'Ik snap sowieso niet dat iemand kan zeggen dat grond van hem is', zei het liftende meisje. 'De aarde is toch van iedereen?'. Datzelaar moest er een beetje om grinniken. Het was een lief meisje. Jaar of twintig. Ze rook naar een mengeling van goedkoop parfum en zweet. Een hele dag op de vluchtstrook laat z'n sporen achter.
Beetje rebels, wist goed wat ze vond en waarom. Ze nodigde hem nog uit voor een krakersfeest. Hij, in z'n BMW. Grappig hoe werelden bij elkaar komen. Maar toch. Naïef, vond Datzelaar haar. Toen. Vijf jaar terug.
Maar inmiddels weet Datzelaar het niet meer zo zeker. Als hij naar het buitenland wil vraagt hij zich af waarom hij een paspoort moet laten zien. Waar komt die grens vandaan? Wie bedenkt die regeltjes? En waarom zijn de bergen in Frankrijk niet ook een stukje van hem? En waarom mag je niet kiezen waar je op de wereld wilt wonen? Zo hebben we het nou eenmaal afgesproken. Dat is het systeem. Maar is dat wel zo? Wie zijn die we dan? Hij komt er niet uit.
Datzelaar was er in ieder geval niet bij toen de afspraken gemaakt werden. Of hij was nog niet wakker, dat kan natuurlijk ook heel goed.
Dat het past in het systeem van afspraken vindt hij nog steeds. Maar misschien klopt dat systeem niet. Moeten de afspraken eens grondig herzien worden. Soms gebeurt dat vanzelf. Bij een tsunami bijvoorbeeld. Of een aardbeving. Wie is er nou de baas, denkt Datzelaar dan.
Als Datzelaar de radio aanzet hoort hij The Scene. Inderdaad, denkt Datzelaar. Hij hoopt dat ze er nog zo over denkt, maar is bang van niet. Misschien is ze inmiddels wel even naïef als hijzelf vijf jaar terug.
zaterdag 30 april 2011
vrijdag 29 april 2011
Nieuwe mensen -2-
Raar eigenlijk, denkt Datzelaar. Vroeger was hij helemaal niet zo op mensen. Eigenlijk nog steeds niet. Tenminste, niet op mensenmassa's. Daar wordt hij een beetje onrustig van. De mens is een kuddedier tenslotte. Voor je het weet is er stampede. De massahysterie in een stadion. De sfeer op een kermis die omslaat naar kil. Netwerkborrels waar niemand lol heeft, waar hij niemand kent. En niemand hem.
Maar mensen als individuen vindt hij leuk. Contact. Als het maar wat diepgang heeft. Persoonlijk wordt. Maar één op één kan hij ook een prima middag hebben met oppervlakkig geneuzel. Inmiddels heeft Datzelaar dan ook een groot netwerk van kennissen, vrienden en contacten.
Sinds internet is daar een nieuwe categorie bijgekomen, vindt Datzelaar. Al heeft die nog geen naam. Internetvrienden? Misschien wel het beste. Hij heeft er veel. Van sommige is hij een beetje gaan houden. Terwijl hij ze niet eens zou herkennen op straat. Andere heeft hij ontmoet, of zelfs thuis bezocht. Sommige zijn bij hem thuis geweest.
Mensen die eerst tegenvielen, vallen later mee. Omgekeerd bijna nooit, trouwens. Dat is het grappige. Hij leest dat internet ongenuanceerd is. Geschreeuw. Rechts. Maar na verloop van tijd herken je patronen. Zie je dat snel geschreven taal anders is. Dat nuances soms ook anders liggen. En weet je wat mensen dwars zit. Houd je daar soms rekening mee. En soms niet.
Nee, internet is zo gek nog niet, vindt Datzelaar. Maar iemand (r)echt in de ogen kijken blijft toch het mooist.
Maar mensen als individuen vindt hij leuk. Contact. Als het maar wat diepgang heeft. Persoonlijk wordt. Maar één op één kan hij ook een prima middag hebben met oppervlakkig geneuzel. Inmiddels heeft Datzelaar dan ook een groot netwerk van kennissen, vrienden en contacten.
Sinds internet is daar een nieuwe categorie bijgekomen, vindt Datzelaar. Al heeft die nog geen naam. Internetvrienden? Misschien wel het beste. Hij heeft er veel. Van sommige is hij een beetje gaan houden. Terwijl hij ze niet eens zou herkennen op straat. Andere heeft hij ontmoet, of zelfs thuis bezocht. Sommige zijn bij hem thuis geweest.
Mensen die eerst tegenvielen, vallen later mee. Omgekeerd bijna nooit, trouwens. Dat is het grappige. Hij leest dat internet ongenuanceerd is. Geschreeuw. Rechts. Maar na verloop van tijd herken je patronen. Zie je dat snel geschreven taal anders is. Dat nuances soms ook anders liggen. En weet je wat mensen dwars zit. Houd je daar soms rekening mee. En soms niet.
Nee, internet is zo gek nog niet, vindt Datzelaar. Maar iemand (r)echt in de ogen kijken blijft toch het mooist.
donderdag 28 april 2011
Luisteren
'Nee', zegt ze. 'Dat begrijp je níet'. Die is raak. Datzelaar weet dat hij het vaak zegt. Dat stomme zinnetje. Alsof dat zou kunnen.
En dan begint ze te vertellen. Over de pijn. Die er altijd is. De ene dag meer dan de andere. Pijn die nooit weggaat. Die inmiddels vertrouwd is. Soms zelfs iets vriendelijks heeft, maar dan ineens onverwacht toeslaat. Ze is ziek. Je ziet het niet aan haar. Ze lacht veel. Ze doet wat ze kan.
Het ergst vindt ze de eenzaamheid. Dat ze er niet over mag praten. Ja, in het begin wel. Maar na een tijdje zijn de mensen het zat. Dan beginnen ze over iets anders. Het weer bijvoorbeeld. Of de prijs van benzine. Of ze geven advies. Goedbedoeld, maar zinloos.
En altijd weer dat zinnetje. 'Ik begrijp wat je bedoelt'. Ze hoeft geen begrip, zegt ze. Of medelijden. Maar de pijn hóórt bij haar. Ze wil dat ze dat accepteren. Erkennen dat zij dat óók is. Maar mensen zijn bang voor de confrontatie. Met haar. Met zichzelf. Dat deel zien ze liever niet.
Datzelaar herkent het. Nadat Tineke was weggegaan was alles zwart en donker. Waar hij het meest behoefte aan had was iemand die luisterde. Zonder wat te zeggen. En vooral zonder er iets van te vinden. Vrienden deden dat ook wel. Eén keer, twee keer. Maar dan kwamen de adviezen. 'Joh, je bent beter af zo'. 'Zie het niet zo somber in'. 'Ga toch eens wat leuks doen'.
Het is stil. Datzelaar denkt aan een gedicht dat hij heeft gelezen. Zijn keel zit dicht. 'Ik zal erop letten', zegt hij hees. 'Maar ik weet niet of het lukt. Als ik het weer doe, zeg je het dan?'. 'Goed', zegt ze. 'Dat is genoeg. Dankjewel'. Ze meent het.
En dan begint ze te vertellen. Over de pijn. Die er altijd is. De ene dag meer dan de andere. Pijn die nooit weggaat. Die inmiddels vertrouwd is. Soms zelfs iets vriendelijks heeft, maar dan ineens onverwacht toeslaat. Ze is ziek. Je ziet het niet aan haar. Ze lacht veel. Ze doet wat ze kan.
Het ergst vindt ze de eenzaamheid. Dat ze er niet over mag praten. Ja, in het begin wel. Maar na een tijdje zijn de mensen het zat. Dan beginnen ze over iets anders. Het weer bijvoorbeeld. Of de prijs van benzine. Of ze geven advies. Goedbedoeld, maar zinloos.
En altijd weer dat zinnetje. 'Ik begrijp wat je bedoelt'. Ze hoeft geen begrip, zegt ze. Of medelijden. Maar de pijn hóórt bij haar. Ze wil dat ze dat accepteren. Erkennen dat zij dat óók is. Maar mensen zijn bang voor de confrontatie. Met haar. Met zichzelf. Dat deel zien ze liever niet.
Datzelaar herkent het. Nadat Tineke was weggegaan was alles zwart en donker. Waar hij het meest behoefte aan had was iemand die luisterde. Zonder wat te zeggen. En vooral zonder er iets van te vinden. Vrienden deden dat ook wel. Eén keer, twee keer. Maar dan kwamen de adviezen. 'Joh, je bent beter af zo'. 'Zie het niet zo somber in'. 'Ga toch eens wat leuks doen'.
Het is stil. Datzelaar denkt aan een gedicht dat hij heeft gelezen. Zijn keel zit dicht. 'Ik zal erop letten', zegt hij hees. 'Maar ik weet niet of het lukt. Als ik het weer doe, zeg je het dan?'. 'Goed', zegt ze. 'Dat is genoeg. Dankjewel'. Ze meent het.
woensdag 27 april 2011
Broodje kaas
Eén plak is genoeg, zucht Datzelaar. Wel een beetje karig, vindt de verkoopster. Hij staat er nu ruim acht minuten. Voor een broodje kaas en een kop koffie. Niet dat het druk is, maar de bestelling is ingewikkeld.
Broodjes kaas kennen ze hier niet. Wél de Chef's Special ('Laat u verassen!!!', zegt de menukaart. Later als ik dood ben, denkt Datzelaar), de uitsmijter 'Italia' ('Met Zongedroogde Tomaten en Pesto!') en de Pistoletto 'Gezond' ('Prosciutto, Rucola, Oude of Belegen Kaas, Zonnepitten en Sojadressing').
Die laatste dus maar. Met oude kaas. Zonder onzin. Kost zes euro vijftig, maar dan heb je wel een broodje kaas, denkt Datzelaar. Het bestellen van zijn koffie was al even ingewikkeld. Keuze uit vijftien soorten bonen, drie soorten malingen en vier formaten.
Als hij eindelijk zit vraagt Datzelaar zich af waarom het altijd meer moet zijn. Alsof het dan lekkerder is. Meestal niet zelfs. Hij denkt terug aan toen hij klein was. Het cafetaria op de hoek. Vergeelde ramen en sigarettenrook. Het kleine automatiekje met broodjes ham, kaas, halfom, ei en soms een kroket. En koffie uit een kan.
Wat was het leven toen simpel, denkt Datzelaar. En mooi. Hij neemt een slok van zijn koffie. Die is koud.
Broodjes kaas kennen ze hier niet. Wél de Chef's Special ('Laat u verassen!!!', zegt de menukaart. Later als ik dood ben, denkt Datzelaar), de uitsmijter 'Italia' ('Met Zongedroogde Tomaten en Pesto!') en de Pistoletto 'Gezond' ('Prosciutto, Rucola, Oude of Belegen Kaas, Zonnepitten en Sojadressing').
Die laatste dus maar. Met oude kaas. Zonder onzin. Kost zes euro vijftig, maar dan heb je wel een broodje kaas, denkt Datzelaar. Het bestellen van zijn koffie was al even ingewikkeld. Keuze uit vijftien soorten bonen, drie soorten malingen en vier formaten.
Als hij eindelijk zit vraagt Datzelaar zich af waarom het altijd meer moet zijn. Alsof het dan lekkerder is. Meestal niet zelfs. Hij denkt terug aan toen hij klein was. Het cafetaria op de hoek. Vergeelde ramen en sigarettenrook. Het kleine automatiekje met broodjes ham, kaas, halfom, ei en soms een kroket. En koffie uit een kan.
Wat was het leven toen simpel, denkt Datzelaar. En mooi. Hij neemt een slok van zijn koffie. Die is koud.
dinsdag 26 april 2011
Verlies
~Voor S. Sterkte & liefs.~
'Mama is overleden', zegt haar SMS-je. Kort, maar duidelijk. Datzelaar staat als aan de grond genageld. Hij kent haar al heel lang. Nog uit hun studententijd. Ziet haar nog een paar keer per jaar. Altijd gezellig.
Het berichtje neemt hem mee terug naar iedereen die hij zelf verloren is. Opa's en oma's. Vrienden. Johan, 35 nog maar en longkanker. Binnen twee weken was het gebeurd. Pa. Het gedoe, het geregel. De kaartjes. De bloemen. En daarna de stilte. De eindeloze stroom formulieren, waar je niet op zit te wachten. De telefoontjes, die steeds minder worden. Terwijl de pijn blijft.
'Sterkte', SMSt hij terug. 'Bel maar als je wilt'. Hij meent het. Wat moet je anders. Er zijn als het nodig is, dat is het belangrijkste. Hij heeft laatst ergens gelezen dat mensen de pijn van anderen soms harder voelen dan hun eigen pijn.
Datzelaar zet de radio aan. Een liedje van Brel. Maar dan in het Nederlands. Mooi, vindt Datzelaar. En helemaal waar.
'Mama is overleden', zegt haar SMS-je. Kort, maar duidelijk. Datzelaar staat als aan de grond genageld. Hij kent haar al heel lang. Nog uit hun studententijd. Ziet haar nog een paar keer per jaar. Altijd gezellig.
Het berichtje neemt hem mee terug naar iedereen die hij zelf verloren is. Opa's en oma's. Vrienden. Johan, 35 nog maar en longkanker. Binnen twee weken was het gebeurd. Pa. Het gedoe, het geregel. De kaartjes. De bloemen. En daarna de stilte. De eindeloze stroom formulieren, waar je niet op zit te wachten. De telefoontjes, die steeds minder worden. Terwijl de pijn blijft.
'Sterkte', SMSt hij terug. 'Bel maar als je wilt'. Hij meent het. Wat moet je anders. Er zijn als het nodig is, dat is het belangrijkste. Hij heeft laatst ergens gelezen dat mensen de pijn van anderen soms harder voelen dan hun eigen pijn.
Datzelaar zet de radio aan. Een liedje van Brel. Maar dan in het Nederlands. Mooi, vindt Datzelaar. En helemaal waar.
maandag 25 april 2011
Paasbrunch
De spiegel aan het eind van de tafel maakt de kamer groter. Ideetje van Tineke destijds. En vandaag dus extra eenzaam. Veertien lege bordjes in plaats van zeven. Zes links, zes rechts. Eén tussen zijn eigen handen. En één bij zijn spiegelbeeld, ver weg.
Het begon met Eline. Ze voelt zich niet lekker. Kan natuurlijk. Toen Twan. Met scharrel. Of liever, zonder scharrel, want die kwam ook niet. Te lekker weer. 'Liever een proseccootje aan het strand'. Flip is eerste paasdag blijven hangen in Brussel en gaat het niet redden. Na dat telefoontje was Datzelaar zelfs blij dat Tineke dan nog zou komen. Met haar nieuwe vriend. Maar ook die lieten het afweten. Iets met een tuincentrum. Of meubels.
Datzelaar kijkt naar zijn spiegelbeeld. Ver weg. Twee keer de tafel. Treurig. Alleen. Hoorde hij nu maar wat van Eva. Maar ja, hij heeft zelf niet meer gereageerd op haar mail. Of van Daphne. Maar die denkt vast ook niet aan hem vandaag.
Datzelaar kauwt op zijn paasstol. Spoelt na met wijn. Uit de fles. 'Proost', zegt zijn spiegelbeeld. Een traan rolt over zijn wang.
Het begon met Eline. Ze voelt zich niet lekker. Kan natuurlijk. Toen Twan. Met scharrel. Of liever, zonder scharrel, want die kwam ook niet. Te lekker weer. 'Liever een proseccootje aan het strand'. Flip is eerste paasdag blijven hangen in Brussel en gaat het niet redden. Na dat telefoontje was Datzelaar zelfs blij dat Tineke dan nog zou komen. Met haar nieuwe vriend. Maar ook die lieten het afweten. Iets met een tuincentrum. Of meubels.
Datzelaar kijkt naar zijn spiegelbeeld. Ver weg. Twee keer de tafel. Treurig. Alleen. Hoorde hij nu maar wat van Eva. Maar ja, hij heeft zelf niet meer gereageerd op haar mail. Of van Daphne. Maar die denkt vast ook niet aan hem vandaag.
Datzelaar kauwt op zijn paasstol. Spoelt na met wijn. Uit de fles. 'Proost', zegt zijn spiegelbeeld. Een traan rolt over zijn wang.
zondag 24 april 2011
Versterking
Auw, denkt Datzelaar. Zijn hoofd bonkt. Zijn keel voelt als rauwe tartaar. Toch weer gerookt gisteren. Dat was niet de afspraak, zegt hij tegen zichzelf. De kamer herkent hij eerst niet. Even hoopt Datzelaar op een one night stand. Niet dat hij zich dat kan herinneren, maar toch.
Helaas. 'Goedemorgen', zegt Flip, 'ik vertrek, de mazzel!'. Jammer, denkt Datzelaar. Niet dus. Gewoon blijven slapen. Dat is het lullige met alcohol. Je herinnert je later niets meer. Teveel gedronken uit verveling of gezelligheid? Schiet Datzelaar maar lek.
Aarzelend stapt hij van de bank af en door de woonkamer. Douchen dan maar. De spiegel is beslagen. Wel zo prettig, denkt Datzelaar. De wallen onder zijn ogen zijn ongetwijfeld dikker en zwarter dan anders. Hoe deed je dat toen je achttien was, mompelt Datzelaar tegen zichzelf. Als het warme water over z'n rug stroomt knapt hij wat op. Eens kijken.
Een gifgroene fles schreeuwt om aandacht. 'Krachtgevende shampoo'. Kracht kan Datzelaar wel gebruiken. Hij leest verder. 'Versterkt actief'. Beter. 'Met vitamine B1 en B2'. Nog gezond ook. Die dan maar.
Helaas. 'Goedemorgen', zegt Flip, 'ik vertrek, de mazzel!'. Jammer, denkt Datzelaar. Niet dus. Gewoon blijven slapen. Dat is het lullige met alcohol. Je herinnert je later niets meer. Teveel gedronken uit verveling of gezelligheid? Schiet Datzelaar maar lek.
Aarzelend stapt hij van de bank af en door de woonkamer. Douchen dan maar. De spiegel is beslagen. Wel zo prettig, denkt Datzelaar. De wallen onder zijn ogen zijn ongetwijfeld dikker en zwarter dan anders. Hoe deed je dat toen je achttien was, mompelt Datzelaar tegen zichzelf. Als het warme water over z'n rug stroomt knapt hij wat op. Eens kijken.
Een gifgroene fles schreeuwt om aandacht. 'Krachtgevende shampoo'. Kracht kan Datzelaar wel gebruiken. Hij leest verder. 'Versterkt actief'. Beter. 'Met vitamine B1 en B2'. Nog gezond ook. Die dan maar.
Abonneren op:
Posts (Atom)