'Ik zou graag met u van gedachten willen wisselen over God', zegt de mevrouw. Haar dochter staat naast haar. De dame ziet er vriendelijk uit. De dochter ook. Lekker, zelfs, denkt Datzelaar. Hij schaamt zich meteen voor die gedachte. Maar ja, ook maar een man.
Hij vindt het altijd erg mooi, geloven in God. Al gelooft hij er zelf niet zo in. Maar hij kan best genieten van mensen die hun basis stevig in God hebben. Die overal Zijn hand in zien. Hoewel, eigenlijk geniet hij er alleen van als ze er ook naar handelen. Onbaatzuchtig, met een goede intentie.
Vroeger was dat anders. Hij kon zich blauw ergeren aan mensen aan de deur. Jehova's Getuigen, Pinkstergemeente, collectebussen en abonnementenverkopers: allemaal één pot nat. Zieltjes winnen uit eigenbelang, vond hij. Toen.
Maar goed, dat is lang geleden. Het verbaast hem dat hij milder is geworden. De abonnementenverkopers hebben ook gewoon een inkomen nodig. Collectanten doen het voor hun goede zaak. Religieuzen doen het eigenlijk voor hém, bedenkt hij ineens. Dat vindt hij erg aardig, al kan hij er niets mee.
Maar Datzelaar kan het niet. Geloven in een God die zich gedraagt als een Sinterklaas als het hem uitkomt maar die nogal vaak de andere kant op kijkt als dingen mislopen. Het lijkt hem ook onwaarschijnlijk eenzaam, God zijn op die manier. Hij gelooft meer in verbondenheid. Dat alles één is. De planeten, de sterren, supernova's, mieren, planten, bomen, aarde, lucht, water, mensen en hijzelf. Allemaal onderdeel van hetzelfde. En dat is dan alleen nog in deze dimensie. Wie weet wat er daarbuiten nog is. Geen universum, maar een omniversum. Wie zijn we eigenlijk om dat te willen duiden?
'Meneer?', zegt de dame. 'Sorry', bromt Datzelaar. 'Ik droomde even weg.'
'Weet u, ik vind het heel aardig, maar nee, dank u. Uw God is mij te beperkt'. 'Toch bedankt voor de moeite'. Het blaadje wimpelt hij af.
Terwijl hij koffie inschenkt ziet hij hoe de overbuurman de deur in haar gezicht dichtsmijt. Met een klap. 'En bedankt', mompelt hij tegen de dichte deur.
donderdag 13 juni 2013
woensdag 12 juni 2013
Ja, wat wil je nou?
Datzelaars gedachten dwalen af. Inderdaad, wat wil hij nou eigenlijk? Iets in hem schreeuwt: 'alles'. Iets anders schreeuwt: 'niets'. Weer iets anders schreeuwt: 'gelukkig zijn'. Hij kijkt naar de vrouw tegenover hem. Ze ziet er goed uit. Om door een ringetje te halen.
'Mijnheer Datzelaar, bent u er nog?' Ze klinkt bezorgd. Hij vraagt het zich af. Of hij er nog is. Waar 'er' eigenlijk is. Zijn lichaam is er wel ja. Maar zijn geest? Geen idee. Niet te lang wachten, dan wordt het zo pijnlijk. Hij schraapt zijn keel en herhaalt de vraag: '...eh... wat ik wil? Eigenlijk wil ik niet zoveel'.
De dame steekt een verhaal af over doelen stellen. Ambities. Focus. En doorzetten, voorál doorzetten. Als je niet weet waar je naartoe wilt, dan eindig je nergens, dat werk. Datzelaar kan het wel dromen. Zelf zegt hij het zo vaak tegen anderen. En hij gelooft het ook. Leeft het bij vlagen. Tsunami's van ambitie, afgewisseld met perioden van winterslaap.
Hij staat op en pakt zijn jas. 'Ik ga maar. Ik denk niet dat dit iets wordt.', zegt hij. Terwijl hij naar buiten beent weet hij het ineens. Het enige dat hij op dit moment wil is bij Daphne zijn. Nu. Of straks. Eens kijken of dat gaat lukken.
Fluitend rijdt hij weg. Raakt bijna een paaltje, maar merkt het niet eens meer.
'Mijnheer Datzelaar, bent u er nog?' Ze klinkt bezorgd. Hij vraagt het zich af. Of hij er nog is. Waar 'er' eigenlijk is. Zijn lichaam is er wel ja. Maar zijn geest? Geen idee. Niet te lang wachten, dan wordt het zo pijnlijk. Hij schraapt zijn keel en herhaalt de vraag: '...eh... wat ik wil? Eigenlijk wil ik niet zoveel'.
De dame steekt een verhaal af over doelen stellen. Ambities. Focus. En doorzetten, voorál doorzetten. Als je niet weet waar je naartoe wilt, dan eindig je nergens, dat werk. Datzelaar kan het wel dromen. Zelf zegt hij het zo vaak tegen anderen. En hij gelooft het ook. Leeft het bij vlagen. Tsunami's van ambitie, afgewisseld met perioden van winterslaap.
Hij staat op en pakt zijn jas. 'Ik ga maar. Ik denk niet dat dit iets wordt.', zegt hij. Terwijl hij naar buiten beent weet hij het ineens. Het enige dat hij op dit moment wil is bij Daphne zijn. Nu. Of straks. Eens kijken of dat gaat lukken.
Fluitend rijdt hij weg. Raakt bijna een paaltje, maar merkt het niet eens meer.
dinsdag 11 juni 2013
Karma
Als hij het pakketje ziet, slaat zijn hart een extra slag. Hij herkent het handschrift meteen. Hij kent haar niet persoonlijk, maar via via. Nu openmaken of straks? Datzelaar twijfelt. Het liefst wil hij, als een klein kind, het papier eraf scheuren. Maar mooier is het om even stil te staan bij wat dit eigenlijk betekent. 'Wat je geeft krijg je terug', zegt hij vaak. Maar de laatste weken twijfelde hij. Een klein stemmetje zei af en toe: 'En ik dan? Wanneer ben ik zelf eigenlijk aan de beurt?'
Toch bleef hij het doen. Geven. Kleine dingen. Een flesje water aan een zwerfster. Een hand op een schouder, een compliment. Laatst zei hij tegen Twan: 'Ik wil elke dag de wereld een stukje beter maken'. Twan vond het grote woorden en Datzelaar zelf eigenlijk ook.
Maar het is wel waar. Dat is wat hij wil. Hoe klein en onbetekenend hij ook is. Het is zo makkelijk om niets te doen. Geen goedendag te zeggen tegen een vreemde op straat. Gewoon door te bellen tijdens het afrekenen. Niet te bedanken als iemand de deur voor je openhoudt. Niet te zeggen dat iemand er leuk uit ziet.
En gaandeweg is hij gaan merken dat het net zo makkelijk is om wel iets te doen. Een keer wél te bedanken. Wél je waardering uit te spreken. Wél te luisteren als iemand een verhaal kwijt moet. En vooral niet altijd maar adviezen te geven. Hij heeft het moeten leren, maar zo lang duurde dat ook weer niet, achteraf dan.
De laatste weken twijfelde hij. Of het wel klopte, van dat geven en terugkrijgen. En nu het pakketje. Uit het niets. Aan het handschrift ziet hij van wie het is. Van een artiest. Die iets bij hem raakte, en niet zo'n beetje ook. Pats, boem, in de roos. Hij liet het haar weten via een berichtje. Gewoon, uit dankbaarheid.
Terwijl hij blijft twijfelen over wel openmaken of niet, of nu of later, zegt een triomfantelijk stemmetje diep van binnen:
'Zie je nou wel...'
Toch bleef hij het doen. Geven. Kleine dingen. Een flesje water aan een zwerfster. Een hand op een schouder, een compliment. Laatst zei hij tegen Twan: 'Ik wil elke dag de wereld een stukje beter maken'. Twan vond het grote woorden en Datzelaar zelf eigenlijk ook.
Maar het is wel waar. Dat is wat hij wil. Hoe klein en onbetekenend hij ook is. Het is zo makkelijk om niets te doen. Geen goedendag te zeggen tegen een vreemde op straat. Gewoon door te bellen tijdens het afrekenen. Niet te bedanken als iemand de deur voor je openhoudt. Niet te zeggen dat iemand er leuk uit ziet.
En gaandeweg is hij gaan merken dat het net zo makkelijk is om wel iets te doen. Een keer wél te bedanken. Wél je waardering uit te spreken. Wél te luisteren als iemand een verhaal kwijt moet. En vooral niet altijd maar adviezen te geven. Hij heeft het moeten leren, maar zo lang duurde dat ook weer niet, achteraf dan.
De laatste weken twijfelde hij. Of het wel klopte, van dat geven en terugkrijgen. En nu het pakketje. Uit het niets. Aan het handschrift ziet hij van wie het is. Van een artiest. Die iets bij hem raakte, en niet zo'n beetje ook. Pats, boem, in de roos. Hij liet het haar weten via een berichtje. Gewoon, uit dankbaarheid.
Terwijl hij blijft twijfelen over wel openmaken of niet, of nu of later, zegt een triomfantelijk stemmetje diep van binnen:
'Zie je nou wel...'
maandag 10 juni 2013
Haring
Datzelaar is blij. Blij dat hij zojuist een vriendelijk mens ontmoette. Een oud heertje, compleet met hoedje. En wandelstok. Met plaatjes erop uit de Zwitserse Alpen. Het mannetje stond bij de visboer. Met een haring aan het staartje boven zijn hoofd. 'Zo', zei Datzelaar. 'Dat zie je niet vaak meer'. 'Glijdt zo naar binnen, mijnheer', zei het menneke. 'Geen weerstand, he. Langerekt in de slokkepijp. Smeert de keel. Met een korenwijntje erbij gaat dit goed'.
'Weet u wat het is, meneer', ging het mannetje door terwijl hij de uitjes uit zijn mondhoeken veegde. 'Weet u wat het is?' Nee, dacht Datzelaar. Geen idee wat het is. Maar dat hield hij maar voor zich. 'De mensen doen alles te moeilijk, mijnheer. Haring met een stokje. Als hoekige blokjes. Daar is de slokkepijp niet op gebouwd, hè. Die is langgerekt. Zo is het ook met de crisis, mijnheer. Toen ik jong was hadden we geen geld, maar ook geen aflossingen. Als je wat wilde hebben, dan ging je sparen. Je bezat nooit meer dan je had gespaard. En tijd was toen nog gratis, mijnheer. We hoefden niet te werken voor de bank. Om af te lossen wat we nog niet hadden verdiend. We gingen niet op vakantie naar verre landen, maar gewoon naar Heemskerk. Of Katwijk. En op zondag naar de kerk.' Hij kreeg pretlichtjes in zijn ogen. 'Niet voor de Heere, hoor. Voor de grietjes', zei het mannetje. 'Maar het bond de mensen, hè, de kerk. Eenieder haatte de dominee', giechelt het baasje.
'En nu, mijnheer', zegt hij. 'Nu is er geen binding meer. Iedereen werkt. Voor de bank. Om de auto af te lossen en de vakantie. Die ze nog niet verdiend hebben. Denk daar maar eens over na'.
Datzelaar belooft het. Nu eerst op weg naar huis. Zijn thuis, dat wel. Maar eigendom van de bank. Toch maar eens een makelaar bellen. Eerst koffie.
Datzelaar belooft het. Nu eerst op weg naar huis. Zijn thuis, dat wel. Maar eigendom van de bank. Toch maar eens een makelaar bellen. Eerst koffie.
maandag 7 mei 2012
Boek
Een boek dus, denkt Datzelaar. Hij kijkt vertwijfeld naar het lege vel papier in de typemachine. Speciaal gekocht voor deze gelegenheid. Niet het vel papier natuurlijk, maar de machine. Als je dan schrijver wordt, moet het ook echt zijn. Dus met typemachine, pijp, pijptabak en port. Het liefst in een tuinhuis, zoals Roald Dahl, maar dat past niet op zijn balkon. Aan de keukentafel dus maar.
Hij loopt al langer met het idee. Laatst hoorde hij ergens dat je binnen 48 uur actie moet ondernemen op serieuze ideeën. Anders stopt je onderbewustzijn ze in het laatje 'leuk voor later'. Zie ze daar nog maar eens uit te krijgen. Dat laatje zit inmiddels boordevol en klemvast. Goeie naam voor een wijnlokaal, grinnikt Datzelaar. 'Boordevol en Klemvast'.
Een boek is toch iets heel anders dan een reclametekst, bedenkt hij. Of poëzie. Niet aan denken, allemaal ontwijkend gedrag. Angst voor de leegte. Creatieangst. Writer's block. Nu al. Hij herkent het nog wel uit zijn opleiding. Iedere eerste letter kan fout zijn. Met frisse tegenzin kijkt hij naar de typemachine. Stof kleeft aan de hamertjes.
Aarzelend heft hij één vinger op. Hoe zat dat ook weer met tabs. Positionering in het midden. Waarom heeft hij het zichzelf zo moeilijk gemaakt? Een typemachine is onvergeeflijk. Een fout is niet te herstellen. Niet onzichtbaar, althans. Doorzetten, fluistert hij. 'P' -een droge tik. Zo. Actie. Het laatje is vermeden. 'roloog', typt hij erachter.
Altijd mooi, een boek met een proloog. En een epiloog natuurlijk. En daartussenin een boek, maar dat is bijzaak. Eerst de proloog maar schrijven. En koffie, vooral dat.
Hij loopt al langer met het idee. Laatst hoorde hij ergens dat je binnen 48 uur actie moet ondernemen op serieuze ideeën. Anders stopt je onderbewustzijn ze in het laatje 'leuk voor later'. Zie ze daar nog maar eens uit te krijgen. Dat laatje zit inmiddels boordevol en klemvast. Goeie naam voor een wijnlokaal, grinnikt Datzelaar. 'Boordevol en Klemvast'.
Een boek is toch iets heel anders dan een reclametekst, bedenkt hij. Of poëzie. Niet aan denken, allemaal ontwijkend gedrag. Angst voor de leegte. Creatieangst. Writer's block. Nu al. Hij herkent het nog wel uit zijn opleiding. Iedere eerste letter kan fout zijn. Met frisse tegenzin kijkt hij naar de typemachine. Stof kleeft aan de hamertjes.
Aarzelend heft hij één vinger op. Hoe zat dat ook weer met tabs. Positionering in het midden. Waarom heeft hij het zichzelf zo moeilijk gemaakt? Een typemachine is onvergeeflijk. Een fout is niet te herstellen. Niet onzichtbaar, althans. Doorzetten, fluistert hij. 'P' -een droge tik. Zo. Actie. Het laatje is vermeden. 'roloog', typt hij erachter.
Altijd mooi, een boek met een proloog. En een epiloog natuurlijk. En daartussenin een boek, maar dat is bijzaak. Eerst de proloog maar schrijven. En koffie, vooral dat.
zondag 6 mei 2012
Moeten
Lekker, denkt Datzelaar. Gewoon doen waar je zin in hebt. Geen verwachtingen, geen verplichtingen. Toch is hij er niet zo goed in. Het eindigt meestal rond bedtijd in een lijstje. Van dingen waar hij zin in gehad zou hebben vandaag. Dingen die hij niet gedaan heeft. Te druk met nietsdoen.
Als anderen hem op zo'n moment vertellen wat hij zou moeten doen, doet hij helemáál niets meer. Zoals het afgelopen jaar. Mensen met verwachtingen van hem. Gebaseerd op wat eigenlijk? Hij grinnikt. Hoe meer men moet, des te minder men doet. Mooi voor op een tegeltje. En toch hebben ze gelijk, denkt hij. Misschien maar eens wat meer discipline opbrengen. Vaker iets doen wat van hem verwacht wordt. Als hij daar zin in heeft. Of het nut van inziet. Wie weet. Ooit.
Datzelaar kijkt uit het raam. Maar eens bedenken wat hij vandaag gaat doen. Eigenlijk nergens zin in. Hij schenkt koffie in en gaapt.
Als anderen hem op zo'n moment vertellen wat hij zou moeten doen, doet hij helemáál niets meer. Zoals het afgelopen jaar. Mensen met verwachtingen van hem. Gebaseerd op wat eigenlijk? Hij grinnikt. Hoe meer men moet, des te minder men doet. Mooi voor op een tegeltje. En toch hebben ze gelijk, denkt hij. Misschien maar eens wat meer discipline opbrengen. Vaker iets doen wat van hem verwacht wordt. Als hij daar zin in heeft. Of het nut van inziet. Wie weet. Ooit.
Datzelaar kijkt uit het raam. Maar eens bedenken wat hij vandaag gaat doen. Eigenlijk nergens zin in. Hij schenkt koffie in en gaapt.
dinsdag 11 oktober 2011
Social Media
'Hé, dus jij bent DoeDoeBoy', zegt het meisje. Nou ja, meisje, vrouw. Niet eens zo jong meer. Net als hij, een jaar of veertig. Gek zoals je jezelf jong blijft vinden, denkt Datzelaar. 'Jaaaa!', antwoordt de man tegen wie ze praat. Vlot. Modieus. Iets te hip voor zijn bijna vijftig. 'En dan moet jij Wallflower70 zijn!'.
Ze zijn niet de enigen. Trendykip is er. Cameroon2. GewoonDikkie. Flapklap2.0. Ze stellen zich aan elkaar voor. Of eigenlijk stellen ze vast dat zij het inderdaad zijn. Datzelaar voelt zich eventjes alsof hij in een surrealistische speelfilm terecht is gekomen. Dan zegt iemand: 'Twitter jij ook?'. Hij schudt van nee. Weleens geprobeerd. Te snel. Wachtwoord kwijt. Niets te melden. 'Ik heb Facebook. O, en een telefoon', lacht hij. 'Dus ik ken wel een paar mensen'.
Een aantal kent hij zelfs meer dan goed, al heeft hij ze nog nooit gezien. Mee gechat. Gemaild. Gedeeld. Grappig eigenlijk, denkt Datzelaar. Dat je elkaar kunt kennen zonder ontmoeting. Of misschien juist wel dankzij dat feit. Kennen zonder vooroordelen. Zonder filters. In de wetenschap dat je iemand altijd kunt ontvrienden of ontvolgen. Als het niet bevalt. Of juist te goed. Klik en weg. Uitersten.
Datzelaar denkt aan de moeizame oneliners die hij er op de middelbare school uitperste tegen altijd het verkeerde meisje. De eindeloze avonden staand tegen de muur, te verlegen om iemand aan te spreken. Was Twitter er toen maar geweest. Misschien toch maar eens kijken of hij zijn password nog ergens kan vinden.
Datzelaar pakt een glas witte wijn van het dienblad. De ober knikt. Vandaag is een mooie dag. Die pakt niemand hem meer af.
Ze zijn niet de enigen. Trendykip is er. Cameroon2. GewoonDikkie. Flapklap2.0. Ze stellen zich aan elkaar voor. Of eigenlijk stellen ze vast dat zij het inderdaad zijn. Datzelaar voelt zich eventjes alsof hij in een surrealistische speelfilm terecht is gekomen. Dan zegt iemand: 'Twitter jij ook?'. Hij schudt van nee. Weleens geprobeerd. Te snel. Wachtwoord kwijt. Niets te melden. 'Ik heb Facebook. O, en een telefoon', lacht hij. 'Dus ik ken wel een paar mensen'.
Een aantal kent hij zelfs meer dan goed, al heeft hij ze nog nooit gezien. Mee gechat. Gemaild. Gedeeld. Grappig eigenlijk, denkt Datzelaar. Dat je elkaar kunt kennen zonder ontmoeting. Of misschien juist wel dankzij dat feit. Kennen zonder vooroordelen. Zonder filters. In de wetenschap dat je iemand altijd kunt ontvrienden of ontvolgen. Als het niet bevalt. Of juist te goed. Klik en weg. Uitersten.
Datzelaar denkt aan de moeizame oneliners die hij er op de middelbare school uitperste tegen altijd het verkeerde meisje. De eindeloze avonden staand tegen de muur, te verlegen om iemand aan te spreken. Was Twitter er toen maar geweest. Misschien toch maar eens kijken of hij zijn password nog ergens kan vinden.
Datzelaar pakt een glas witte wijn van het dienblad. De ober knikt. Vandaag is een mooie dag. Die pakt niemand hem meer af.
Abonneren op:
Posts (Atom)