaar. Dat wordt vanavond weer overwerken. Vandaag de auto dan nog maar. Zo kan hij op de terugweg nog net langs de chinees. Op de fiets redt hij dat nooit. Althans, niet op tijd. Met zijn conditie.

Nou ja, gezond leven kan morgen ook nog, denkt Datzelaar, terwijl hij de auto start.

zondag 1 mei 2011

Rituelen

Datzelaar moet er eigenlijk om grinniken. De bejaarde priester met zijn misdienaars. De misdienaars zijn inmiddels ook alweer een jaar of zestig, vijfenzestig. Datzelaar heeft zich gehaast om hier te komen. Gek eigenlijk dat dat zo belangrijk is. De dode heeft alle tijd van de wereld. De nabestaanden vandaag ook. Maar het rouwcentrum waarschijnlijk niet. Dat heeft een strakke planning. Er moet tenslotte geld verdiend worden.

Eén keer heeft hij meegemaakt dat verschillende crematies door elkaar heen liepen. Hilarisch was dat. Drie notabelen. Tegelijk overleden. Honderden, misschien wel duizenden gasten. De ene rouwstoet was nog niet aan de koffie of de andere kwam er al aan. Oververhitte crematoriummedewerkers. Koffie en koek te weinig. Rouwstoeten in de war. Net als het dagschema.

Als Datzelaar de collecte en het bidprentje weigert kijkt de pastoor misprijzend. Datzelaar vindt het getuigen van respect om niet actief mee te doen. Zijn geloof is het immers niet. De misdienaars en de priester vinden het duidelijk disrespect. Misschien zelfs een belediging.

Triest eigenlijk, denkt Datzelaar. De intentie van de meeste geloven is ongeveer hetzelfde. Doe een ander niet aan wat je zelf ook niet zou willen. Of doe juist voor een ander wat je een ander graag voor jou ziet doen. Maar op een of andere manier zijn de rituelen en symbolen belangrijker. Katholieken met hun kruisjes. Reformanten met hun hoedjes. Moslims en Joden met hun rituele slachtingen. Boeddhisten met hun beeldjes en wierook.

Om de priester een lol te doen besluit Datzelaar de hostie dan maar wel aan te nemen. 'Tssss', sist de pastoor.

woensdag 27 april 2011

Broodje kaas

Eén plak is genoeg, zucht Datzelaar. Wel een beetje karig, vindt de verkoopster. Hij staat er nu ruim  acht minuten. Voor een broodje kaas en een kop koffie. Niet dat het druk is, maar de bestelling is ingewikkeld.

Broodjes kaas kennen ze hier niet. Wél de Chef's Special ('Laat u verassen!!!', zegt de menukaart. Later als ik dood ben, denkt Datzelaar), de uitsmijter 'Italia' ('Met Zongedroogde Tomaten en Pesto!') en de Pistoletto 'Gezond' ('Prosciutto, Rucola, Oude of Belegen Kaas, Zonnepitten en Sojadressing').

Die laatste dus maar. Met oude kaas. Zonder onzin. Kost zes euro vijftig, maar dan heb je wel een broodje kaas, denkt Datzelaar. Het bestellen van zijn koffie was al even ingewikkeld. Keuze uit vijftien soorten bonen, drie soorten malingen en vier formaten.

Als hij eindelijk zit vraagt Datzelaar zich af waarom het altijd meer moet zijn. Alsof het dan lekkerder is. Meestal niet zelfs. Hij denkt terug aan toen hij klein was. Het cafetaria op de hoek. Vergeelde ramen en sigarettenrook. Het kleine automatiekje met broodjes ham, kaas, halfom, ei en soms een kroket. En koffie uit een kan.

Wat was het leven toen simpel, denkt Datzelaar. En mooi. Hij neemt een slok van zijn koffie. Die is koud.

maandag 18 april 2011

Mindful

Zo ga ik ook leven, besluit Datzelaar, terwijl hij de boodschappen neerzet. Normaal doet hij die op zaterdag, maar daar was nu geen tijd voor. Hij kijkt op zijn horloge. Nog maar een kwartier. Klusje voor Twan. Snel zijn dus. Te laat is te laat, bij Twan. Twee tassen op de grond. Dan is het portiek vol. De derde tas zet Datzelaar op de trapleuning.

Dit weekend was hij bij Rob en Doeschka. Hij kent ze niet zo goed, maar het is er altijd gezellig. Vroeger vond hij ze maar vaag. Doen alles mindful. Bewust. En dus tergend langzaam. Maar na een dag zit je ook in dat ritme. Je wordt moet wel. Dan wordt het relaxed. Die biologische kruidenthee went vast wel. En wierook hoeft natuurlijk niet.

De bel gaat. Datzelaar draait zich geïrriteerd om. 'Ja, wat nou weer?', roept hij. Alsjeblieft, nou even geen gedoe. Hij is toch al te laat.

Voor de deur van zijn onderburen spatten twintig eieren, twee flessen cola en een pak vruchtenyoghurt uit elkaar. De tas op de trapleuning is verdwenen.

donderdag 14 april 2011

Pasjes

'Dat is dan achtendertig euro vijftig', zegt de kassière verveeld. Of hij mag pinnen, vraagt Datzelaar. Dat mag. In zijn binnenzak zit geen portemonnee. Broekzak dan? Leeg. 'Sorry', mompelt Datzelaar nerveus. 'Geen portemonnee'. Hij beent weg. De kassière blijft achter met de boodschappen. Ze kijkt kwaad, maar Datzelaar ziet het niet.

In de auto dan? Ook niet. Gestolen natuurlijk, denkt Datzelaar. In zijn hoofd somt hij op wat er in de portemonnee zit. Wat geld, een fotootje van Eline en vooral veel pasjes. Die moeten geblokkeerd. Naar huis dan maar. Een kwartier later hangt Datzelaar al tien minuten aan de telefoon. Met nog vier wachtenden voor hem. Het centrale nummer voor pasblokkering -'Handig!', schreeuwt de reclame- is nogal druk vandaag. Of onderbezet. Of allebei.

Eerst de bankrekeningen. Veel getallen en nummers, maar het lukt. Dan de credit cards. 'Dat kan ik niet doen, mijnheer', zegt het meisje aan de telefoon. 'Dat is een apart nummer. Ik zal het u geven'.

Een paar uur later weet Datzelaar alles over gestolen portemonnees. Dat je eigenlijk nooit bijhoudt wat er precies in zit. Dat je voor een nieuw rijbewijs een proces verbaal nodig hebt. Dat je dat krijgt als je aangifte doet. Dat aangifte doen eigenlijk alleen op afspraak kan. En alleen op dinsdagochtend. Maar omdat het niet druk is ook nu wel even. Het kost hem een dag om alles te regelen.

Met een knallende koppijn gaat Datzelaar vroeg naar bed. Als hij gaat liggen voelt hij iets kouds tegen zijn been. Iets glads. Zijn portemonnee.

woensdag 13 april 2011

Boem

Gelaten stapt Datzelaar uit. Tegen de achterkant van zijn stationwagen staat een piepklein autootje geplakt. Hij voelt aan zijn pijnlijke neus. Een gordel doe je beter aan vóór het wegrijden, denkt Datzelaar. Maar ja, te laat. Eens kijken.

De schade lijkt mee te vallen. Het autootje is onbeschadigd. Datzelaars bumper zit een beetje los, maar dat was eigenlijk al zo. Paaltje in Amsterdam. Wel een mooie gelegenheid om dat nu te laten repareren, vindt Datzelaar. Kost het hem tenminste geen geld. Hij haalt een schadeformulier uit zijn dashboardkastje en loopt naar het autootje toe.

Datzelaar schat de bestuurster een jaar of 35. Haar raampje heeft ze opengedraaid. Ze kijkt geschrokken. Als Datzelaar op haar toeloopt  begint ze te huilen. Ze stapt uit en snikt: 'Oh nee, ook dat nog!' Een gierende uithaal. 'En wéér mijn schuld!'. Datzelaar kijkt haar vragend aan. Weet niet hoe te reageren. Ze is in verwachting, zegt ze. Vandaar de hysterie. Datzelaar zegt dat het niet erg is. Legt een arm om haar heen. Komt wel goed. Laat maar zitten. Hij heeft geen zin in gedoe.

Als het autootje wegrijdt ziet Datzelaar dat ze telefoneert. Door haar open raam vangt hij nog net iets op over een sukkel. Met een een dikke neus.

zondag 10 april 2011

Kostuum

Datzelaar twijfelt. Hij leest de uitnodiging voor de vierde keer. Tenminste, het deel dat Flip naar hem heeft doorgestuurd. Flip werkt bij Twan. 'Account Manager Retail - Domestic Market', staat op zijn visitekaartje. Volgens Flip betekent dat dat hij de pispaal is voor alle Nederlandse klanten van Twan. Het is een uitnodiging voor het jaarlijkse zomerfeest van Twans reclamebureau. Datzelaar heeft dat de afgelopen vier jaar gemist, maar nu wil hij er toch echt eens naar toe. Netwerken is tenslotte hard nodig in deze tijd.

'Dresscode - Casual summer & business wear ;-)', zegt het kaartje. Datzelaar weet niet wat hij ermee moet. Korte broek? Weinig business, vindt Datzelaar. Krijtstreep? Weinig casual. Stropdas? Zeker niet. Hij heeft Twan en Flip al gebeld, maar ze nemen niet op. Uiteindelijk besluit Datzelaar om toch maar een kostuum aan te trekken. Een zomerkostuum. Van linnen. Zijn hippe Italiaanse schoenen maken het af.

Een half uur later belt Datzelaar aan. Een wit landhuis. Stijlvol, vindt Datzelaar, tevreden over zijn keuze. Vanuit de tuin klinkt muziek.Twan doet open met een glas champagne in zijn hand. Hij heeft een zwembroek aan.

'Hé Datzelaar, had je het koud?', lacht hij. Achter hem springt Flip naakt het zwembad in. Twee meisjes giechelen.

zaterdag 9 april 2011

Lijst

Datzelaar zit aan zijn notebook. Een lijstje maken. Dat doet hij sinds kort. Anders komt hij tot niets, weet Datzelaar. Hij weet niet veel van computers, maar Twan wel gelukkig. Die moet ook wel, want die zit in de reclame, en daar gaat alles digitaal. Hoewel, eigenlijk heeft het computermannetje van Twan hem geholpen. Want sinds Twan internationaal is gegaan doet hij zelf niet zoveel meer met computers. Het mannetje heeft alles zo ingesteld dat Datzelaars telefoon en zijn notebook gelijk lopen. Als hij tenminste het snoertje aansluit, wat hij nogal eens vergeet.

Twan heeft hem laten zien dat je ook to-do-lijstjes kunt maken. Dat vindt Datzelaar erg handig, al noemt hij het zelf liever vinklijstjes. Hij houdt er niet van om Engelse woorden te gebruiken als het niet hoeft. Je geeft aan welke taken je moet uitvoeren en een einddatum waarop ze klaar moeten zijn. Het afvinken van de taken op de lijst is fijn. Het geeft Datzelaar het gevoel dat hij nuttig bezig is. Soms zet Datzelaar hele gewone dingen op het lijstje, alleen maar om ze af te kunnen vinken. Koffie zetten bijvoorbeeld. Of de afwas doen. Of brood smeren. Vandaag hoeft dat niet, want er is genoeg te doen. En dus veel af te vinken. Datzelaar heeft er dan ook zin in.

Voor hij begint aan zijn lijst kijkt hij nog even de nieuwspagina's op internet. Een aardbeving. Een moord en een overval. Iets met de economie.

Een berichtje over een hagedis trekt zijn aandacht. Hij klikt en leest verder. Over het verspreidingsgebied van het beestje. Datzelaar klikt nog eens. De slechte invloed van de mens. Nog een klik. Vangst voor de export. Als huisdier in Nederland. Nu ook in parken. Verstoort de ecologie. Interessant, vindt Datzelaar.

Een paar uur later kijkt Datzelaar op de klok. En dan naar zijn vinklijst. Hij zucht en verandert de einddatums op zijn lijst. Naar morgen.

vrijdag 8 april 2011

Zegeltjes

'Nee', zegt Datzelaar tegen de kassière. Hij spaart geen zegeltjes. Niet meer. Zonde, vindt hij, want hij heeft er wel voor betaald. Soms neemt hij de catalogus mee om te kijken wat hij mist. Datzelaar wordt dan altijd een beetje treurig. Omdat hij onterecht meebetaalt aan de kadootjes van anderen.

Hij heeft daar weleens over geklaagd bij klantenservice. De mevrouw achter de balie begreep hem wel, maar kon er niets aan doen. 'Het hoofdkantoor, hè, meneer', zei ze, rollend met haar ogen.

Vroeger spaarde hij ze wel. Toen de zegeltjes nog echt zegeltjes waren. Stiekem genoot hij van het afscheuren. Precies op de perforatie. Het likken aan de achterkant. Het zo recht mogelijk opplakken. Het zegelboekje, steeds dikker en gekreukelder als de natte gom het papier doorweekte. En natuurlijk het uitzoeken van de kadootjes. Het inleveren en thuis uitpakken. Kadootjes waar je bijna nooit iets aan had, maar toch.

Maar sinds de zegeltjes stickers zijn geworden is de lol er af voor Datzelaar. De stickers laten los in zijn portemonnee en plakken alle bankbiljetten aan elkaar. Dat kost dan weer tijd om los te halen en de stickers kun je daarna weggooien. In zijn broekzak werkt het ook niet. Dan vindt hij ze terug in andere kledingstukken tijdens het strijken. Nee, voor Datzelaar geen zegeltjes meer.

'Mijnheer, uw bonnetje', zegt de kassière. 'Spaart u onze TV-sterren-plakkers wel?'. Datzelaar stopt ze met het wisselgeld in zijn portemonnee. Voor zijn buurmeisje.