Een boek dus, denkt Datzelaar. Hij kijkt vertwijfeld naar het lege vel papier in de typemachine. Speciaal gekocht voor deze gelegenheid. Niet het vel papier natuurlijk, maar de machine. Als je dan schrijver wordt, moet het ook echt zijn. Dus met typemachine, pijp, pijptabak en port. Het liefst in een tuinhuis, zoals Roald Dahl, maar dat past niet op zijn balkon. Aan de keukentafel dus maar.
Hij loopt al langer met het idee. Laatst hoorde hij ergens dat je binnen 48 uur actie moet ondernemen op serieuze ideeën. Anders stopt je onderbewustzijn ze in het laatje 'leuk voor later'. Zie ze daar nog maar eens uit te krijgen. Dat laatje zit inmiddels boordevol en klemvast. Goeie naam voor een wijnlokaal, grinnikt Datzelaar. 'Boordevol en Klemvast'.
Een boek is toch iets heel anders dan een reclametekst, bedenkt hij. Of poëzie. Niet aan denken, allemaal ontwijkend gedrag. Angst voor de leegte. Creatieangst. Writer's block. Nu al. Hij herkent het nog wel uit zijn opleiding. Iedere eerste letter kan fout zijn. Met frisse tegenzin kijkt hij naar de typemachine. Stof kleeft aan de hamertjes.
Aarzelend heft hij één vinger op. Hoe zat dat ook weer met tabs.
Positionering in het midden. Waarom heeft hij het zichzelf zo moeilijk
gemaakt? Een typemachine is onvergeeflijk. Een fout is niet te
herstellen. Niet onzichtbaar, althans. Doorzetten, fluistert hij. 'P' -een droge tik. Zo. Actie.
Het laatje is vermeden. 'roloog', typt hij erachter.
Altijd mooi, een boek met een proloog. En een epiloog natuurlijk. En
daartussenin een boek, maar dat is bijzaak. Eerst de proloog maar schrijven. En koffie, vooral dat.
maandag 7 mei 2012
zondag 6 mei 2012
Moeten
Lekker, denkt Datzelaar. Gewoon doen waar je zin in hebt. Geen verwachtingen, geen verplichtingen. Toch is hij er niet zo goed in. Het eindigt meestal rond bedtijd in een lijstje. Van dingen waar hij zin in gehad zou hebben vandaag. Dingen die hij niet gedaan heeft. Te druk met nietsdoen.
Als anderen hem op zo'n moment vertellen wat hij zou moeten doen, doet hij helemáál niets meer. Zoals het afgelopen jaar. Mensen met verwachtingen van hem. Gebaseerd op wat eigenlijk? Hij grinnikt. Hoe meer men moet, des te minder men doet. Mooi voor op een tegeltje. En toch hebben ze gelijk, denkt hij. Misschien maar eens wat meer discipline opbrengen. Vaker iets doen wat van hem verwacht wordt. Als hij daar zin in heeft. Of het nut van inziet. Wie weet. Ooit.
Datzelaar kijkt uit het raam. Maar eens bedenken wat hij vandaag gaat doen. Eigenlijk nergens zin in. Hij schenkt koffie in en gaapt.
Als anderen hem op zo'n moment vertellen wat hij zou moeten doen, doet hij helemáál niets meer. Zoals het afgelopen jaar. Mensen met verwachtingen van hem. Gebaseerd op wat eigenlijk? Hij grinnikt. Hoe meer men moet, des te minder men doet. Mooi voor op een tegeltje. En toch hebben ze gelijk, denkt hij. Misschien maar eens wat meer discipline opbrengen. Vaker iets doen wat van hem verwacht wordt. Als hij daar zin in heeft. Of het nut van inziet. Wie weet. Ooit.
Datzelaar kijkt uit het raam. Maar eens bedenken wat hij vandaag gaat doen. Eigenlijk nergens zin in. Hij schenkt koffie in en gaapt.
dinsdag 11 oktober 2011
Social Media
'Hé, dus jij bent DoeDoeBoy', zegt het meisje. Nou ja, meisje, vrouw. Niet eens zo jong meer. Net als hij, een jaar of veertig. Gek zoals je jezelf jong blijft vinden, denkt Datzelaar. 'Jaaaa!', antwoordt de man tegen wie ze praat. Vlot. Modieus. Iets te hip voor zijn bijna vijftig. 'En dan moet jij Wallflower70 zijn!'.
Ze zijn niet de enigen. Trendykip is er. Cameroon2. GewoonDikkie. Flapklap2.0. Ze stellen zich aan elkaar voor. Of eigenlijk stellen ze vast dat zij het inderdaad zijn. Datzelaar voelt zich eventjes alsof hij in een surrealistische speelfilm terecht is gekomen. Dan zegt iemand: 'Twitter jij ook?'. Hij schudt van nee. Weleens geprobeerd. Te snel. Wachtwoord kwijt. Niets te melden. 'Ik heb Facebook. O, en een telefoon', lacht hij. 'Dus ik ken wel een paar mensen'.
Een aantal kent hij zelfs meer dan goed, al heeft hij ze nog nooit gezien. Mee gechat. Gemaild. Gedeeld. Grappig eigenlijk, denkt Datzelaar. Dat je elkaar kunt kennen zonder ontmoeting. Of misschien juist wel dankzij dat feit. Kennen zonder vooroordelen. Zonder filters. In de wetenschap dat je iemand altijd kunt ontvrienden of ontvolgen. Als het niet bevalt. Of juist te goed. Klik en weg. Uitersten.
Datzelaar denkt aan de moeizame oneliners die hij er op de middelbare school uitperste tegen altijd het verkeerde meisje. De eindeloze avonden staand tegen de muur, te verlegen om iemand aan te spreken. Was Twitter er toen maar geweest. Misschien toch maar eens kijken of hij zijn password nog ergens kan vinden.
Datzelaar pakt een glas witte wijn van het dienblad. De ober knikt. Vandaag is een mooie dag. Die pakt niemand hem meer af.
Ze zijn niet de enigen. Trendykip is er. Cameroon2. GewoonDikkie. Flapklap2.0. Ze stellen zich aan elkaar voor. Of eigenlijk stellen ze vast dat zij het inderdaad zijn. Datzelaar voelt zich eventjes alsof hij in een surrealistische speelfilm terecht is gekomen. Dan zegt iemand: 'Twitter jij ook?'. Hij schudt van nee. Weleens geprobeerd. Te snel. Wachtwoord kwijt. Niets te melden. 'Ik heb Facebook. O, en een telefoon', lacht hij. 'Dus ik ken wel een paar mensen'.
Een aantal kent hij zelfs meer dan goed, al heeft hij ze nog nooit gezien. Mee gechat. Gemaild. Gedeeld. Grappig eigenlijk, denkt Datzelaar. Dat je elkaar kunt kennen zonder ontmoeting. Of misschien juist wel dankzij dat feit. Kennen zonder vooroordelen. Zonder filters. In de wetenschap dat je iemand altijd kunt ontvrienden of ontvolgen. Als het niet bevalt. Of juist te goed. Klik en weg. Uitersten.
Datzelaar denkt aan de moeizame oneliners die hij er op de middelbare school uitperste tegen altijd het verkeerde meisje. De eindeloze avonden staand tegen de muur, te verlegen om iemand aan te spreken. Was Twitter er toen maar geweest. Misschien toch maar eens kijken of hij zijn password nog ergens kan vinden.
Datzelaar pakt een glas witte wijn van het dienblad. De ober knikt. Vandaag is een mooie dag. Die pakt niemand hem meer af.
maandag 12 september 2011
Vakdiscussie
Als Datzelaar het folie van het tijdschrift haalt, valt er een pamflet uit. Groen. Een uitnodiging voor een 'vakdiscussie'. Datzelaar beschouwt het vak allang niet meer als zijn vak, al is hij nog steeds lid van het vakblad. Te lui om op te zeggen. Of misschien is het toch soms interessant. De appeltjesgroene folder trekt zijn aandacht. 'De veranderende rol van de vakman', schreeuwt de folder hem toe in neonroze letters. Datzelaar grinnikt. Nog steeds dus.
Hij denkt terug naar zijn studententijd. Twintig jaar terug. De veranderende rol van de vakman was een hot item. Verhitte debatten. Honderden, misschien wel duizenden meningen. Zonder eindconclusie. En ondertussen ging alles gewoon door. Ook de discussie over de veranderende rol van de vakman. Vroeger had hij er ook een mening over. Inmiddels niet meer. Tegenwoordig kijkt Datzelaar liever toe. Niet uit luiheid of desinteresse, maar gewoon, omdat hij dat liever doet. En het ook niet weet. En het nut niet zo ziet van deelnemen aan een discussie zonder eind.
Op een of andere manier beseft Datzelaar ineens dat eigenlijk het hele leven zo is. Het weekend stond in het teken van 9/11. Twee wolkenkrabbers, neergehaald door boze mensen met een andere mening. Onvergeeflijk, denkt Datzelaar, maar toch. Het is misschien onvergeeflijk, maar ook onbegrijpelijk?
Hoewel hij weet dat dat niet kan probeert hij zich te verplaatsen in de daders. Met een andere opvoeding. Een andere cultuur. Een ander perspectief. Een uitzichtloos perspectief, misschien wel.Gevormd door armoe. Of religie. Of allebei. De mening over het Westen, dat niets brengt behalve oorlog. Armoe. Geweld. Hoe mensen tot zo'n daad kunnen komen. Hij denkt dat hij het zou kunnen begrijpen. Veroordeelt de daad, maar niet het perspectief.
Datzelaar besluit zich vandaag maar stil te houden. Omdat hij er geen mening over heeft. Er geen mening over kan hebben. Omdat hij nooit het volledige overzicht zal hebben. Ineens realiseert hij zich hoeveel rust dat brengt. Geen mening hebben.
Dat zouden meer mensen moeten doen, bedenkt Datzelaar, terwijl hij een kop koffie inschenkt. Dan stonden die torens misschien nog overeind.
Hij denkt terug naar zijn studententijd. Twintig jaar terug. De veranderende rol van de vakman was een hot item. Verhitte debatten. Honderden, misschien wel duizenden meningen. Zonder eindconclusie. En ondertussen ging alles gewoon door. Ook de discussie over de veranderende rol van de vakman. Vroeger had hij er ook een mening over. Inmiddels niet meer. Tegenwoordig kijkt Datzelaar liever toe. Niet uit luiheid of desinteresse, maar gewoon, omdat hij dat liever doet. En het ook niet weet. En het nut niet zo ziet van deelnemen aan een discussie zonder eind.
Op een of andere manier beseft Datzelaar ineens dat eigenlijk het hele leven zo is. Het weekend stond in het teken van 9/11. Twee wolkenkrabbers, neergehaald door boze mensen met een andere mening. Onvergeeflijk, denkt Datzelaar, maar toch. Het is misschien onvergeeflijk, maar ook onbegrijpelijk?
Hoewel hij weet dat dat niet kan probeert hij zich te verplaatsen in de daders. Met een andere opvoeding. Een andere cultuur. Een ander perspectief. Een uitzichtloos perspectief, misschien wel.Gevormd door armoe. Of religie. Of allebei. De mening over het Westen, dat niets brengt behalve oorlog. Armoe. Geweld. Hoe mensen tot zo'n daad kunnen komen. Hij denkt dat hij het zou kunnen begrijpen. Veroordeelt de daad, maar niet het perspectief.
Datzelaar besluit zich vandaag maar stil te houden. Omdat hij er geen mening over heeft. Er geen mening over kan hebben. Omdat hij nooit het volledige overzicht zal hebben. Ineens realiseert hij zich hoeveel rust dat brengt. Geen mening hebben.
Dat zouden meer mensen moeten doen, bedenkt Datzelaar, terwijl hij een kop koffie inschenkt. Dan stonden die torens misschien nog overeind.
donderdag 11 augustus 2011
Struiken
Datzelaar neemt een slok van zijn koffie als zijn oog valt op een klein berichtje. Halve kolom, nee, een kwart. Van het plaatselijke sufferdje. Op tabloid-formaat. Al met al nog geen vijf zinnen dus. 'Bewoners rooien struiken', luidt de kop. Omdat de gemeente de struiken niet wilde rooien hebben de bewoners het zelf gedaan. De struiken waren namelijk niet handig. Ze hadden stekels. En daar gaan de ballen op lek, van de buurtkinderen.
Meestal begrijpt hij de de gemeente niet, maar dit keer wel. Hij kent de straat. Veel geparkeerde auto's. Een brede stoep. En struiken. Met stekels inderdaad. Waarschijnlijk omdat er anders kinderen doorheen lopen. Of volwassenen. Omdat troep blijft liggen tussen perkbloemen. Omdat het op deze bodem de beste plantkeuze is. Hij kan zich duizend redenen voorstellen om deze struiken te plaatsen.
Datzelaar vraagt zich af wat er in de buurtbewoners omgaat. Waarom een plastic bal belangrijker is dan iets dat leeft. Waarom de buurt niet collectief wordt beboet. Hij weet ook wel bomen te staan die hij liever niet had. Of stoepranden. Hekjes. Paaltjes. Maar ze weghalen? Wat slecht is voor de een is weer goed voor de ander, herinnert hij zich.
De laatste zin van het berichtje geeft aan dat de bewoners de lege perken zelf gaan vullen met planten en bloemen zonder stekels. Hij grinnikt. En duimt voor de planten dat er geen buurtbewoners met hooikoorts zijn.
Meestal begrijpt hij de de gemeente niet, maar dit keer wel. Hij kent de straat. Veel geparkeerde auto's. Een brede stoep. En struiken. Met stekels inderdaad. Waarschijnlijk omdat er anders kinderen doorheen lopen. Of volwassenen. Omdat troep blijft liggen tussen perkbloemen. Omdat het op deze bodem de beste plantkeuze is. Hij kan zich duizend redenen voorstellen om deze struiken te plaatsen.
Datzelaar vraagt zich af wat er in de buurtbewoners omgaat. Waarom een plastic bal belangrijker is dan iets dat leeft. Waarom de buurt niet collectief wordt beboet. Hij weet ook wel bomen te staan die hij liever niet had. Of stoepranden. Hekjes. Paaltjes. Maar ze weghalen? Wat slecht is voor de een is weer goed voor de ander, herinnert hij zich.
De laatste zin van het berichtje geeft aan dat de bewoners de lege perken zelf gaan vullen met planten en bloemen zonder stekels. Hij grinnikt. En duimt voor de planten dat er geen buurtbewoners met hooikoorts zijn.
woensdag 10 augustus 2011
Fast
Fast? Niks fast, denkt Datzelaar, terwijl hij zijn koppeling op laat komen. Hij komt er bijna nooit, maar soms is het de handigste manier. Even een snelle hap. Bij de gouden M. Van tevoren altijd aantrekkelijk, achteraf altijd spijt. Binnen komt hij al niet meer. Dikke rijen met verveelde mensen. Ze turen naar het bord met foto's. Van hamburgers zoals geen klant ze ooit in het echt zag. Smakelijke hamburgers. Met verse ingrediënten. Zoals ze hier niet geserveerd worden. Hij vraagt zich af of dat eigenlijk mag, adverteren met nepproducten.
Maar goed, nu staat hij in de drive lane te wachten voor de automatische bestelstem. Maar ook daar is het druk. Een dikke rij met dikke auto's. Voor hem en achter hem. Zodat hij niet meer weg kan. Muurvast staat het. Op zijn horloge ziet hij dat hij inmiddels beter zelf had kunnen koken, tijdsgewijs.
Eindelijk kan hij zijn hamburger bestellen. Dat is ingewikkelder dan het lijkt. De robotstem blijft maar vragen op hem afvuren. 'Eéntje maar, mijnheer? Niets te drinken? Geen friet?' Zuchtend wacht hij in de rij tot hij tien minuten later een papieren zak krijgt aangereikt.
Hij besluit om maar op de parkeerplaats te eten. Dan is het tenminste nog soort van warm. In de zak heeft het kleflauwe broodje gezelschap van tien servetjes. Maar goed dat ik verkouden ben, denkt Datzelaar. Gratis zakdoekjes, altijd fijn. Ineens merkt hij dat hij gedachteloos al het halve broodje opheeft. Het smaakt naar niets. Als hij om zich heen kijkt ziet hij andere mensen hetzelfde doen. Ze merken niet eens dat ze eten. Holle ogen staren uit autoraampjes terwijl hun kaken op en neer gaan.
Als hij door de ruit van het restaurant kijkt ziet hij hetzelfde. Zombies, kauwend op zeemleer verpakt in kunstspons. Hij denkt de voedselketen af. Van graan naar de bakkerij en de veevoederfabriek. De koeien, die vast niet in de wei hebben gedarteld. Slachthuizen en broodfabrieken. Enorme sausbassins waar kleine kuipjes worden gevuld uit zwembaden vol plaktroep.
Hij wordt er misselijk van. En denkt aan een artikel dat hij laatst las. Over het eten van een appel. Het zei hem toen niet zoveel. Maar nu des te meer. Datzelaar besluit nog even langs de groenteboer te rijden. En nooit meer fast food te eten. Eigenlijk net als de laatste keer, bedenkt hij, terwijl hij de parkeerplaats af rijdt.
Maar goed, nu staat hij in de drive lane te wachten voor de automatische bestelstem. Maar ook daar is het druk. Een dikke rij met dikke auto's. Voor hem en achter hem. Zodat hij niet meer weg kan. Muurvast staat het. Op zijn horloge ziet hij dat hij inmiddels beter zelf had kunnen koken, tijdsgewijs.
Eindelijk kan hij zijn hamburger bestellen. Dat is ingewikkelder dan het lijkt. De robotstem blijft maar vragen op hem afvuren. 'Eéntje maar, mijnheer? Niets te drinken? Geen friet?' Zuchtend wacht hij in de rij tot hij tien minuten later een papieren zak krijgt aangereikt.
Hij besluit om maar op de parkeerplaats te eten. Dan is het tenminste nog soort van warm. In de zak heeft het kleflauwe broodje gezelschap van tien servetjes. Maar goed dat ik verkouden ben, denkt Datzelaar. Gratis zakdoekjes, altijd fijn. Ineens merkt hij dat hij gedachteloos al het halve broodje opheeft. Het smaakt naar niets. Als hij om zich heen kijkt ziet hij andere mensen hetzelfde doen. Ze merken niet eens dat ze eten. Holle ogen staren uit autoraampjes terwijl hun kaken op en neer gaan.
Als hij door de ruit van het restaurant kijkt ziet hij hetzelfde. Zombies, kauwend op zeemleer verpakt in kunstspons. Hij denkt de voedselketen af. Van graan naar de bakkerij en de veevoederfabriek. De koeien, die vast niet in de wei hebben gedarteld. Slachthuizen en broodfabrieken. Enorme sausbassins waar kleine kuipjes worden gevuld uit zwembaden vol plaktroep.
Hij wordt er misselijk van. En denkt aan een artikel dat hij laatst las. Over het eten van een appel. Het zei hem toen niet zoveel. Maar nu des te meer. Datzelaar besluit nog even langs de groenteboer te rijden. En nooit meer fast food te eten. Eigenlijk net als de laatste keer, bedenkt hij, terwijl hij de parkeerplaats af rijdt.
dinsdag 9 augustus 2011
Norm
'Ja, maar dat is moeilijk, met mijn ADHD', zegt het meisje. Ze hangt half aan een metrolus en praat met een vriendinnetje. Allebei een jaar of vijftien, schat Datzelaar op het oog. Ze ziet er normaal uit. Doet niet druk. Of raar. Of gek. Ze lijkt hem gewoon een meisje van vijftien.
Datzelaar vraagt zich wat dat toch is tegenwoordig. Alle kinderen lijken wel ziek. Ze hebben allemaal een afkorting die aangeeft dat ze niet voldoen aan de norm. Verzonnen en opgelegd door de grijze massa die geen afwijkingen duldt. De ultieme uitdrukking van het laffe gemiddelde. Alsof iemand er ooit van gedroomd heeft om een platte eenheidsworst uit de zesjescultuur te worden.
En toch is het ontstaan vanuit een goeie gedachte, peinst Datzelaar. Gelijke kansen voor iedereen. Gelijke mogelijkheden. Maar hij vraagt zich steeds vaker af of dat niet een beetje is doorgeschoten. Een kans aan iemand gunnen wil niet zeggen dat die hem ook benut. Een doel voor iemand stellen betekent niet dat die dat ook wil bereiken. Misschien ziet diegene het niet eens als kans. Of doel. Gelijke kansen voor iedereen lijkt hem nog steeds mooi, maar niet zonder nooduitgang.
Datzelaar houdt juist altijd wel van mensen die afwijken. Drukke mensen. Stille mensen. Denkers. Doeners. Dat geeft het leven kleur. Hij vraagt zich af of er in zijn tijd ook al ADHD was. Of PDD-NOS. Of een andere onbegrijpelijke uitdrukking die iemands status als outcast aangeeft. Hij denkt van niet. Vroeger was je dan gewoon 'een druk kind'.
Jij bent niet raar, meisje, de maatschappij is raar, besluit Datzelaar, als hij opnieuw naar het meisje kijkt.
Datzelaar vraagt zich wat dat toch is tegenwoordig. Alle kinderen lijken wel ziek. Ze hebben allemaal een afkorting die aangeeft dat ze niet voldoen aan de norm. Verzonnen en opgelegd door de grijze massa die geen afwijkingen duldt. De ultieme uitdrukking van het laffe gemiddelde. Alsof iemand er ooit van gedroomd heeft om een platte eenheidsworst uit de zesjescultuur te worden.
En toch is het ontstaan vanuit een goeie gedachte, peinst Datzelaar. Gelijke kansen voor iedereen. Gelijke mogelijkheden. Maar hij vraagt zich steeds vaker af of dat niet een beetje is doorgeschoten. Een kans aan iemand gunnen wil niet zeggen dat die hem ook benut. Een doel voor iemand stellen betekent niet dat die dat ook wil bereiken. Misschien ziet diegene het niet eens als kans. Of doel. Gelijke kansen voor iedereen lijkt hem nog steeds mooi, maar niet zonder nooduitgang.
Datzelaar houdt juist altijd wel van mensen die afwijken. Drukke mensen. Stille mensen. Denkers. Doeners. Dat geeft het leven kleur. Hij vraagt zich af of er in zijn tijd ook al ADHD was. Of PDD-NOS. Of een andere onbegrijpelijke uitdrukking die iemands status als outcast aangeeft. Hij denkt van niet. Vroeger was je dan gewoon 'een druk kind'.
Jij bent niet raar, meisje, de maatschappij is raar, besluit Datzelaar, als hij opnieuw naar het meisje kijkt.
Abonneren op:
Posts (Atom)