'Gaat u maar voor hoor, mijnheer', zegt het meisje. Het 'u' zet hem in één keer op zijn plek. In het nu. Toen ze de lift instapte schatte hij haar niet zoveel jonger dan zichzelf. Inschattingsfout, denkt Datzelaar. Alweer.
Het gebeurt hem helaas steeds vaker. Dat mensen 'u' tegen hem zeggen. Mensen van een leeftijd waar hij zichzelf in gedachten nog steeds bij rekent. Maar zijn generatie zegt liever 'je' tegen iedereen. Oud of jong, maakt niet uit. Gelijkheid, weetjewel. Even levelen.
Datzelaar twijfelt wat hij moet zeggen. Misschien is 'u' wel in tegenwoordig. Spreek je elkaar nu zo aan. Je schudt tegenwoordig ook weer een hand, zag hij laatst. Dat zal het zijn.
Opgelucht recht hij zijn rug. Blij dat hij nog meetelt. Vastberaden zegt hij: 'Dankuwel, mevrouw'. Het meisje doet zichtbaar moeite om niet te lachen. Als hij wegloopt proest haar vriendin het uit.
zaterdag 7 mei 2011
Diepvries
'Ach, doe toch niet zo moeilijk', zegt Twan. 'Sex is sex, dus zeur niet zo', terwijl hij een SMS-je tikt aan zijn nieuwste scharrel. Nicolien is thuis. Met hun kinderen. Twan vindt dat dat kan. Dat dat móet, zelfs. Dat houdt zijn huwelijk in stand, zegt hij. Als thuis de koelkast leeg is, dan moet je naar de supermarkt. Een rare vergelijking, vindt Datzelaar.
Maar hoe het dan wel zit, dat weet Datzelaar even niet meer. Hij is een romanticus. Vond altijd dat er een verband is tussen liefde en sex. Geen sex als kant en klaarproduct. Liefde als basis, sex als resultaat. Ook toen tussen hem en Tineke steeds killer werd. Er geen sex meer was, geen intimiteit. Zelfs geen knuffel. Hoewel, voor Tineke wel, al bleek dat pas later. Maar niet met Datzelaar.
Twan ziet er wel gelukkig uit. Nicolien ook niet ongelukkig. Maar Datzelaar voelt zich helemaal niet zo prettig. En Tineke is weg. Misschien heeft Twan wel gelijk, denkt Datzelaar. Misschien is diepvries best gezond.
Maar hoe het dan wel zit, dat weet Datzelaar even niet meer. Hij is een romanticus. Vond altijd dat er een verband is tussen liefde en sex. Geen sex als kant en klaarproduct. Liefde als basis, sex als resultaat. Ook toen tussen hem en Tineke steeds killer werd. Er geen sex meer was, geen intimiteit. Zelfs geen knuffel. Hoewel, voor Tineke wel, al bleek dat pas later. Maar niet met Datzelaar.
Twan ziet er wel gelukkig uit. Nicolien ook niet ongelukkig. Maar Datzelaar voelt zich helemaal niet zo prettig. En Tineke is weg. Misschien heeft Twan wel gelijk, denkt Datzelaar. Misschien is diepvries best gezond.
donderdag 5 mei 2011
Rommeltje
Als Datzelaar zijn biertje op heeft zoekt hij naar een vuilnisbak. Tevergeefs. Hij had ook eigenlijk niet anders verwacht. Het is tenslotte bevrijdingsdag. Best gezellig, trouwens. Leuke muziek, gezellige mensen en ook nog mooi weer. Toch bekruipt hem altijd een gevoel van schaamte op zulke dagen. Vanwege de rommel.
De bergen troep aan het eind van de dag. Nederland onder een halve meter bekertjes. Niemand die zich er druk om maakt. Of zich er verantwoordelijk voor voelt. De Telegraaf die in chocoladeletters kopt dat de schoonmaakploegen dit jaar wel dríe dagen nodig hebben gehad om alles weer op te ruimen. Het klinkt bijna trots.
Hij kan daar niet tegen. Wordt er een beetje verdrietig van. De prijs van het feestje is dus drie dagen schoonmaken. Zooi. Rommel. Als iedereen zijn eigen bekertje gewoon weggooit is er niet één schoonmaakploeg nodig. Op wintersport heeft hij dat ook. Rommel op de piste. Hij raapt het altijd op. Het zal vast niet de wereld redden, maar alle beetjes helpen, tenslotte.
Datzelaar stopt het bekertje in zijn broekzak. En nog drie, die hij van de grond opraapt. Die gooit hij thuis wel weg. Naast hem braakt iemand. Naast een vuilnisbak. Vol.
De bergen troep aan het eind van de dag. Nederland onder een halve meter bekertjes. Niemand die zich er druk om maakt. Of zich er verantwoordelijk voor voelt. De Telegraaf die in chocoladeletters kopt dat de schoonmaakploegen dit jaar wel dríe dagen nodig hebben gehad om alles weer op te ruimen. Het klinkt bijna trots.
Hij kan daar niet tegen. Wordt er een beetje verdrietig van. De prijs van het feestje is dus drie dagen schoonmaken. Zooi. Rommel. Als iedereen zijn eigen bekertje gewoon weggooit is er niet één schoonmaakploeg nodig. Op wintersport heeft hij dat ook. Rommel op de piste. Hij raapt het altijd op. Het zal vast niet de wereld redden, maar alle beetjes helpen, tenslotte.
Datzelaar stopt het bekertje in zijn broekzak. En nog drie, die hij van de grond opraapt. Die gooit hij thuis wel weg. Naast hem braakt iemand. Naast een vuilnisbak. Vol.
woensdag 4 mei 2011
Dodenherdenking
Datzelaar is een beetje neerslachtig. Het is 4 mei. Dodenherdenking. Hij is er niet gek op. Vlaggen halfstok. Somber gedoe. Parades. Ingewikkeld doen over mensen die er niet meer zijn. De oorspronkelijke gedachte vindt hij wel sympathiek. Even stilstaan bij hen die hun leven gegeven hebben voor onze vrijheid. Naïef misschien, destijds, als je ziet wat er van die vrijheid geworden is.
Een maatschappij waar reclame de baas is. Waarin je aanzien bepaald wordt door je auto. Of je huis. Of je spijkerbroek. In elkaar gezet door Filipijnse kinderen. Een maatschappij die je raar aankijkt als je gewoon 'hallo' zegt. Alsof je iemand net uitgescholden hebt. Waarin elkaar helpen een uitzondering is. Datzelaar vraagt zich af of Operation Overlord -met de wijsheid van nu- ook zou zijn uitgevoerd. De bevrijding van Europa die schijnbaar niemand zich herinnert.
Datzelaar vraagt zich ook af wat de doden er eigenlijk nog aan hebben. Hij denkt liever aan de levenden. Of ze het nou nodig hebben of niet. Maar goed. 'Leven is sterven', zei een wijs man. Misschien is het dus wel hetzelfde, sombert Datzelaar verder. Op naar bevrijdingsdag.
Een maatschappij waar reclame de baas is. Waarin je aanzien bepaald wordt door je auto. Of je huis. Of je spijkerbroek. In elkaar gezet door Filipijnse kinderen. Een maatschappij die je raar aankijkt als je gewoon 'hallo' zegt. Alsof je iemand net uitgescholden hebt. Waarin elkaar helpen een uitzondering is. Datzelaar vraagt zich af of Operation Overlord -met de wijsheid van nu- ook zou zijn uitgevoerd. De bevrijding van Europa die schijnbaar niemand zich herinnert.
Datzelaar vraagt zich ook af wat de doden er eigenlijk nog aan hebben. Hij denkt liever aan de levenden. Of ze het nou nodig hebben of niet. Maar goed. 'Leven is sterven', zei een wijs man. Misschien is het dus wel hetzelfde, sombert Datzelaar verder. Op naar bevrijdingsdag.
dinsdag 3 mei 2011
Verjaardag
Het is 3 mei vandaag. Datzelaar heeft het druk. Druk met dingetjes. Van die dingetjes die zo gedaan zijn, als je erover nadenkt. Maar veel tijd in beslag nemen als je ze doet. Lampje ophangen. Plantjes verpotten. Boodschappen doen. Dat soort van dingetjes. Dingetjes waar je niet altijd je volle aandacht bij nodig hebt.
Tussen de dingetjes door spookt 3 mei steeds door het hoofd van Datzelaar. Wat was daar ook al weer mee? 's Avonds weet Datzelaar het opeens. 3 mei is de verjaardag van Anke. Anke, die hij al 22 jaar niet meer gezien heeft. Hij is een paar jaar verliefd op haar geweest toen hij nog op school zat. Maar het werd nooit iets. Gelukkig maar, vindt Datzelaar.
In een bui van oneindige goedheid besluit hij haar een berichtje te sturen. '3 mei. Ik vroeg me de hele dag af wat daar ook alweer mee was. Maar jij bent toch jarig vandaag? In dat geval, gefeliciteerd. Als je jong & verliefd bent laat dat sporen in je geheugen achter kennelijk... tot 22 jaar later, hahaha.'
Over die laatste zin twijfelt hij. Maar ach, we zijn inmiddels allemaal volwassen, denkt Datzelaar. Het is goed bedoeld. Geen bijbedoelingen. Recht uit het hart. Maar goed, hij kent Anke een beetje. Omdat hij toch een beetje twijfelt of dit goed aankomt voegt hij eraan toe: 'En als je niet jarig bent vandaag, dan hoop ik toch dat je een leuke dag hebt gehad! Datzelaar'. Dat moet het maar zijn. Hij drukt op send.
Vijf dagen later krijgt hij een SMS terug. 'Ja. Ik was inderdaad jarig.', zegt het berichtje. Verder niets.
Tussen de dingetjes door spookt 3 mei steeds door het hoofd van Datzelaar. Wat was daar ook al weer mee? 's Avonds weet Datzelaar het opeens. 3 mei is de verjaardag van Anke. Anke, die hij al 22 jaar niet meer gezien heeft. Hij is een paar jaar verliefd op haar geweest toen hij nog op school zat. Maar het werd nooit iets. Gelukkig maar, vindt Datzelaar.
In een bui van oneindige goedheid besluit hij haar een berichtje te sturen. '3 mei. Ik vroeg me de hele dag af wat daar ook alweer mee was. Maar jij bent toch jarig vandaag? In dat geval, gefeliciteerd. Als je jong & verliefd bent laat dat sporen in je geheugen achter kennelijk... tot 22 jaar later, hahaha.'
Over die laatste zin twijfelt hij. Maar ach, we zijn inmiddels allemaal volwassen, denkt Datzelaar. Het is goed bedoeld. Geen bijbedoelingen. Recht uit het hart. Maar goed, hij kent Anke een beetje. Omdat hij toch een beetje twijfelt of dit goed aankomt voegt hij eraan toe: 'En als je niet jarig bent vandaag, dan hoop ik toch dat je een leuke dag hebt gehad! Datzelaar'. Dat moet het maar zijn. Hij drukt op send.
Vijf dagen later krijgt hij een SMS terug. 'Ja. Ik was inderdaad jarig.', zegt het berichtje. Verder niets.
maandag 2 mei 2011
Parijs
Het is warm. Een graad of 35. Nu al, en het is nog niet eens mei. Datzelaar was hier liever niet naartoe gegaan, maar Twan had een projectje in Parijs. Iets met een fotoshoot. Hij moet plaatjes aanleveren. Datzelaar spreekt een heel klein beetje Frans. Opgedaan tijdens het liften. Vroeger. Twintig jaar geleden. Volgens Twan dus de aangewezen man voor het project.
Er was maar één draaidag en er wordt voor drie dagen onkosten betaald. Nu hij toch moest heeft Datzelaar er nog twee vrije dagen aan vastgeplakt. Het is alweer even geleden dat hij hier was, tenslotte. Louvre bekeken. Even saai als tien jaar terug. Eifeltoren gezien. Ook niets veranderd. Centre Pompidou. Ooit modern, nu stoffig en verouderd. Daarna in het Bois de Boulogne rondgehangen. Hippies, clochards en gezinnetjes. En tuig. Wel gezellig. Net het Vondelpark.
En nu dus even eten. Laatste avond, dan terug. Zo'n steegje bij de Sacré-Coeur. Kost niet de wereld en is wel lekker. Naast hem zitten Nederlanders. Hij luistert stiekem mee.
'Nee, maar volgens mij zei je het verkeerd', zegt het meisje. Ze steekt een sigaret op. Dat kan hier kennelijk nog, denkt Datzelaar. 'Avoir is toch zijn?', gaat ze door. 'Dus als je zegt 'Vous avez escargots?', dan vraag je eigenlijk 'Bent u een slak?''. 'Oh ja, da's waar', zegt haar vriendje. Hij kijkt niet al te snugger.
'Monsieur?', zegt het vriendelijke meisje. Bestellijstje in de aanslag. 'Est-ce que vous avez des escargots?', zegt Datzelaar. Luid genoeg om te zorgen dat de Nederlanders het horen. 'Douze s'il vous plaît', gaat hij verder. 'Bien sur', zegt het meisje. Ze trippelt weg, naar de keuken.
De Nederlanders gniffelen. 'De sukkel', zegt de jongen. 'Zeker ook een Hollander'. Datzelaar grinnikt. Ze moesten eens weten.
Er was maar één draaidag en er wordt voor drie dagen onkosten betaald. Nu hij toch moest heeft Datzelaar er nog twee vrije dagen aan vastgeplakt. Het is alweer even geleden dat hij hier was, tenslotte. Louvre bekeken. Even saai als tien jaar terug. Eifeltoren gezien. Ook niets veranderd. Centre Pompidou. Ooit modern, nu stoffig en verouderd. Daarna in het Bois de Boulogne rondgehangen. Hippies, clochards en gezinnetjes. En tuig. Wel gezellig. Net het Vondelpark.
En nu dus even eten. Laatste avond, dan terug. Zo'n steegje bij de Sacré-Coeur. Kost niet de wereld en is wel lekker. Naast hem zitten Nederlanders. Hij luistert stiekem mee.
'Nee, maar volgens mij zei je het verkeerd', zegt het meisje. Ze steekt een sigaret op. Dat kan hier kennelijk nog, denkt Datzelaar. 'Avoir is toch zijn?', gaat ze door. 'Dus als je zegt 'Vous avez escargots?', dan vraag je eigenlijk 'Bent u een slak?''. 'Oh ja, da's waar', zegt haar vriendje. Hij kijkt niet al te snugger.
'Monsieur?', zegt het vriendelijke meisje. Bestellijstje in de aanslag. 'Est-ce que vous avez des escargots?', zegt Datzelaar. Luid genoeg om te zorgen dat de Nederlanders het horen. 'Douze s'il vous plaît', gaat hij verder. 'Bien sur', zegt het meisje. Ze trippelt weg, naar de keuken.
De Nederlanders gniffelen. 'De sukkel', zegt de jongen. 'Zeker ook een Hollander'. Datzelaar grinnikt. Ze moesten eens weten.
zondag 1 mei 2011
Rituelen
Datzelaar moet er eigenlijk om grinniken. De bejaarde priester met zijn misdienaars. De misdienaars zijn inmiddels ook alweer een jaar of zestig, vijfenzestig. Datzelaar heeft zich gehaast om hier te komen. Gek eigenlijk dat dat zo belangrijk is. De dode heeft alle tijd van de wereld. De nabestaanden vandaag ook. Maar het rouwcentrum waarschijnlijk niet. Dat heeft een strakke planning. Er moet tenslotte geld verdiend worden.
Eén keer heeft hij meegemaakt dat verschillende crematies door elkaar heen liepen. Hilarisch was dat. Drie notabelen. Tegelijk overleden. Honderden, misschien wel duizenden gasten. De ene rouwstoet was nog niet aan de koffie of de andere kwam er al aan. Oververhitte crematoriummedewerkers. Koffie en koek te weinig. Rouwstoeten in de war. Net als het dagschema.
Als Datzelaar de collecte en het bidprentje weigert kijkt de pastoor misprijzend. Datzelaar vindt het getuigen van respect om niet actief mee te doen. Zijn geloof is het immers niet. De misdienaars en de priester vinden het duidelijk disrespect. Misschien zelfs een belediging.
Triest eigenlijk, denkt Datzelaar. De intentie van de meeste geloven is ongeveer hetzelfde. Doe een ander niet aan wat je zelf ook niet zou willen. Of doe juist voor een ander wat je een ander graag voor jou ziet doen. Maar op een of andere manier zijn de rituelen en symbolen belangrijker. Katholieken met hun kruisjes. Reformanten met hun hoedjes. Moslims en Joden met hun rituele slachtingen. Boeddhisten met hun beeldjes en wierook.
Om de priester een lol te doen besluit Datzelaar de hostie dan maar wel aan te nemen. 'Tssss', sist de pastoor.
Eén keer heeft hij meegemaakt dat verschillende crematies door elkaar heen liepen. Hilarisch was dat. Drie notabelen. Tegelijk overleden. Honderden, misschien wel duizenden gasten. De ene rouwstoet was nog niet aan de koffie of de andere kwam er al aan. Oververhitte crematoriummedewerkers. Koffie en koek te weinig. Rouwstoeten in de war. Net als het dagschema.
Als Datzelaar de collecte en het bidprentje weigert kijkt de pastoor misprijzend. Datzelaar vindt het getuigen van respect om niet actief mee te doen. Zijn geloof is het immers niet. De misdienaars en de priester vinden het duidelijk disrespect. Misschien zelfs een belediging.
Triest eigenlijk, denkt Datzelaar. De intentie van de meeste geloven is ongeveer hetzelfde. Doe een ander niet aan wat je zelf ook niet zou willen. Of doe juist voor een ander wat je een ander graag voor jou ziet doen. Maar op een of andere manier zijn de rituelen en symbolen belangrijker. Katholieken met hun kruisjes. Reformanten met hun hoedjes. Moslims en Joden met hun rituele slachtingen. Boeddhisten met hun beeldjes en wierook.
Om de priester een lol te doen besluit Datzelaar de hostie dan maar wel aan te nemen. 'Tssss', sist de pastoor.
Abonneren op:
Posts (Atom)